ערד און הימל — שניי און וואָלקנס.
Earth and sky — snow and clouds.
Work 43 of 440
Page 51. The storm continues: white heads (snow clouds) braid themselves into long braids that catch man and horse. When the storm clears, the road is completely buried. The speaker harnesses himself alongside the horse, fingers bloodied from dragging the sleigh. Under a clearing sky and bright moon, it seems someone is playing a cruel joke — the sleigh won't budge. With a shiver he looks back: anything can happen in mid-winter.
ערד און הימל — שניי און וואָלקנס.
טראָגן אום זיך ווײַסע קעפּ,
קײַקלען, דרייען זיך אין שטורעם,
פֿלעכטן זיך אין לאַנגע צעפּ.
ווער איך מיט מײַן פֿערד געפֿאַנגען,
אײַנגעפֿלאָכטן אין די צעפּ —
ביז די האַנט אין ווירבל-שטורעם
האַמערט אָפּ די לעצטע קלעפּ.
ג
ווערן די וואָלקנס צעשוואומען.
עס ווײַזן זיך שטערן נאָך שטערן:
דער וועג איז אינגאַנצן פֿאַרשאָטן —
ניטאָ וואו דעם שליטן צו קערן.
איך שפּאַן זיך אַלײן אײַן צום פֿערד צו,
איך העלף אים צו שלעפּן דעם שליטן.
אַ שלעפּ און אַ פֿאַל צו דער ערד צו,
די פֿינגער — צעבלוטיקט, צעשניטן.
דער הימל אַלץ קלערער און קלערער,
אַ גרויסע לבֿנה אין מיטן:
זיי קוקן זיך צו ווי מיר שלעפּן
אַ ליידיקן הילצערנעם שליטן.
ד
ניט אַנדערש עמעצער
אַ שפּאַס מיט אונדז וויל פֿירן:
אַ שליטן — שטרוי און שפּאָן
און ניט פֿון אָרט צו רירן.
מיט ציטער גיב איך ווען
אַ קער דעם קאָפּ אויף הינטער.
עס קען פּאַסירן אַלץ
אין וועג אין מיטן ווינטער.
Erd un himl — shney un volkns.
Trogn um zikh vaysee kep,
kayklen, dreyen zikh in shturem,
flekhtn zikh in lange tsep.
Ver ikh mit mayn ferd gefangen,
ayngeflokhtn in di tsep —
biz di hant in virbl-shturem
hamert op di letste klep.
G
Vern di volkns tseshvumen.
Es vayzn zikh shtern nokh shtern:
der veg iz ingantsn farshoten —
nito vu dem shlitn tsu kern.
Ikh shpan zikh aleyn ayn tsum ferd tsu,
ikh helf im tsu shlepn dem shlitn.
A shlep un a fal tsu der erd tsu,
di finger — tseblutikt, tseshnitn.
Der himl alts klerer un klerer,
a groysee levone in mitn:
zey kukn zikh tsu vi mir shlepn
a leydikn hilternem shlitn.
D
Nit andersh emitser
a shpas mit undz vil firn:
a shlitn — shtroy un shpon
un nit fun ort tsu rirn.
Mit tsiter gib ikh ven
a ker dem kop oyf hinter.
Es ken pasirn alts
in veg in mitn vinter.
Earth and sky — snow and clouds.
White heads wander about,
rolling, turning in the storm,
braiding themselves into long braids.
I and my horse are caught,
woven into the braids —
until the hand in the whirlwind-storm
hammers out the last blows.
III
The clouds disperse.
Stars appear, star after star:
the road is completely buried —
nowhere to turn the sleigh.
I harness myself alongside the horse,
I help it drag the sleigh.
A drag and a fall to the earth,
my fingers — bloodied, cut.
The sky ever clearer and clearer,
a great moon in the middle:
they watch as we drag
an empty wooden sleigh.
IV
Someone must be
playing a joke with us:
a sleigh — straw and splinters
and won't budge from its place.
With a shiver I turn
my head to look back.
Anything can happen
on the road in mid-winter.
Page 51. The storm continues: white heads (snow clouds) braid themselves into long braids that catch man and horse. When the storm clears, the road is completely buried. The speaker harnesses himself alongside the horse, fingers bloodied from dragging the sleigh. Under a clearing sky and bright moon, it seems someone is playing a cruel joke — the sleigh won't budge. With a shiver he looks back: anything can happen in mid-winter.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions