פֿאַרוואָס?
Why?
Work 314 of 440
Page 371. 'Farvos?' (Why?): night has 'farsholtn' (cursed) him, filled his heart with dangers. Behind the wall 'der shokhn mayner lakht' (my neighbor laughs — Hebrew 'shokhn'). He knocks, calls — stop laughing, 'lomir beyde zayn tsuzamen' (let us both be together). Everything has changed: 'mayne khushim zaynen fray' (my senses are free — Hebrew 'khushim'). Night smells of stone, bread, salt, milk, body, blood. 'Reykh fun layb... vi tseshtromter vayn' (smell of body... like spilled wine) — stairs and floors soak in it. Let me in before the wine drowns me. He breaks down the door — 'keyner nito' (no one there). Empty bed, torn curtain. Now the walls feel through his touch that he is 'zeyer fraynt der neentster' (their closest friend). He wakes the walls, beats them, presses his mouth to the windowpane. To the world, to you: 'ikh kush shteyn, holts, gloz' (I kiss stone, wood, glass), forcing them to sing and dance. 'Ikh gib zikh dir avek ingantsn' (I give myself to you entirely) — like grass to fire.
פֿאַרוואָס?
פֿאַרוואָס האָסטו מיך הײַנט פֿאַרשאָלטן, נאַכט,
און מײַן האַרץ מיר אָנגעפֿילט מיט געפֿאַרן? —
אַהינטער וואַנט דער שכן מײַנער לאַכט,
און עס הייבט אים גאָרניט אָן צו אַרן.
איך קלאַפּ אָן אין טיר צו אים, איך רוף, —
און מײַן פּנים ברענט ווי אין פֿלאַמען:
— הער אויף צו לאַכן, שכן, הער אויף,
אַניט, לאָמיר ביידע זײַן צוזאַמען.
עס האָט זיך געענדערט אין מיר אַלץ, אַלץ,
מײַנע חושים זײַנען פֿרײַ, — ניט מער געבונדן:
די נאַכט שמעקט מיט שטיין, מיט ברויט, מיט זאַלץ,
מיט מילך, מיט לײַב און בלוט פֿון וואונדן.
און דער ריח פֿון לײַב — ווי צעשטראָמטער ווײַן,
טרעפּ און דילן אין אים זיך טונקען:
אָ שכן, לאָז מיך צו דיר אַרײַן,
איידער דער ווײַן האָט מיך דערטרונקען. — —
איך רוף, איך קלאַפּ, — דער שכן לאַכט
אַלץ אויפֿרײַצנדיקער און שלעכטער:
איך גיב אַ זעץ אין טיר, די טיר קראַכט,
ערשט — קיינער ניטאָ, ניט מענטש, ניט געלעכטער.
אַ פֿוסט בעט, פֿיר ליידיקע ווענט,
אַ פֿאַרריסענער פֿאָרהאַנג אויפֿן פֿענצטער:
ערשט איצט דערפֿילן זיי דורכן באַריר פֿון מײַנע הענט,
אַז איך בין זייער פֿרײַנט דער נעענטסטער.
איך פֿלעכט צונויף די הענט אין איין קנויל,
איך נעם וועקן די ווענט, איך נעם זיי שלאָגן:
דערנאָך פֿאַל איך צו צו אַ שויב מיטן מויל,
און מײַנע ליפּן — צו דער וועלט — צו דיר — זאָגן:
דו זעסט, איך קוש שטיין, האָלץ, גלאָז,
איך צווינג זיי אַלעמען צו זינגען, צו טאַנצן:
דו זעסט, איך גיב זיך דיר אַוועק, ווי צום פֿײַער גראָז,
איך גיב זיך דיר אַוועק אינגאַנצן, אינגאַנצן.
Farvos?
Farvos hostu mikh haynt farsholtn, nakht,
un mayn harts mir ongefilt mit gefarn? —
ahinter vant der shokhn mayner lakht,
un es heybt im gornit on tsu arn.
Ikh klap on in tir tsu im, ikh ruf, —
un mayn ponim brent vi in flamen:
— her oyf tsu lakhn, shokhn, her oyf,
anit, lomir beyde zayn tsuzamen.
Es hot zikh geendert in mir alts, alts,
mayne khushim zaynen fray, — nit mer gebundn:
di nakht shmekt mit shteyn, mit broyt, mit zalts,
mit milkh, mit layb un blut fun vundn.
Un der reykh fun layb — vi tseshtromter vayn,
trep un diln in im zikh tunken:
o shokhn, loz mikh tsu dir arayn,
eyder der vayn hot mikh dertrunken. — —
Ikh ruf, ikh klap, — der shokhn lakht
alts oyfraytsndiker un shlekhter:
ikh gib a zets in tir, di tir krakht,
ersht — keyner nito, nit mentsh, nit gelekhter.
A fust bet, fir leydike vent,
a farisener forhang oyfn fentster:
ersht itst derfiln zey durkhm barir fun mayne hent,
az ikh bin zeyer fraynt der neentster.
Ikh flekht tsunoyf di hent in eyn knoyl,
ikh nem vekn di vent, ikh nem zey shlogn:
denoykh fal ikh tsu tsu a shoyb mitn moyl,
un mayne lipn — tsu der velt — tsu dir — zogn:
du zest, ikh kush shteyn, holts, gloz,
ikh tsving zey alemen tsu zingen, tsu tantsn:
du zest, ikh gib zikh dir avek, vi tsum fayer groz,
ikh gib zikh dir avek ingantsn, ingantsn.
Why?
Why have you cursed me today, night,
and filled my heart with dangers? —
behind the wall my neighbor laughs,
and it doesn't even begin to bother him.
I knock on his door, I call, —
and my face burns as in flames:
— stop laughing, neighbor, stop,
otherwise, let us both be together.
Everything has changed in me, everything,
my senses are free, — no longer bound:
the night smells of stone, of bread, of salt,
of milk, of body and blood from wounds.
And the smell of body — like spilled wine,
stairs and floors soak in it:
oh neighbor, let me in to you,
before the wine has drowned me. — —
I call, I knock, — the neighbor laughs
ever more provocatively and worse:
I give the door a blow, the door cracks,
but — no one there, no person, no laughter.
An empty bed, four bare walls,
a torn curtain on the window:
only now do they feel through the touch of my hands,
that I am their closest friend.
I braid my hands together into one ball,
I begin to wake the walls, I begin to beat them:
then I fall with my mouth to a windowpane,
and my lips — to the world — to you — say:
you see, I kiss stone, wood, glass,
I force them all to sing, to dance:
you see, I give myself to you, like grass to fire,
I give myself to you entirely, entirely.
Page 371. 'Farvos?' (Why?): night has 'farsholtn' (cursed) him, filled his heart with dangers. Behind the wall 'der shokhn mayner lakht' (my neighbor laughs — Hebrew 'shokhn'). He knocks, calls — stop laughing, 'lomir beyde zayn tsuzamen' (let us both be together). Everything has changed: 'mayne khushim zaynen fray' (my senses are free — Hebrew 'khushim'). Night smells of stone, bread, salt, milk, body, blood. 'Reykh fun layb... vi tseshtromter vayn' (smell of body... like spilled wine) — stairs and floors soak in it. Let me in before the wine drowns me. He breaks down the door — 'keyner nito' (no one there). Empty bed, torn curtain. Now the walls feel through his touch that he is 'zeyer fraynt der neentster' (their closest friend). He wakes the walls, beats them, presses his mouth to the windowpane. To the world, to you: 'ikh kush shteyn, holts, gloz' (I kiss stone, wood, glass), forcing them to sing and dance. 'Ikh gib zikh dir avek ingantsn' (I give myself to you entirely) — like grass to fire.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions