אדם
Adam
Poem 40 of 95
אדם
1
,אַ צעלאָזענעם
,אַן אויסגעצערטלטן פון פילע פרויען־הענט
,האָב איך דיך אויף מײן וועג געטראָפן
.יונגער אָדם
,און אײדער איך האָב צוגעלײגט צו דיר מײנע ליפּן
האָסטו מיך געבעטן
מיט אַ פּנים, בלאַסער און צאַרטער
;פון דער צאַרטסטער ליליע
— ניט בײס מיך, ניט בײס מיך,
איך האָב דערזען, אַז דײן לײב
,איז אינגאַנצן באַדעקט מיט צײכנס פון צײנער
.אַ פאַרציטערטע האָב איך זיך אין דיר אײנגעביסן
2
דו האָסט פאַנאַנדערגעבלאָזן איבער מיר
,דײנע דינע נאָזלעכער
,און האָסט זיך צוגערוקט צו מיר
.ווי אַ הײסער האָריזאָנט צום פעלד
3
ער: ווען זאָל איך ווידער צו דיר קומען?
זי: ווען דו וועסט בענקען.
ער: און דו? וועסט גאָר ניט בענקען?
זי: פאַר מיר ניט זאָרג זיך,
,איך בין שוין צוגעוואוינט צו לעבן מיט געשטאַלטן
,דו וועסט פאַרבלײבן אײביק לעבן מיר
,און מעגסט שוין אַצינד ניט עפענען מײן טיר
.וועסטו פון מיר זיך ניט באַהאַלטן
Odem
1
A tselozenem,
An oysgetsertltn fun file Froyen-Hent,
Hob ikh dikh oyf mayn Veg getrofn,
Yunger Odem.
Un eyder ikh hob tsugeleyt tsu dir mayne Lipn,
Hostu mikh gebetn
Mit a Ponim, blaser un tsarter
Fun der tsartster Lilye;
-- Nit bays mikh, nit bays mikh,
Ikh hob derzen, az dayn Layb
Iz ingantsn badekt mit Tseykhns fun Tseyner,
A Fartsiterte hob ikh zikh in dir ayngebisn.
2
Du host fanandergoblozn iber mir
Dayne dine Nozlekher,
Un host zikh tsugerukt tsu mir,
Vi a heyser Horizont tsum Feld.
3
Er: Ven zol ikh vider tsu dir kumen?
Zi: Ven du vest benken.
Er: Un du? Vest gor nit benken?
Zi: Far mir nit zorg zikh,
Ikh bin shoyn tsugevoynt tsu lebn mit Geshtaltn,
Du vest farblayben eybik lebn mir,
Un megst shoyn itst nit efenen mayn Tir,
Vestu fun mir zikh nit bahaltn.
Adam
1
A wanton one,
spoiled by many women's hands,
I met you on my way,
young Adam.
And before I my lips latched onto yours,
you begged me
with a face, paler and tenderer
than the tenderest lily;
— don't bite me, don't bite me,
I saw that your body
all covered in toothmarks,
full of tremors, I bit myself into you.
2
You blew asunder over me
your fine nostrils,
and came closer to me,
like a hot horizon to the field.
3
He: When should I come to you again?
She: When you yearn.
He: And you? Won't you yearn too?
She: Don't worry about me,
I'm already accustomed to living with outlines,
you will stay by my side forever,
and need not open my door anymore,
you won't hide yourself from me.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions