און דער שניי — ער פֿאַלט און פֿאַלט —
And the snow — it falls and falls —
Work 42 of 440
Page 50. Continuation of the escape poem: the snow keeps falling, the horse is exhausted, sides sunken, coat frozen. The traveler walks behind the sleigh through darkness, stars piercing like needles, wolves and bears crying in the snowy wilderness. Section II introduces a mysterious hand hammering in the darkness — the storm personified.
און דער שניי — ער פֿאַלט און פֿאַלט —
דעק איך אויך די אויגן צו,
לאָז אַראָפּ דעם קאָפּ און ליג,
און דער שליטן פֿליט און פֿליט.
בלײַבט דאָס פֿערד אין מיטן שטיין —
כאַפּ איך זיך פֿון דרימל אויף,
גיב אַ שמיץ און גיב אַ פֿײַף,
דורך די קלאַפּנדיקע ציין.
אַ קאַלטער ווינט פֿון צפֿון-זײַט
האָט אָנגעהייבן בלאָזן:
מײַן טרײַער פֿערד האָט מיד צום שניי
דעם קאָפּ אַראָפּגעלאָזן.
די זײַטן אײַנגעפֿאַלן טיף,
די גאַנצע פֿעל פֿאַרפֿרוירן.
ווער ווייסט, צי וועלן מיר נאָך הײַנט
אין ערגעץ וואו פֿאַרפֿאָרן.
אַלץ פֿינצטערער און פֿינצטערער,
דער שניי מיט גלאָז פֿאַרצויגן.
איך גיי צופֿוס מײַן שליטן נאָך
מיט האַלב-פֿאַרמאַכטע אויגן.
עס שטעכן אין דער פֿינצטערניש
ווי שאַרפֿע נאָדלען שטערן:
עס קלאָגן אין דער וויסטעניש
פֿאַרשנייטע וועלף און בערן.
ב
פֿאַלן שטערן, הילכן קלאַנגען,
פֿול מיט ווײַסן גלוט די סטעפּ:
הייבט אַ האַנט זיך אין דער פֿינצטער,
האַמערט שווערע קלעפּ נאָך קלעפּ.
Un der shney — er falt un falt —
dek ikh oykh di oygn tsu,
loz arop dem kop un lig,
un der shlitn flit un flit.
Blaybt dos ferd in mitn shteyn —
khap ikh zikh fun driml oyf,
gib a shmits un gib a fayf,
durkh di klapndike tseyn.
A kalter vint fun tsofn-zayt
hot ongeheybn blozn:
mayn trayer ferd hot mid tsum shney
dem kop aropgelozen.
Di zaytn ayngefaln tif,
di gantse fel farfroyrn.
Ver veyst, tsi veln mir nokh haynt
in ergets vu farforn.
Alts finsterer un finsterer,
der shney mit gloz fartsogn.
Ikh gey tsufus mayn shlitn nokh
mit halb-farmakhte oygn.
Es shtekhn in der finsterish
vi sharfe nodlen shtern:
es klogn in der vistenish
farshneyete velf un bern.
B
Faln shtern, hilkhn klangen,
ful mit vaysn glut di step:
heybt a hant zikh in der fintster,
hamert shvere klep nokh klep.
And the snow — it falls and falls —
I also cover my eyes,
let my head drop and lie,
and the sleigh flies and flies.
When the horse stops in the middle —
I start from my doze,
give a lash and give a whistle,
through my chattering teeth.
A cold wind from the north
has begun to blow:
my faithful horse has tiredly
let its head drop to the snow.
Its sides sunken deep,
its whole coat frozen.
Who knows if we will today
reach anywhere at all.
Ever darker and darker,
the snow covered with ice.
I walk on foot behind my sleigh
with half-closed eyes.
Stars pierce in the darkness
like sharp needles:
snowed-in wolves and bears
cry in the wilderness.
II
Stars fall, sounds echo,
the steppe is full of white glow:
a hand rises in the darkness,
hammers heavy blow after blow.
Page 50. Continuation of the escape poem: the snow keeps falling, the horse is exhausted, sides sunken, coat frozen. The traveler walks behind the sleigh through darkness, stars piercing like needles, wolves and bears crying in the snowy wilderness. Section II introduces a mysterious hand hammering in the darkness — the storm personified.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions