געווען איז נאַכט, געזאָגט האָב איך: גוט מאָרגן!
It was night, I said: good morning!
Work 58 of 440
Page 67. Continuation of 'Captured': the awkward lover says 'good morning' at night, doesn't know where to put his hands, runs away forgetting to say good night. 'Ridiculous': social paralysis — he obeys mechanically, cuts bread with a fork, thinks her outstretched hands are a blessing. 'What a golem I am!' — the folkloric clay creature brought to life, animated but not truly human. 'Lay Your Head': tender reversal — adults need rocking, children play freely but adults must forever play with themselves.
געווען איז נאַכט, געזאָגט האָב איך: גוט מאָרגן!
און זיך אַלײן זיך אָפּגעשלאָגן.
האָב ניט געהאַט די הענט וואו צו באַהאַלטן,
און ניט געוואוסט וואָס ווײַטער זאָגן.
אַ פֿרייליכע ביסטו אַרויס אַנטקעגן
און מיר אַ שטול געבראַכט צו טראָגן,
בין איך, צעמישט, פֿון שטוב אַרויסגעלאָפֿן,
אַ גוטע נאַכט פֿאַרגעסן זאָגן.
לעכערלעך
לעכערלעך און שעמעוודיק
שטיי איך לעבן דיר:
הייסט מיר זיצן — זעץ איך זיך,
גיב זיך ניט קיין ריר.
הייסט מיר עסן — פֿאָלג איך דיך,
ווערג זיך שטילערהייט,
שנײַד פֿון גרויס צעמישעניש
מיטן גאָפּל ברויט.
שטרעקסטו אויס די הענט צו מיר,
פֿינגער — ווײַס און דין.
מײן זיך, אַז דו זעגנסט זיך. —
גולם וואָס איך בין!
לייג דײַן קאָפּ
לייג דײַן קאָפּ אויף מײַנע קני,
גוט אַזוי צו ליגן.
קינדער שלאָפֿן אײַן אַלײן,
גרויסע דאַרף מען וויגן.
קינדער האָבן שפּילעכלעך;
שפּילן ווען זיי ווילן;
גרויסע שפּילן נאָר מיט זיך,
מוזן אייביק שפּילן.
Geven iz nakht, gezogt hob ikh: gut morgn!
un zikh aleyn zikh opgeshlogen.
Hob nit gehat di hent vu tsu bahaltn,
un nit gevust vos vayter zogn.
A freylekhe bistu aroys antkegn
un mir a shtul gebrakht tsu trogn,
bin ikh, tsemisht, fun shtub aroysgeleyfn,
a gute nakht fargesn zogn.
Lekherlek
Lekherlek un shemevdik
shtey ikh lebn dir:
heyst mir zitsn — zets ikh zikh,
gib zikh nit keyn rir.
Heyst mir esn — folg ikh dikh,
verg zikh shtilerheyt,
shnayd fun groys tsemishenish
mitn gopl broyt.
Strekstu oys di hent tsu mir,
finger — vays un din.
Meyn zikh, az du zegnst zikh. —
Goylem vos ikh bin!
Leyg dayn kop
Leyg dayn kop oyf mayne kni,
gut azoy tsu lign.
Kinder shlofn ayn aleyn,
groyse darf men vign.
Kinder hobn shpilekhlekh;
shpiln ven zey viln;
groyse shpiln nor mit zikh,
muzn eybik shpiln.
It was night, I said: good morning!
and stumbled over myself.
I had nowhere to hide my hands,
and didn't know what else to say.
Cheerfully you came out to greet me
and brought me a chair to carry,
I, confused, ran out of the house,
forgetting to say good night.
Ridiculous
Ridiculous and ashamed
I stand beside you:
you tell me to sit — I sit down,
don't give a stir.
You tell me to eat — I obey you,
choke in silence,
from great confusion cut
bread with a fork.
You stretch your hands out to me,
fingers — white and thin.
I think you're blessing yourself. —
What a golem I am!
Lay Your Head
Lay your head upon my knees,
good to lie like this.
Children fall asleep alone,
grown-ups must be rocked.
Children have their little toys;
they play when they want;
grown-ups play only with themselves,
must forever play.
Page 67. Continuation of 'Captured': the awkward lover says 'good morning' at night, doesn't know where to put his hands, runs away forgetting to say good night. 'Ridiculous': social paralysis — he obeys mechanically, cuts bread with a fork, thinks her outstretched hands are a blessing. 'What a golem I am!' — the folkloric clay creature brought to life, animated but not truly human. 'Lay Your Head': tender reversal — adults need rocking, children play freely but adults must forever play with themselves.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions