האָט ווער די ליפּן מיר אָפּגעברענט?
Did someone burn away my lips?
Work 90 of 440
Page 103. 'A Thread of Blood' conclusion: The speaker's lips seem burned away, courage lost. Yet on the condemned one's face, love rests forgivingly — and from the murdered heart, a thin thread of blood draws. The violence of words and the tenderness of love coexist. 'The Sick Birds' (Di Kranke Feygl): A surreal, haunting poem. Sick birds lie curled into themselves, beaks buried in ruffled feathers up to their closed eyes. They remind the speaker of two lovers who sit paralyzed, ashamed, petrified — and no one comes to cover their gaze, to rock them to sleep. The birds become a mirror of human paralysis and exposure.
האָט ווער די ליפּן מיר אָפּגעברענט?
האָב איך פֿאַרלאָרן מײַן מוט.
גאָרניט. מײַן מויל דער פֿאַרגליווערטער
האָט קוים דערהיט די מינוט.
אויף דעם געזיכט פֿון פֿאַרמשפּטן
ליבשאַפֿט פֿאַרגעבענדע רוט.
דין פֿון דעם האַרץ דעם דערמאָרדעטן
ציט זיך אַ שנירל פֿון בלוט.
די קראַנקע פֿייגל
וועק ניט אויף די קראַנקע פֿייגל,
האַלט דעם אָטעם אײַן,
זע, זיי ליגן אײַנגעדרייט אין זיך אַלײן:
די שאַרפֿע שנאָבלען ביז די צוגעמאַכטע אויגן
אַרײַנגעגראָבן
אין די פֿעדערן די אויפֿגעשויבערטע.
וואָס דערמאָנען אונדז די קראַנקע פֿייגל,
די שנאָבלען זייערע,
די פֿעדערן די אויפֿגעשויבערטע?
זיי דערמאָנען אונדז,
אַז איך און דו
דערנעענטערטע,
געגאַרטע,
געוואַגטע,
זיצן מיט פֿאַרשטיינערונג אין בליק,
געליימט,
פֿאַרשעמטע,
און קיינער קומט ניט אונדזער בליק פֿאַרשטעלן
אונדזער קאָפּ אַראָפּבייגן,
פֿאַרוויגן
ווי זיי — די קראַנקע פֿייגל,
וואָס ליגן אײַנגעגראָבן ביז די צוגעמאַכטע אויגן
אין די פֿעדערן די אויפֿגעשויבערטע.
Hot ver di lipn mir opgebrent?
Hob ikh farlorn mayn mut.
Gornit. Mayn moyl der fargliverter
hot koym derhit di minut.
Oyf dem gezikht fun farmshptn
libshaft fargebendе rut.
Din fun dem harts dem dermordetn
tsit zikh a shirl fun blut.
Di Kranke Feygl
Vek nit oyf di kranke feygl,
halt dem otem ayn,
ze, zey lign ayngedreyt in zikh aleyn:
di sharfe snoblen biz di tsugemakhte oygn
arayngegrobn
in di federn di oyfgeshoyberte.
Vos dermonen undz di kranke feygl,
di snoblen zeyere,
di federn di oyfgeshoyberte?
Zey dermonen undz,
az ikh un du
derneenterter,
gegarte,
gevagte,
zitsn mit farshteynerung in blik,
geleymt,
farshemte,
un keyner kumt nit undzer blik farshteln
undzer kop aropbeygn,
farvign
vi zey — di kranke feygl,
vos lign ayngegrobn biz di tsugemakhte oygn
in di federn di oyfgeshoyberte.
Did someone burn away my lips?
I have lost my courage.
Nothing. My frozen mouth
barely caught the moment.
On the face of the condemned one
love rests forgivingly.
Thin from the murdered heart
a thread of blood draws.
The Sick Birds
Don't wake the sick birds,
hold your breath,
see, they lie curled into themselves:
the sharp beaks up to the closed eyes
buried
in the ruffled feathers.
What do the sick birds remind us of,
their beaks,
the ruffled feathers?
They remind us
that I and you
drawn close,
belted,
dared,
sit with petrification in our gaze,
paralyzed,
ashamed,
and no one comes to cover our gaze,
to bow down our head,
to rock us to sleep
like them — the sick birds,
who lie buried up to their closed eyes
in the ruffled feathers.
Page 103. 'A Thread of Blood' conclusion: The speaker's lips seem burned away, courage lost. Yet on the condemned one's face, love rests forgivingly — and from the murdered heart, a thin thread of blood draws. The violence of words and the tenderness of love coexist. 'The Sick Birds' (Di Kranke Feygl): A surreal, haunting poem. Sick birds lie curled into themselves, beaks buried in ruffled feathers up to their closed eyes. They remind the speaker of two lovers who sit paralyzed, ashamed, petrified — and no one comes to cover their gaze, to rock them to sleep. The birds become a mirror of human paralysis and exposure.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions