דער געוויקסיקער טאַטע
The Giant Father
Work 103 of 440
Page 118. 'The Giant Father' (Der Geviksiker Tate): A remarkable meditation on fatherhood and consciousness. The three-year-old child opens its eyes and gazes at the tall, giant father who sees all, hears all, knows all. Yet the father freezes in wonderment — where has he seen such wide-open eyes? He turns away to the fire, the curtained windows, the darkened corners. He undresses, lies down, opens and closes his own eyes. Now he marvels at himself: such large hands, fiery rings dancing before his eyes, such a long bed he occupies. He jumps up, returns to the child's bed, looks through darkness — the child's eyes are still more wide-open, and he himself is still taller, more giant. A poem about mutual wonder, about how the child's gaze makes the parent larger, stranger to himself.
דער געוויקסיקער טאַטע
אינעם בעטל ליגט דאָס דרײַיאָריקע קינד,
פֿאַרמאַכט און עפֿנט די אויגן —
עפֿנט און קוקט אויפֿן הויכן, געוויקסיקן טאַטן
וואָס שטייט בײַ דעם וויגל דערנעבן:
און דער הויכער געוויקסיקער טאַטע
וואָס זעט אַלץ און הערט אַלץ און ווייס אַלץ,
גליווערט אין פֿאַרוואונדערונג:
— וואו האָט ער געזען אַזוינע אויגן?
וואו האָט ער געזען אַזוינע אָפֿן־צעעפֿנטע אויגן?
דער קלוגער געוויקסיקער טאַטע קערט אָפּ זײַן געזיכט
צו דער ליכטיקייט פֿונעם געלבלעכן פֿײַער,
צו די פֿאַרהאַנגענע פֿענצטער און פֿאַרטונקלטע ווינקלען,
וואָס ליגן אין שטילקייט פֿון פֿאַרזונקענע שעהן.
דער קלוגער, געוויקסיקער טאַטע טוט אויס זײַנע קליידער,
לעשט אויס דאָס ליכט פֿונעם געלבלעכן פֿײַער,
ציט זיך אויס אין דער לענג פֿון דעם גרויסן בעט,
פֿאַרמאַכט און עפֿנט די אויגן.
און דער קלוגער געוויקסיקער טאַטע,
וואָס זעט אַלץ און הערט אַלץ און ווייס אַלץ,
גליווערט אין פֿאַרוואונדערונג
און ער זאָגט וועגן זיך אַלײן:
— זע, סאַראַ גרויסע הענט
ער פֿאַרוואַרפֿט אויפֿן קאָפּ.
זע סאַראַ פֿײַערדיקע רינגען
עס טאַנצן פֿאַר די אויגן:
זע, סאַראַ לאַנגן געלעגער ער פֿאַרנעמט.
דער הויכער געוויקסיקער טאַטע
שפּרינגט אַראָפּ פֿון בעט,
גייט נאָכאַמאָל צו צו דעם בעטל פֿון קינד
און קוקט דורך דער פֿינצטערניש —
די אָפֿן־צעעפֿנטע אויגן פֿונעם קינד
זיי זײַנען נאָך אָפֿענער־צעעפֿנטער,
און דער הויכער געוויקסיקער טאַטע —
נאָך העכער, געוויקסיקער.
Der Geviksiker Tate
Inem betl ligt dos dray-yorike kind,
farmakht un efnt di oygn —
efnt un kukt oyfn hoykhn, geviksikn tatn
vos shteyt bay dem vigl dernebn:
un der hoykher geviksiker tate
vos zet alts un hert alts un veys alts,
glivert in farvunderung:
— vu hot er gezen azoyne oygn?
Vu hot er gezen azoyne ofn-tseefnte oygn?
Der kluger geviksiker tate kert op zayn gezikht
tsu der likhtikеyt funem gelblekhn fayer,
tsu di farhangene fentster un fartunklte vinklen,
vos lign in shtilkayt fun farzunkene shеn.
Der kluger, geviksiker tate tut oys zayne kleyder,
lesht oys dos likht funem gelblekhn fayer,
tsit zikh oys in der leng fun dem groysn bet,
farmakht un efnt di oygn.
Un der kluger geviksiker tate,
vos zet alts un hert alts un veys alts,
glivert in farvunderung
un er zogt vegn zikh aleyn:
— ze, sara groyse hent
er farvarft oyfn kop.
Ze sara fayerdike ringen
es tantsn far di oygn:
ze, sara langn geleger er farnemt.
Der hoykher geviksiker tate
shpringt arop fun bet,
geyt nokhamol tsu tsu dem betl fun kind
un kukt durkh der fintsternish —
di ofn-tseefnte oygn funem kind
zey zaynen nokh ofener-tseefnter,
un der hoykher geviksiker tate —
nokh hekher, geviksiker.
The Giant Father
In the little bed lies the three-year-old child,
closes and opens the eyes —
opens and looks at the tall, giant father
who stands by the cradle nearby:
and the tall giant father
who sees all and hears all and knows all,
freezes in wonderment:
— where has he seen such eyes?
Where has he seen such wide-open eyes?
The wise giant father turns away his face
to the brightness of the yellowish fire,
to the curtained windows and darkened corners,
that lie in the stillness of sunken hours.
The wise, giant father takes off his clothes,
extinguishes the light from the yellowish fire,
stretches out in the length of the great bed,
closes and opens his eyes.
And the wise giant father,
who sees all and hears all and knows all,
freezes in wonderment
and he says about himself:
— see, what large hands
he throws over his head.
See what fiery rings
dance before his eyes:
see, what a long bed he occupies.
The tall giant father
jumps out of bed,
goes again to the little bed of the child
and looks through the darkness —
the wide-open eyes of the child
are still more wide-open,
and the tall giant father —
still taller, more giant.
Page 118. 'The Giant Father' (Der Geviksiker Tate): A remarkable meditation on fatherhood and consciousness. The three-year-old child opens its eyes and gazes at the tall, giant father who sees all, hears all, knows all. Yet the father freezes in wonderment — where has he seen such wide-open eyes? He turns away to the fire, the curtained windows, the darkened corners. He undresses, lies down, opens and closes his own eyes. Now he marvels at himself: such large hands, fiery rings dancing before his eyes, such a long bed he occupies. He jumps up, returns to the child's bed, looks through darkness — the child's eyes are still more wide-open, and he himself is still taller, more giant. A poem about mutual wonder, about how the child's gaze makes the parent larger, stranger to himself.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions