און גערעכט איז נאָך אַלץ דער, וואָס הינטערן שלאָס,
And righteous is still he who is behind the lock,
Work 218 of 440
Page 269. 'Altmodish' conclusion: the prisoner remains righteous, not the jailer. Then begins 'Lid vegn finf hint' (Song About Five Dogs), a bitter allegory. Five stray dogs seek shelter at a hotel; the guests shoot them. In death, the dogs become grotesquely useful — watering flowerpots with blood, washing stairs with entrails. The poem satirizes bourgeois cruelty and the perverse 'utility' found in death. The dogs' 'tfiledik vaykhn gebil' (prayerfully soft whimpering) evokes religious supplication — rejected by the 'hart vi der dil' (hard as the floor) hearts of the guests. The transformation of useless living creatures into useful dead ones is a savage commentary on exploitation.
און גערעכט איז נאָך אַלץ דער, וואָס הינטערן שלאָס,
און ניט דער וועכטער, וואָס קלאַפּט מיט די שליסלען.
אַזוי ווי געווען
אַזוי ווי עס וואָלט גאָרנישט געשען
פֿון אייביק.
ליד וועגן פֿינף הינט
הינט אויף די פֿעלדער. געסט אין האָטעל
הוליען אַריבער דעם ווינט:
נאַכט האָט פֿאַריאָגט צו דער ליכטיקער שוועל
פֿינף עלנטע הינט.
מאָרדעס געפֿרוירענע שיקן אין טיר
תּפֿילהדיק ווייכן געביל,
האַרץ פֿון די געסט אָבער ווערט ניט גערירט,
בלײַבט האַרט ווי דער דיל.
אָך, די הוליאַנקעס שלאָפֿן צו גיין,
שלאָף אָבער וואַרפֿט זיך דול:
מיטן פֿאַרצווײַפֿלטן הינטיש געוויין
אַלע חדרים פֿול.
שפּרינגען די געסט פֿון בעטן אַרויס,
פֿליען מיט ביקס אין ווינט,
צילן און שיסן און הרגענען אויס
אַלע פֿינף עלנטע הינט.
פֿריער האָט הונט געבילן און גאָר —
אַן נוץ אין שפּעטער שעה,
איצט אָבער ווייסט יעדער הונט שוין קלאָר
ריכטיק זײַן טואונג דאָ.
ערשטער באַגיסט די בלומען־טעפּ
מיטן בלוט פֿון קאָפּ:
צווייטער וואַשט די פּאַראַדנע טרעפּ
מיט די געדערים אָפּ.
Un gerekht iz nokh alts der, vos hintern shlos,
un nit der vekhter, vos klapt mit di shlislen.
Azoy vi geven
azoy vi es volt gornisht geshen
fun eybik.
Lid vegn finf hint
Hint oyf di felder. Gest in hotel
hulyen ariber dem vint:
nakht hot faryogt tsu der likhtiker shvel
finf elnte hint.
Mordes gefroyrene shikn in tir
tfiledik vaykhn gebil,
harts fun di gest ober vert nit gerirt,
blaybt hart vi der dil.
Okh, di hulyankses shlofn tsu geyn,
shlof ober varft zikh dul:
mitn fartsvayfln hintish geveyn
ale khadrim ful.
Shpringen di gest fun betn aroys,
flien mit biks in vint,
tsiln un shisn un hargenen oys
ale finf elnte hint.
Frier hot hunt gibiln un gor —
an nuts in shpeter she,
itst ober veyst yeder hunt shoyn klor
rikhtik zayn tuung do.
Ershter bagist di blumen-tep
mitn blut fun kop:
tsveyter vasht di paradne trep
mit di gederim op.
And righteous is still he who is behind the lock,
and not the watchman who rattles the keys.
Just as it was,
as if nothing had happened
from eternity.
Song About Five Dogs
Dogs in the fields. Guests in the hotel
carouse above the wind:
night has chased to the bright threshold
five lonely dogs.
Frozen muzzles send through the door
prayerfully soft whimpering,
but the heart of the guests is not touched,
stays hard as the floor.
Oh, the revelers go to sleep,
but sleep tosses itself wild:
with the desperate doglike weeping
all rooms are filled.
The guests spring out of their beds,
fly with rifles in the wind,
aim and shoot and slaughter
all five lonely dogs.
Before, a dog would bark and that was all —
of no use at late hour,
but now each dog knows clearly
its proper task here.
The first waters the flowerpots
with the blood from its head:
the second washes the formal steps
with its entrails, off.
Page 269. 'Altmodish' conclusion: the prisoner remains righteous, not the jailer. Then begins 'Lid vegn finf hint' (Song About Five Dogs), a bitter allegory. Five stray dogs seek shelter at a hotel; the guests shoot them. In death, the dogs become grotesquely useful — watering flowerpots with blood, washing stairs with entrails. The poem satirizes bourgeois cruelty and the perverse 'utility' found in death. The dogs' 'tfiledik vaykhn gebil' (prayerfully soft whimpering) evokes religious supplication — rejected by the 'hart vi der dil' (hard as the floor) hearts of the guests. The transformation of useless living creatures into useful dead ones is a savage commentary on exploitation.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions