אַז איך פֿאַרצי ביז אַראָפּ די פֿאַרהאַנגען
When I draw down the curtains
Work 101 of 440
Page 115. Moon poem conclusion: Even when the curtains are drawn and the speaker is in 'seventh darkness,' the moon watches anyway. 'Who' (Ver): A meditation on self-imprisonment. Who seated me at the table, bound me to the chair, closed everything, lit a fire over me? The speaker cannot see or hear beyond the furniture, which grows more powerful over him. The devastating realization: 'Not from anyone but from myself alone / did a fire kindle over me.' 'Leave Me, Forget' (Farloz Mikh, Farges): Longing braids itself like a rope around the speaker. He lacks the courage to pull the noose himself, to hasten the end. In house or street, his glance turns to every passerby: 'Someone pull the rope.' A chilling portrait of passive suicidal ideation, the desire for release without agency.
אַז איך פֿאַרצי ביז אַראָפּ די פֿאַרהאַנגען
און בין ווידער אין זיבנטן אומליכט —
קוקט די לבֿנה אַרונטער סײַ ווי.
ווער
ווער האָט מיך אַוועקגעזעצט בײַם טיש,
ווער האָט צום דעם שטול מיך צוגעבונדן?
ווער האָט טיר און פֿענצטער צוגעמאַכט,
איבער מיר אַ פֿײַער אָנגעצונדן?
מײַנע אויגן קוקן אויפֿן טיש,
מײַנע פֿינגער שפּאַרן אָן מײַן שטערן —
קענען מײַנע אויגן דיך דערזען?
קען מײַן אויער דײַנע רייד דערהערן?
גאָרנישט קענען מײַנע אויגן זען
און מײַן אויער קען דיך נישט דערהערן,
טיש און שטול און וואַנט און שויב
איבער מיר געוועלטיקער זיי ווערן.
האָט דער טיש מיך צוגעשמידט צו זיך,
האָט דער שטול צו זיך מיך צוגעבונדן:
נישט פֿון קיינעם נאָר פֿון זיך אַלײן
האָט זיך איבער מיר אַ פֿײַער אָנגעצונדן.
פֿאַרלאָז מיך, פֿאַרגעס
פֿאַרלאָז מיך, פֿאַרגעס —
עס פֿלעכט זיך אַזוי ווי אַ שטריק אַרום מיר
מײַן בענקשאַפֿט נאָך דיר.
איך האָב נישט קיין מוט
אַ צי טאָן די שטריק מיט די אייגענע הענט,
פֿאַרגיכן די ענד.
אין שטוב צי אין גאַס
צו יעדן באַגעגנטן ווענדט זיך מײַן בליק:
— פֿאַרציט ווער די שטריק.
Az ikh fartsi biz arop di farhangen
un bin vider in zibtn umlikht —
kukt di levone arunter say vi.
Ver
Ver hot mikh avekgezetst baym tish,
ver hot tsum dem shtul mikh tsugebundn?
Ver hot tir un fentster tsugemakht,
iber mir a fayer ongetsundn?
Mayne oygn kukn oyfn tish,
mayne finger shparn on mayn shtern —
kenen mayne oygn dikh derzen?
Ken mayn oyer dayne reyd derhern?
Gornisht kenen mayne oygn zen
un mayn oyer ken dikh nisht derhern,
tish un shtul un vant un shoyb
iber mir geveltiker zey vern.
Hot der tish mikh tsugeshmidet tsu zikh,
hot der shtul tsu zikh mikh tsugebundn:
nisht fun keynem nor fun zikh aleyn
hot zikh iber mir a fayer ongetsundn.
Farloz Mikh, Farges
Farloz mikh, farges —
es flekht zikh azoy vi a shtrik arum mir
mayn benkshaft nokh dir.
Ikh hob nisht keyn mut
a tsi ton di shtrik mit di eygene hent,
fargikhn di end.
In shtub tsi in gas
tsu yedn bagegntn vendt zikh mayn blik:
— Fartsi ver di shtrik.
When I draw down the curtains
and am again in the seventh darkness —
the moon looks down anyway.
Who
Who seated me at the table,
who bound me to this chair?
Who closed door and window,
kindled a fire over me?
My eyes look at the table,
my fingers press against my forehead —
can my eyes see you?
Can my ear hear your speech?
My eyes can see nothing
and my ear cannot hear you,
table and chair and wall and window
become more powerful over me.
The table forged me to itself,
the chair bound me to itself:
not from anyone but from myself alone
did a fire kindle over me.
Leave Me, Forget
Leave me, forget —
it braids itself like a rope around me
my longing for you.
I have no courage
to pull the rope with my own hands,
to hasten the end.
In house or in street
to every passerby my glance turns:
— Someone pull the rope.
Page 115. Moon poem conclusion: Even when the curtains are drawn and the speaker is in 'seventh darkness,' the moon watches anyway. 'Who' (Ver): A meditation on self-imprisonment. Who seated me at the table, bound me to the chair, closed everything, lit a fire over me? The speaker cannot see or hear beyond the furniture, which grows more powerful over him. The devastating realization: 'Not from anyone but from myself alone / did a fire kindle over me.' 'Leave Me, Forget' (Farloz Mikh, Farges): Longing braids itself like a rope around the speaker. He lacks the courage to pull the noose himself, to hasten the end. In house or street, his glance turns to every passerby: 'Someone pull the rope.' A chilling portrait of passive suicidal ideation, the desire for release without agency.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions