שלאָפֿן און וויינען אין רו אין ניט גוטער,
Sleeping and weeping in rest not good,
Work 287 of 440
Page 344. 'Treger' conclusion: workers sleep and weep 'in ru in nit guter' (in rest not good), silenced in joyful smile — when 'likhtike finger fun muters' (bright fingers of mothers) open doors for milk and bread, seat children at table, pour on their breakfast 'zaltskikn tsumish fun noytn un zorgn' (a salty mixture of needs and worries). 'Mayn likhtik lid' (My Bright Song): to 'avekgefloygene' (the flown-away one), the distant friend. Her 'sliad in shney' (trace in snow) — using Russian 'sliad' (след, trace) — remains though snow melts. At her door, speaker talks to the 'shvel' (threshold) 'vi tsu a fraynt a glaykhn' (like to an equal friend), asking help to arm the heart with courage to leave. The threshold 'oyfgeshtraylt... farbriderte' (shone fraternally), stroked his forehead. He kissed dust 'geniderter / kdey in shtoyb derheybendr tsu vern' (humbled, in order to become elevated in dust). Her memory is on all things. He hangs on 'yeder gas lamtern' (every street lantern) when lonely. Everyone carries 'a nitsuts fun dayn lebn' (a spark of your life) — the friend's presence universal.
שלאָפֿן און וויינען אין רו אין ניט גוטער,
ווערן אָנגעשוויגן אין שמייכל דערפֿרייטן —
דעמאָלט ווען ליכטיקע פֿינגער פֿון מוטערס
עפֿענען טירן פֿאַר מילך און פֿאַר ברויטן.
דעמאָלט ווען ליכטיקע פֿינגער פֿון מוטערס
זעצן אויס קינדער בײַם טיש פֿון פֿרימאָרגן
און שיטן אויף בייגל, אויף קעז און אויף פּוטער
זאַלציקן צומיש פֿון נויטן און זאָרגן: —
מײַן ליכטיק ליד
מײַן ליכטיק ליד צו דיר, אַוועקגעפֿלויגענע,
מײַן אויסגעשטרעקטע האַנט צו דײַנע ווײַטן:
דײַן סליאַד אין שניי, — און שניי צעגייט, מײַן אייגענע —
דײַן סליאַד אָבער פֿאַרבלײַבט אויף אַלע צײַטן.
געשטאַנען בײַ דײַן טיר אויף ניט צו עפֿענען,
גערעדט צו דײַן שוועל ווי צו אַ פֿרײַנט אַ גלײַכן:
— אָ העלף מיר, שוועל, דאָס האַרץ באַוואַפֿענען
מיט לעצטן מוט פֿון טיר און טרעפּ צו ווײַכן.
די שוועל האָט אויפֿגעשטראַלט אַזאַ פֿאַרברידערטע,
און ווי אַ חבֿר מיר געגלעט דעם שטערן:
און איך האָב שטויב געקושט אַזאַ גענידערטער,
כּדי אין שטויב דערהייבענער צו ווערן.
אויף אַלע זאַכן פֿון דער וועלט דײַן אָנדענקען,
און ווענט און ברוק דײַן אָטעם הערן:
אַזוי ווי אָן דײַן האַנט טו איך זיך אָנהענגען
ווען עלנט קומט, אָן יעדער גאַס לאַמטערן.
אַן אָנגעהאַנגענער — צו דורכגייער צו אַלעמען
מײַן לײַב — מײַן ליד — מיט שׂמחה טו איך געבן:
אַ מענטש אַ גליקלעכער, צי אַ פֿאַרפֿאַלענער —
אַ יעדער טראָגט אין זיך אַ ניצוץ פֿון דײַן לעבן.
Shlofn un veynen in ru in nit guter,
vern ongeshtign in shmeykhl derfreytn —
demolt ven likhtike finger fun muters
efenen tirn far milkh un far broytn.
Demolt ven likhtike finger fun muters
zetsn oys kinder baym tish fun frimorgen
un shitn oyf beygl, oyf kez un oyf puter
zaltskikn tsumish fun noytn un zorgn: —
Mayn likhtik lid
Mayn likhtik lid tsu dir, avekgefloygene,
mayn oysgeshtrekete hant tsu dayne vaytn:
dayn sliad in shney, — un shney tsegayt, mayn eygene —
dayn sliad ober farblaybt oyf ale tsaytn.
Geshtanen bay dayn tir oyf nit tsu efenen,
geredt tsu dayn shvel vi tsu a fraynt a glaykhn:
— o helf mir, shvel, dos harts bavafenen
mit letstn mut fun tir un trep tsu vaykhn.
Di shvel hot oyfgeshtraylt aza farbriderte,
un vi a khaver mir geglet dem shtern:
un ikh hob shtoyb gekusht aza geniderter,
kdey in shtoyb derheybendr tsu vern.
Oyf ale zakhn fun der velt dayn ondenkn,
un vent un bruk dayn otem hern:
azoy vi on dayn hant tu ikh zikh onhengen
ven elnt kumt, on yeder gas lamtern.
An ongehangener — tsu durkhgeyer tsu alemen
mayn layb — mayn lid — mit simkhe tu ikh gebn:
a mentsh a gliklekher, tsi a farfalener —
a yeder trogt in zikh a nitsuts fun dayn lebn.
Sleeping and weeping in rest not good,
being silenced in a joyful smile —
then when bright fingers of mothers
open doors for milk and for bread.
Then when bright fingers of mothers
seat children at the table of early morning
and pour on bagels, on cheese and on butter
a salty mixture of needs and worries: —
My Bright Song
My bright song to you, flown-away one,
my outstretched hand to your distances:
your trace in snow, — and snow melts, my own one —
your trace but remains for all times.
Standing at your door not to open,
spoke to your threshold like to an equal friend:
— oh help me, threshold, to arm the heart
with last courage to yield from door and steps.
The threshold shone so fraternally,
and like a friend stroked my forehead:
and I kissed dust so humbled,
in order in dust to become elevated.
On all things of the world your remembrance,
and walls and pavement hear your breath:
just as without your hand I hang on
when loneliness comes, on every street lantern.
A hanging one — to every passer-by
my body — my song — with joy I give:
a person happy, or one who is lost —
each one carries in themselves a spark of your life.
Page 344. 'Treger' conclusion: workers sleep and weep 'in ru in nit guter' (in rest not good), silenced in joyful smile — when 'likhtike finger fun muters' (bright fingers of mothers) open doors for milk and bread, seat children at table, pour on their breakfast 'zaltskikn tsumish fun noytn un zorgn' (a salty mixture of needs and worries). 'Mayn likhtik lid' (My Bright Song): to 'avekgefloygene' (the flown-away one), the distant friend. Her 'sliad in shney' (trace in snow) — using Russian 'sliad' (след, trace) — remains though snow melts. At her door, speaker talks to the 'shvel' (threshold) 'vi tsu a fraynt a glaykhn' (like to an equal friend), asking help to arm the heart with courage to leave. The threshold 'oyfgeshtraylt... farbriderte' (shone fraternally), stroked his forehead. He kissed dust 'geniderter / kdey in shtoyb derheybendr tsu vern' (humbled, in order to become elevated in dust). Her memory is on all things. He hangs on 'yeder gas lamtern' (every street lantern) when lonely. Everyone carries 'a nitsuts fun dayn lebn' (a spark of your life) — the friend's presence universal.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions