דריטער הענגט אויפֿן ערשטן שטאָק
The third hangs on the first floor
Work 219 of 440
Page 270. 'Lid vegn finf hint' conclusion, then begins 'Dos lid vegn mamzer Alfred' (The Song About Bastard Alfred), a harrowing social protest poem about child abuse in rural New Jersey. 'Mamzer' — Hebrew/Yiddish for illegitimate child, here used as a term of contempt by the abuser. The child is whipped 'vi men katavet a snop mitn dresher' (as one threshes a sheaf with a thresher) — agricultural violence applied to a child. The drought-stricken landscape mirrors Alfred's suffering: tomatoes sinking, cucumbers with 'geshvolene baykhlekh' (swollen bellies) that burst parallel the child's beaten body. Alfred 'tantst vi a hendl a geshokhtn nit-dershokhtn' (dances like a hen slaughtered not-fully-slaughtered) — the image of a half-killed chicken's death spasms. His only defense, squealing 'vi a hintl' (like a puppy), only provokes more blows.
דריטער הענגט אויפֿן ערשטן שטאָק
און פֿאַרבט דעם זון־באַלקאָן,
פֿערטער פּוצט דעם טאַנץ־זאַל־גלאָק,
פֿינפֿטער היט די פֿאָן.
פֿריער האָט הונט געבילן און גאָר —
אַן נוץ אין שפּעטער שעה,
איצט אָבער ווייסט שוין ריכטיק און קלאָר
יעדער זײַן טואונג דאָ.
דאָס ליד וועגן ממזר אַלפֿרעד
איבער די גרויסע פֿעלדער פֿון ניו־דזשערזי
קייקלען זיך זודיקע ווינטן.
און אויף די פֿליגלען פֿון ווינטן נאָך זודיקער —
דאָס געיאָמער פֿונעם ממזר אַלפֿרעד.
אָנגעלאָדענע פֿעלדער ליגן פֿונאַנדערגעשפּרייטע,
מיט די בײַכער אַרויף, וואַרטנדיקע, גרייטע —
דאָס וואַרטן זיי אויף אים — אויפֿן רעגן —
און ער, דער רעגן, קומט ניט, קומט ניט.
אונטערן אָנגעגליטן הימל, אויפֿן קוקורוזע־פֿעלד,
מיט אַ לאַנגער בײַטש אין האַנט שטייט דעדי בישאָפּ,
און קאַטעוועט דאָס לײַב פֿונעם ממזר אַלפֿרעד,
ווי מען קאַטעוועט אַ סנאָפּ מיטן דרעשער.
טאָמאַטן־פֿלאַנצן ווערן פֿאַרזונקען אין זאַמד,
אוגערקעס געל־זיכטיקע מיט געשוואָלענע בײַכלעך
ליגן פֿאַרקייקלטע, פֿאַרדאָרשטע,
ביז די געשוואָלענע בײַכלעך פּלאַצן.
דער אַכט־יאָריקער אַלפֿרעד דרייט זיך ווי אַ ווירבל,
טאַנצט ווי אַ הענדל אַ געשאָכטן ניט־דערשאָכטן
און זײַן איינציק געווער — דאָס קוויטשען, ווי אַ הינטל —
רייצט מערער נאָך אויף די געבליטן פֿון דעדי.
Driter hengt oyfn ershtn shtok
un farbt dem zun-balkon,
ferter putst dem tants-zal-glok,
finfter hit di fon.
Frier hot hunt gibiln un gor —
an nuts in shpeter she,
itst ober veyst shoyn rikhtik un klor
yeder zayn tuung do.
Dos lid vegn mamzer Alfred
Iber di groyse felder fun Nyu-Dzherzi
keyklen zikh zudike vintn.
Un oyf di fliglen fun vintn nokh zudiker —
dos geyomer funem mamzer Alfred.
Ongelodene felder lign funandergeshpreyte,
mit di baykher aroyf, vartndike, greyte —
dos vartn zey oyf im — oyfn regn —
un er, der regn, kumt nit, kumt nit.
Untern ongegltn himl, oyfn kukuruze-feld,
mit a langer baytsh in hant shteyt Dedi Bishop,
un katavet dos layb funem mamzer Alfred,
vi men katavet a snop mitn dresher.
Tomatn-flantsn vern farzunken in zamd,
ugerkes gel-zikhtike mit geshvolene baykhlekh
lign farkeyklte, fardorshte,
biz di geshvolene baykhlekh platsn.
Der akht-yoriker Alfred dreyt zikh vi a virbl,
tantst vi a hendl a geshokhtn nit-dershokhtn
un zayn eyntsik gever — dos kviitshen, vi a hintl —
reytst merer nokh oyf di geblitn fun Dedi.
The third hangs on the first floor
and paints the sun-balcony,
the fourth polishes the dance-hall bell,
the fifth guards the flag.
Before, a dog would bark and that was all —
of no use at late hour,
but now each already knows right and clear
its task here.
The Song About Bastard Alfred
Over the great fields of New Jersey
roll seething winds.
And on the wings of winds, still more seething —
the wailing of the bastard Alfred.
Laden fields lie spread out,
bellies up, waiting, ready —
they wait for it — for the rain —
and it, the rain, does not come, does not come.
Under the glowing sky, on the cornfield,
with a long whip in hand stands Daddy Bishop,
and lashes the body of the bastard Alfred,
as one threshes a sheaf with a thresher.
Tomato plants sink into sand,
yellow-jaundiced cucumbers with swollen bellies
lie rolled about, parched,
until the swollen bellies burst.
Eight-year-old Alfred spins like a whirlwind,
dances like a hen slaughtered not-fully-slaughtered
and his only weapon — the squealing, like a puppy —
incites even more the blows of Daddy.
Page 270. 'Lid vegn finf hint' conclusion, then begins 'Dos lid vegn mamzer Alfred' (The Song About Bastard Alfred), a harrowing social protest poem about child abuse in rural New Jersey. 'Mamzer' — Hebrew/Yiddish for illegitimate child, here used as a term of contempt by the abuser. The child is whipped 'vi men katavet a snop mitn dresher' (as one threshes a sheaf with a thresher) — agricultural violence applied to a child. The drought-stricken landscape mirrors Alfred's suffering: tomatoes sinking, cucumbers with 'geshvolene baykhlekh' (swollen bellies) that burst parallel the child's beaten body. Alfred 'tantst vi a hendl a geshokhtn nit-dershokhtn' (dances like a hen slaughtered not-fully-slaughtered) — the image of a half-killed chicken's death spasms. His only defense, squealing 'vi a hintl' (like a puppy), only provokes more blows.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions