דעם שניטער מען זוכט מיט גערוף,
The reaper they seek with calls,
Work 267 of 440
Page 322. 'Oyf Yesenins toyt' conclusion: they seek 'dem shniter' (the reaper) with calls — death personified. 'Dayn snopiker guf / tantst aroys fun di blumen' (your sheaf-like body dances out of the flowers). On 'der petlye fun shtrik' (the noose of rope), 'nit keyn haldz, nor a zang iz gehangen' (not a neck, but a song was hanged) — Yesenin's poetry transcends his suicide. 'Zun oyfshtayg' (Sunrise) is dedicated to 'di yidishe kolonistn fun Krim' (the Jewish colonists of Crimea) — the 1920s Soviet experiment of settling Jews as farmers in Crimea. Thresholds and chimneys dance, fields wrap in 'baginendikn vayroyekh' (dawning incense). 'Zibnfentsterdik' (seven-windowed) — a large, bright house. Good to be 'gefedert' (feathered — light, ready for flight), to carry heads 'tsum got fun flaker' (to the god of flame — the sun). The 'aker' (plough) with 'tseyner... fun nakht geshlifn' (teeth sharpened from the night) splits the earth. The speakers surrender: 'undzer layb iz diner nokh un veykher' (our body is thinner and softer) — Jewish bodies becoming peasant soil. 'Der, vos darf farzyen undz' (he who must sow us) comes riding.
דעם שניטער מען זוכט מיט גערוף,
ער דאַרף די מינוט, דוכט זיך, קומען:
ער קומט ניט — דײַן סנאָפּיקער גוף
טאַנצט אַרויס פֿון די בלומען.
טאַנצט אַרויס און צעשיט זיך אויף שטיק
אויף פֿונאַנדערגעשלײַדערטע זאַנגען:
אויך דאָרט, אויף דער פּעטליע פֿון שטריק,
ניט קיין האַלדז, נאָר אַ זאַנג איז געהאַנגען.
זון אויפֿשטײַג
(די ייִדישע קאָלאָניסטן פֿון קרים געווידמעט)
טאַנצט, שוועלן, טאַנצט, קוימענס,
הילט זיך, פֿעלדער, אין באַגינענדיקן ווײַרויך:
זיבנפֿענצטערדיק צעפֿראָלן זיך די רוימען,
פּאָרן אָנקום פֿונעם מזרחדיקן אורח.
גוט איז אונדז אַלעמען צו זײַן געפֿעדערט,
אונטערטראָגן אונדזער קאָפּ צום גאָט פֿון פֿלאַקער,
און דערנאָך, מיט אַלע בייטן פֿון די פֿעלדער,
זיך אַנידערלייגן וואַרטן אויפֿן אַקער.
אַקער לאָזט ניט לאַנג אויף זיך צו וואַרטן,
זײַנע ציינער זײַנען נאָך פֿון נאַכט געשליפֿן:
דורכגעשפּאָלטן ערשטע שאָלעכץ האַרטע —
עפֿענען אַליין זיך שוין די ווייכע טיפֿן.
אויך צו אונדז קום נעענטער, שטאָל פֿון ציינער!
אונדזער לײַב איז דינער נאָך און ווייכער,
נעם אָן, זיסער שוידער, דורך אונדז אַלע ביינער,
ביז פֿון אונדזער דינקייט וועט ניט זײַן קיין זכר.
אַקער איבער אונדז — אַקער שוין אַריבער,
לונגען אונדזערע — צעעפֿנטע פֿיר ווײַטן:
צו דער ליבער שוועל פֿון אונדזער נײַעם שטיבל —
דער, וואָס דאַרף פֿאַרזייען אונדז, שוין קומט צו רײַטן.
Dem shniter men zukht mit geruf,
er darf di minut, dukht zikh, kumen:
er kumt nit — dayn snopiker guf
tantst aroys fun di blumen.
Tantst aroys un tseshit zikh oyf shtik
oyf funandergeshlayderte zangen:
oykh dort, oyf der petlye fun shtrik,
nit keyn haldz, nor a zang iz gehangen.
Zun oyfshtayg
(di yidishe kolonistn fun Krim gevidmet)
Tantst, shveln, tantst, koymens,
hilt zikh, felder, in baginendikn vayroyekh:
zibnfentsterdik tsefroln zikh di roymen,
porn onkum funem mizrekhdikn oyrekh.
Gut iz undz alemen tsu zayn gefedert,
untertrogn undzer kop tsum got fun flaker,
un dernokh, mit ale baytn fun di felder,
zikh aniderleygn vartn oyfn aker.
Aker lozt nit lang oyf zikh tsu vartn,
zayne tseyner zaynen nokh fun nakht geshlifn:
durkhgeshpoltn ershte sholekhs harte —
efenen aleyn zikh shoyn di veykhe tifn.
Oykh tsu undz kum neenter, shtol fun tseyner!
undzer layb iz diner nokh un veykher,
nem on, ziser shoyder, durkh undz ale beyner,
biz fun undzer dinkayt vet nit zayn keyn zekher.
Aker iber undz — aker shoyn ariber,
lungen undzere — tseefnte fir vaytn:
tsu der liber shvel fun undzer nayem shtibl —
der, vos darf farzyen undz, shoyn kumt tsu raytn.
The reaper they seek with calls,
he should come any moment, it seems:
he doesn't come — your sheaf-like body
dances out of the flowers.
Dances out and scatters itself on pieces
on flung-apart songs:
also there, on the noose of rope,
not a neck, but a song was hanged.
Sunrise
(dedicated to the Jewish colonists of Crimea)
Dance, thresholds, dance, chimneys,
wrap yourselves, fields, in dawning incense:
seven-windowed burst apart the frames,
pairs arrive from the eastern guest.
Good it is for all of us to be feathered,
to carry our head to the god of flame,
and then, with all the exchanges of the fields,
to lay down and wait for the plough.
The plough doesn't let you wait long,
its teeth are still sharpened from the night:
once split the first hard crusts —
the soft depths open by themselves.
Also to us come closer, steel of teeth!
our body is thinner still and softer,
take on, sweet shudder, through all our bones,
until of our thinness no memory remains.
Plough over us — plough already past,
our lungs — opened four distances:
to the dear threshold of our new cottage —
he who must sow us already comes riding.
Page 322. 'Oyf Yesenins toyt' conclusion: they seek 'dem shniter' (the reaper) with calls — death personified. 'Dayn snopiker guf / tantst aroys fun di blumen' (your sheaf-like body dances out of the flowers). On 'der petlye fun shtrik' (the noose of rope), 'nit keyn haldz, nor a zang iz gehangen' (not a neck, but a song was hanged) — Yesenin's poetry transcends his suicide. 'Zun oyfshtayg' (Sunrise) is dedicated to 'di yidishe kolonistn fun Krim' (the Jewish colonists of Crimea) — the 1920s Soviet experiment of settling Jews as farmers in Crimea. Thresholds and chimneys dance, fields wrap in 'baginendikn vayroyekh' (dawning incense). 'Zibnfentsterdik' (seven-windowed) — a large, bright house. Good to be 'gefedert' (feathered — light, ready for flight), to carry heads 'tsum got fun flaker' (to the god of flame — the sun). The 'aker' (plough) with 'tseyner... fun nakht geshlifn' (teeth sharpened from the night) splits the earth. The speakers surrender: 'undzer layb iz diner nokh un veykher' (our body is thinner and softer) — Jewish bodies becoming peasant soil. 'Der, vos darf farzyen undz' (he who must sow us) comes riding.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions