ניטאָ קיין באַהעלטעניש
There Is No Hiding Place
Work 92 of 440
Page 105. 'There Is No Hiding Place' (Nito keyn Baheltеnish): A devastating poem of total exposure. The hidden one has left his hiding place — now he faces sun and wind with naked body, unable to scream out his last cry though it tears at his lungs. Wounds heal, eyes dissolve in brightness, but the scream cannot come. All his persecutors are 'long gone' — yet he cannot say of himself 'gone.' The silent one has lost his silence, the cursed one cannot return to hiding. This may reflect Leivick's experience of torture and exposure, the survivor who lives on past his persecutors but cannot escape the trauma.
ניטאָ קיין באַהעלטעניש
ניטאָ קיין באַהעלטעניש.
ניטאָ נאָך דאָס וואָרט, וואָס פֿירט צו באַהעלטעניש צוריק.
אַנטקעגן דער זון — מיט אַן אָפֿענעם קאָפּ,
אַנטקעגן דעם ווינט — מיט אַ נאַקעטן לײַב.
ער שלינגט מיט די אויגן דעם מזרח און מערבֿ
און לעקט מיט דער צונג זײַן פֿאַרטריקנטע ליפּ.
דער באַהאַלטענער — אַז וויי צו אים —
ער האָט זײַן באַהעלטעניש פֿאַרלאָזן.
שטייט ער און רײַסט פֿון די לונגען
זײַנע לעצטע געשרייען
און קען אַלץ דאָס לעצטע געשריי
ניט אַרויסשרײַען.
בלוטיקע וואונדן ווערן פֿאַרצויגן מיט הויט,
פֿינצטערע אויגן ווערן פֿאַרזונקען אין ליכטיקייט —
אַזוי ווערן אויך זײַנע וואונדן פֿאַרצויגן מיט הויט
און זײַנע פֿאַרלאָשענע אויגן פֿאַרגייען אין ליכטיקייט:
נאָר זײַנע געשרייען, וואָס רײַסן פֿונאַנדער די לונגען,
זיי קענען דאָס לעצטע געשריי
ניט אַרויסשרײַען.
דער שווײַגנדיקער — אַז וויי צו אים —
ער האָט זײַן שווײַגנדיקייט פֿאַרלוירן.
אָפֿן איז פֿאַר אים די גאַנצע וועלט,
און אַלע וועגן זײַנען נאַקעט, ווי זײַן נאַקעטער לײַב.
דער, וואָס האָט אַראָפּגעריסן פֿון אים זײַנע קליידער,
איז לאַנג שוין ניטאָ. ניטאָ.
דער, וואָס האָט אַרײַנגעשטאָכן אין אים דעם לעצטן מעסער,
איז לאַנג שוין ניטאָ, ניטאָ.
דער, וואָס האָט אַרויסגעפֿירט די פֿלאַמיקע זון איבער אים,
איז לאַנג שוין ניטאָ, ניטאָ.
נאָר ער אַלײן קען נאָך ניט זאָגן אויף זיך דאָס וואָרט:
„ניטאָ, ניטאָ.
Nito keyn Baheltеnish
Nito keyn baheltеnish.
Nito nokh dos vort, vos firt tsu baheltеnish tsurik.
Antkegn der zun — mit an ofenem kop,
antkegn dem vint — mit a naketn layb.
Er shlingt mit di oygn dem mizrekh un mayrev
un lekt mit der tsung zayn fartrikntе lip.
Der bahaltenеr — az vey tsu im —
er hot zayn baheltеnish farlozn.
Shteyt er un rayst fun di lungen
zayne letste geshreyen
un ken alts dos letste geshrey
nit aroysshrayen.
Blutike vundn vern fartsoygn mit hoyt,
fintsterе oygn vern farzunken in likhtikеyt —
azoy vern oykh zayne vundn fartsoygn mit hoyt
un zayne farloshеne oygn fargeyen in likhtikеyt:
nor zayne geshreyen, vos raysn funander di lungen,
zey kenen dos letste geshrey
nit aroysshrayen.
Der shvaygndiker — az vey tsu im —
er hot zayn shvaygndikеyt farlоyrn.
Ofn iz far im di gantsе velt,
un ale vegn zaynen naket, vi zayn naketеr layb.
Der, vos hot aropgerisn fun im zayne kleyder,
iz lang shoyn nito. Nito.
Der, vos hot arayngeshtokhn in im dem letstn meser,
iz lang shoyn nito, nito.
Der, vos hot aroysgefirt di flamike zun iber im,
iz lang shoyn nito, nito.
Nor er aleyn ken nokh nit zogn oyf zikh dos vort:
'Nito, nito.'
Er hot nokh alts fun zayne lungen nit aroysgeshrign
zayn letstn oyseshrey.
Der farshaltеner — az vey tsu im —
nito nokh dos vort, vos firt tsu baheltеnish tsurik.
There Is No Hiding Place
There is no hiding place.
There is no word anymore that leads back to hiding.
Facing the sun — with an open head,
facing the wind — with a naked body.
He swallows with his eyes the east and west
and licks with his tongue his dried lip.
The hidden one — woe to him —
he has abandoned his hiding place.
He stands and tears from his lungs
his last cries
and cannot
scream out the last scream.
Bloody wounds are covered with skin,
dark eyes are sunk in brightness —
so too his wounds are covered with skin
and his extinguished eyes dissolve in brightness:
but his screams that tear apart the lungs,
they cannot
scream out the last scream.
The silent one — woe to him —
he has lost his silence.
Open before him is the whole world,
and all paths are naked, like his naked body.
The one who tore off his clothes
is long gone. Gone.
The one who thrust into him the last knife
is long gone, gone.
The one who led out the flaming sun over him
is long gone, gone.
But he himself cannot yet say of himself the word:
'Gone, gone.'
He has not yet screamed out from his lungs
his last cry.
The cursed one — woe to him —
there is no word anymore that leads back to hiding.
Page 105. 'There Is No Hiding Place' (Nito keyn Baheltеnish): A devastating poem of total exposure. The hidden one has left his hiding place — now he faces sun and wind with naked body, unable to scream out his last cry though it tears at his lungs. Wounds heal, eyes dissolve in brightness, but the scream cannot come. All his persecutors are 'long gone' — yet he cannot say of himself 'gone.' The silent one has lost his silence, the cursed one cannot return to hiding. This may reflect Leivick's experience of torture and exposure, the survivor who lives on past his persecutors but cannot escape the trauma.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions