חרפּה. חרפּה.
Shame. Shame.
Work 217 of 440
Page 268. 'Altmodish' continuation. 'Kharpe' (shame) — Hebrew-origin word — opens the cri de coeur. New York streets become Siberian exile: Fifth Avenue is 'shlyakhn farzunkene' (sunken paths), the Hudson becomes the frozen Lena River, East Broadway transforms into 'tsefayniker Yakutsk' (tortured Yakutsk), and Harlem's snows recall 'yurtes' (yurts). This superimposition of Leivick's Siberian prison experience onto his American immigrant reality is characteristic — exile is internal, permanent. The march command 'Marsh. Marsh.' echoes convict transport. The refrain 'tsurik' (back) — all victories lead back to snow and loneliness. 'Krivder' (wrongdoer) is a Slavic-Yiddish term for one who wrongs, while 'shleger' is the beater. The 'shomrim' (watchmen/guards) use Hebrew, linking ancient persecution to modern surveillance.
חרפּה. חרפּה.
און וואָס נאָך?
חרפּה. חרפּה.
צו עפֿענען אויף ניו יאָרקער גאַסן די אויגן
און הערן זיך אונטער אַ וואַך פֿון שומרים,
אַ געפֿירטן צוריק צום אַלטן, צום קאַלטן
אַלטמאָדישן, אייביקן לאַנד פֿון שניי.
מאַרש. מאַרש. מאַרש.
פֿאַרבײַ ליכטיקע שויבן,
פֿאַרבײַ וואַרעמע בעטן,
זאָל קיינער ניט באַגלייטן,
זאָל קיינער ניט טרייסטן,
און די האַנט פֿונעם ליבסטן
זאָל נידערן און פֿאַלן
אין פֿאַרשלאָגענע ווינקלען
אין שטומער, אין בלינדער פּחדנות,
און ניט קומען אַנטקעגן.
מאַרש. מאַרש.
אין גראָבן לײַוונט — דאָס לײַב,
אין אײַזערנע קלעצלעך — די פֿיס,
אַ טרוקענער לאָגל אויף די אַקסלען.
שליאַכן פֿאַרזונקענע — דורך פֿינפֿטע עוועניו,
געפֿרוירענע לענע — צווישן ברעגן פֿון האָדסאָן,
צעפֿײַניקטער יאַקוטסק — דורך איסט בראָדוויי,
פֿאַרשניטענע יורטעס — אין שנייען פֿון האַרלעם.
דורך אַלע שליאַכן — צום ווײַטסטן טראַקט
צוריק:
פֿון אַלע ניצחונות צום שניי פֿון עלנט
צוריק:
אַלע, אַלע, אַלע ווערן פֿאַרטריבן
צוריק.
זינג מײַן האַרץ דאָס אַלטמאָדישע ליד
צוריק:
אַדיע, אַדיע —
דער שטאַרקער איז נאָך אַלץ דער מאַכטהאָבער,
און דער מאַכטהאָבער איז נאָך אַלץ אַ רשע:
און דער אמת איז נאָך אַלץ בײַם געשלאָגענעם,
און ניט בײַם קריוודער, בײַם שלעגער:
Kharpe. Kharpe.
Un vos nokh?
Kharpe. Kharpe.
Tsu efenen oyf nyu yorker gasn di oygn
un hern zikh unter a vakh fun shomrim,
a gefirtn tsurik tsum altn, tsum kaltn
altmodishn, eybikn land fun shney.
Marsh. Marsh. Marsh.
Farbay likhtike shoybn,
farbay varme betn,
zol keyner nit bagleytn,
zol keyner nit treystn,
un di hant funem libstn
zol nidern un faln
in farshlogene vinklen
in shtumer, in blinder pakhdones,
un nit kumen antkegn.
Marsh. Marsh.
In grobn layvnt — dos layb,
in ayzerne kletsles — di fis,
a trukener logl oyf di akslen.
Shlyakhn farzunkene — durkh finfte eveniu,
gefroyrene lene — tsvishn bregn fun Hodson,
tsefayniker Yakutsk — durkh ist brodvey,
farshnitene yurtes — in shneyen fun Harlem.
Durkh ale shlyakhn — tsum vaytistn trakt
tsurik:
fun ale nitskhoynes tsum shney fun elnt
tsurik:
ale, ale, ale vern fartribn
tsurik.
Zing mayn harts dos altmodishe lid
tsurik:
adye, adye —
der shtarker iz nokh alts der makhthober,
un der makhthober iz nokh alts a roshe:
un der emes iz nokh alts baym geshlogenem,
un nit baym krivder, baym shleger:
Shame. Shame.
And what else?
Shame. Shame.
To open your eyes on New York streets
and feel yourself under a guard of watchmen,
led back to the old, to the cold
old-fashioned, eternal land of snow.
March. March. March.
Past bright windows,
past warm beds,
let no one accompany,
let no one console,
and the hand of the dearest one
let it lower and fall
in beaten corners
in mute, in blind cowardice,
and not come to meet.
March. March.
In coarse linen — the body,
in iron blocks — the feet,
a dry flask on the shoulders.
Sunken paths — through Fifth Avenue,
frozen Lena — between the banks of the Hudson,
tortured Yakutsk — through East Broadway,
snow-covered yurts — in the snows of Harlem.
Through all paths — to the farthest tract
back:
from all victories to the snow of loneliness
back:
all, all, all are driven
back.
Sing my heart the old-fashioned song
back:
adieu, adieu —
the strong one is still the power-holder,
and the power-holder is still a wicked one:
and the truth is still with the beaten one,
and not with the wrongdoer, the beater:
Page 268. 'Altmodish' continuation. 'Kharpe' (shame) — Hebrew-origin word — opens the cri de coeur. New York streets become Siberian exile: Fifth Avenue is 'shlyakhn farzunkene' (sunken paths), the Hudson becomes the frozen Lena River, East Broadway transforms into 'tsefayniker Yakutsk' (tortured Yakutsk), and Harlem's snows recall 'yurtes' (yurts). This superimposition of Leivick's Siberian prison experience onto his American immigrant reality is characteristic — exile is internal, permanent. The march command 'Marsh. Marsh.' echoes convict transport. The refrain 'tsurik' (back) — all victories lead back to snow and loneliness. 'Krivder' (wrongdoer) is a Slavic-Yiddish term for one who wrongs, while 'shleger' is the beater. The 'shomrim' (watchmen/guards) use Hebrew, linking ancient persecution to modern surveillance.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions