ביז וואַנען ער קומט צום אָקינוס —
Until he comes to the ocean —
Work 84 of 440
Page 96. Continuation of 'Ballad': the limbless body reaches the ocean, throws itself into the water seeking oblivion, but the ocean spits it back. Then the head rises from the grave alone, rolls like a ball through powder-plowed (bombed) fields and traceless cities, reaches the ocean — also spat back. Then hands and feet rise, crawl through wire-strung roads and icy snow, also rejected by the ocean. Finally, the 'lord of life' (God? the soul?) must also make this journey and guard the body on the sandy shore forever. A harrowing allegory of WWI dismemberment and the impossibility of rest for the war dead.
ביז וואַנען ער קומט צום אָקינוס —
ער וואַרפֿט זיך אין וואַסער צום דעק,
נאָר גלײַך שפּײַט אים אויס דער אָקינוס
צוריק אויפֿן זאַמדיקן ברעג.
די פֿינצטערניש שפּאַלט זיך פֿונאַנדער,
עס עפֿנט אַ קבֿר זיך אויף,
עס הייבט זיך אַרויס פֿונעם קבֿר
דער קאָפּ פֿונעם איינציקן גוף.
דורך פּולווער־צעאַקערטע פֿעלדער,
דורך שטעט אָן קיין שפּור פֿון אַ הויז
דער קאָפּ ווי אַ קנויל נעמט זיך קייקלען
אַלץ ווײַטער און ווײַטער פֿאָראויס.
ביז וואַנען ער קומט צום אָקינוס
און וואַרפֿט זיך אין וואַסער צום דעק,
אויך אים שפּײַט אַרויס דער אָקינוס
צוריק אויפֿן זאַמדיקן ברעג.
די פֿינצטערניש שפּאַלט זיך פֿונאַנדער,
עס עפֿנט אַ קבֿר זיך אויף,
עס שטעקן אַרויס פֿונעם קבֿר
די הענט און די פֿיס פֿונעם גוף.
דורך וועגן מיט דראָטן פֿאַרשפּינטע,
דורך שטיינער און אײַזיקן שנײַ
מיט פֿינגער פֿונאַנדערגעשפּרייטע
זיי קריכן און פּויזען צו צוויי.
זיי קומען אויך צו צום אָקינוס
און זינקען אין וואַסער צום דעק:
אויך זיי שפּײַט אַרויס דער אָקינוס
צוריק אויפֿן זאַמדיקן ברעג.
איצט דאַרף נאָך דער האַר פֿונעם לעבן
אויך דורכגיין דעם זעלביקן וועג,
און קומען באַוואַכן אויף אייביק
דעם גוף אויפֿן זאַמדיקן ברעג.
Biz vanen er kumt tsum okinus —
er varft zikh in vaser tsum dek,
nor glaykh shpayt im oys der okinus
tsurik oyfn zamdikin breg.
Di fintsternish shpalt zikh funander,
es efnt a keyver zikh oyf,
es heybt zikh aroys funem keyver
der kop funem eyntsikn guf.
Durkh pulver-tseakerte felder,
durkh shtet on keyn shpur fun a hoyz
der kop vi a knoyl nemt zikh keyklen
alts vayter un vayter foroys.
Biz vanen er kumt tsum okinus
un varft zikh in vaser tsum dek,
oykh im shpayt aroys der okinus
tsurik oyfn zamdikn breg.
Di fintsternish shpalt zikh funander,
es efnt a keyver zikh oyf,
es shtekn aroys funem keyver
di hent un di fis funem guf.
Durkh vegn mit drotn farshpinte,
durkh shteyner un aytsikn shney
mit finger funandergeshpreyte
zey krikhn un poyzn tsu tsvey.
Zey kumen oykh tsu tsum okinus
un zinken in vaser tsum dek:
oykh zey shpayt aroys der okinus
tsurik oyfn zamdikn breg.
Itst darf nokh der har funem lebn
oykh durkhgeyn dem zelbikn veg,
un kumen bavakhn oyf eybik
dem guf oyfn zamdikn breg.
Until he comes to the ocean —
he throws himself into the water to the deck,
but at once the ocean spits him out
back onto the sandy shore.
The darkness splits apart,
a grave opens up,
there rises from the grave
the head of the single body.
Through powder-plowed fields,
through cities without a trace of a house
the head like a ball begins to roll
ever further and further ahead.
Until he comes to the ocean
and throws himself into the water to the deck,
him too the ocean spits out
back onto the sandy shore.
The darkness splits apart,
a grave opens up,
there stick out from the grave
the hands and the feet of the body.
Through roads strung with wire,
through stones and icy snow
with fingers spread apart
they crawl and pause two by two.
They too come to the ocean
and sink into the water to the deck:
them too the ocean spits out
back onto the sandy shore.
Now must the lord of life
also pass the same way,
and come to guard forever
the body on the sandy shore.
Page 96. Continuation of 'Ballad': the limbless body reaches the ocean, throws itself into the water seeking oblivion, but the ocean spits it back. Then the head rises from the grave alone, rolls like a ball through powder-plowed (bombed) fields and traceless cities, reaches the ocean — also spat back. Then hands and feet rise, crawl through wire-strung roads and icy snow, also rejected by the ocean. Finally, the 'lord of life' (God? the soul?) must also make this journey and guard the body on the sandy shore forever. A harrowing allegory of WWI dismemberment and the impossibility of rest for the war dead.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions