פֿאַרלעשט אַלע פֿײַערן
Put Out All the Fires
Work 12 of 440
Page 20. Two poems about death and mourning. 'Farlesht ale fayern' (Put Out All Fires) is an eerie premonition poem — the speaker senses death approaching, shadows creeping, someone dying unseen. 'Morgn-shayn' (Morning Glow) describes a death vigil over the mother's body, with the rhythmic lighting and extinguishing of yahrzeit candles, the father's incomprehensible muttering, and visitors coming and going. The final image of the candle extinguishing itself is deeply melancholic.
פֿאַרלעשט אַלע פֿײַערן
פֿאַרלעשט אַלע פֿײַערן, פֿינצטער זאָל זײַן
און זיצט שטילערהײט —
מען זעט קײן לוויה — נאָר ערגעץ, איך פֿיל,
איז עמעצער טויט.
אין פֿענצטער אַ שאָטן האָט זיך דורכגעשלײַכט
געגנבעטערהײט!
און אויב ס׳איז נאָך קײנער געשטאָרבן — וועט באַלד
זײַן עמעצער טויט.
פֿאַרלעשט אַלע פֿײַערן, זיצט אויף דער ערד
אין טרויער געקלײדט:
צוריק ניט אַלײן גײט דער שאָטן פֿאַרבײַ —
ער גײט זאַלבעצווײט.
מאָרגן־שײַן
ברענען ליכטלעך אין די לײַכטער,
שטיל אין הויז —
טוט אַ האַנט אַ דרײ די ליכטלעך,
לעשט זײ אויס.
רירט זיך צו צו זײ אַ צווײטער,
צינדט זײ אָן —
ליגט די מאַמע אין תּכריכים
אָנגעטאָן.
זיצט דער טאַטע — ניט ער קערט זיך,
ניט ער קלאָגט:
עפּעס זאָגט ער — קײנער ווײסט ניט
וואָס ער זאָגט.
קומט אַרײַן ווער און די רגע
גײט אַרויס —
דרײט זיך ווידער אויס אַ ליכטל,
לעשט זיך אויס.
Farlesht ale fayern
Farlesht ale fayern, fintster zol zayn
un zitst shtilerheyt —
men zet keyn levaye — nor ergets, ikh fil,
iz emetser toyt.
In fentster a shotn hot zikh durkhgeshlakht
gegnebtherheyt!
Un oyb s'iz nokh keyner geshtorbn — vet bald
zayn emetser toyt.
Farlesht ale fayern, zitst oyf der erd
in troyer gekleyt:
tsurik nit aleyn geyt der shotn farbay —
er geyt zalbetveyt.
Morgn-shayn
Brenen likhtlekh in di layhter,
shtil in hoyz —
tut a hant a drey di likhtlekh,
lesht zey oys.
Rirt zikh tsu tsu zey a tsveyter,
tsint zey on —
ligt di mame in takhrikhim
ongeton.
Zitst der tate — nit er kert zikh,
nit er klogt:
epes zogt er — keyner veyst nit
vos er zogt.
Kumt arayn ver un di rege
geyt aroys —
dryet zikh vider oys a likhtl,
lesht zikh oys.
Put Out All the Fires
Put out all the fires, let it be dark
and sit quietly —
one sees no funeral — but somewhere, I feel,
someone is dead.
In the window a shadow crept through
stealthily!
And if no one has died yet — soon
someone will be dead.
Put out all the fires, sit on the ground
dressed in mourning:
the shadow doesn't pass alone —
he walks in twos.
Morning Glow
Candles burn in the holders,
quiet in the house —
a hand turns the candles,
puts them out.
Another reaches toward them,
lights them again —
lies the mother in shrouds
clothed.
Sits the father — he doesn't turn,
he doesn't mourn:
something he says — no one knows
what he says.
Someone comes in and at that moment
goes out —
again a candle twists itself out,
extinguishes itself.
Page 20. Two poems about death and mourning. 'Farlesht ale fayern' (Put Out All Fires) is an eerie premonition poem — the speaker senses death approaching, shadows creeping, someone dying unseen. 'Morgn-shayn' (Morning Glow) describes a death vigil over the mother's body, with the rhythmic lighting and extinguishing of yahrzeit candles, the father's incomprehensible muttering, and visitors coming and going. The final image of the candle extinguishing itself is deeply melancholic.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions