מיט טראָמפּייט ניט באַגלייט,
Not accompanied by trumpet,
Work 81 of 440
Pages 92-93. Continuation of 'Not There': the speaker's quiet path to his own death, unaccompanied by trumpets. Tired, his head falls. Looking up, he sees dust-dark warriors leading plunder, an army like one man, horses in harness. Suddenly sword, man, horse are mixed with dusty earth — war's meaningless end. He waves his hand: 'not my glory, not my shame.' He takes the side road to end his lonely days. 'Somewhere': a war poem. Roads loaded with weapons, dusty-eyed people marching in rows. Music and songs are silent, no commands heard — only distant, stifled screams somewhere hidden. Written during WWI, reflecting Leivick's pacifism and horror at mechanized slaughter. Continuation of 'Somewhere': no leader visible — all lost in battle. The dark night and drowsy eyes lead the dusty armies. Hour after hour, patient and tired, eyes half-open with tears, they march toward stifled screams. Before the sun rises, they lie buried in ditches. 'Death and Blood and Fire': an invocation to violence. The lost, timid one should break in, cut with sharpened nails or sword — suffer death, blood, fire to the last misfortune. Self-laceration as liberation. 'Past a Deep Pit': stopping by an abyss, the speaker sees two hands rising and falling in the depths. Perhaps reaching for help, perhaps drowning. A recurring nightmare image.
מיט טראָמפּייט ניט באַגלייט,
אָן אַ זײַט, שטילערהייט,
פֿירט מײַן וועג מיך צום טויט,
צו מײַן אייגענעם טויט.
באַרג אַרויף, באַרג אַראָפּ,
ווער איך מיד, שטעל זיך אָפּ —
פֿאַלט אַרונטער מײַן קאָפּ,
פֿאַלט אַרונטער מײַן קאָפּ.
טוט מײַן קאָפּ זיך אַ הייב,
זע איך: פֿינצטער פֿון שטויב
פֿירט דער קריגער זײַן רויב,
פֿירט דער קריגער זײַן רויב.
אַן אַרמיי ווי איין מאַן
און די פֿערד אין געשפּאַן
איינס נאָך איינס אין געשפּאַן
איינס נאָך איינס אין געשפּאַן.
מיטאַמאָל ווערט די שווערד
און דער מאַן און דאָס פֿערד
אויסגעמישט מיט דער ערד:
מיט דער שטויביקער ערד.
כ׳טו אַ מאַך מיט מײַן האַנט
אויף דעם בלוטיקן לאַנד —
ניט מײַן רום, ניט מײַן שאַנד,
ניט מײַן רום, ניט מײַן שאַנד.
און איך לאָז מיך אַוועק
מיטן זײַטיקן וועג
צו פֿאַרענדן די טעג,
מײַנע אײַנזאַמע טעג.
ערגעץ
וועגן געלאָדן מיט ביקסן, קאַנאָנען און קוילן;
מענטשן מיט אויגן פֿאַרשטויבטע מאַרשירן אין רייען:
שטיל די מוזיק און געזאַנגען, מען הערט קיין באַפֿעלן
נאָר ווײַטע פֿאַרבאָרגענע ערגעץ פֿאַרשטיקטע געשרייען.
מען זעט ניט קיין פֿירער פֿאָראויס; אַלע פֿירער זיי זײַנען
פֿאַרלוירן געגאַנגען אין שלאַכט פֿון די טיפֿע טראַנשייען.
געפֿירט פֿון דער פֿינצטערער נאַכט און די דרעמלענדע אויגן,
מאַרשירן אין ערגעץ אַלײן די פֿאַרשטויבטע אַרמייען.
שעה אײַן און שעה אויס אָן אַן אָפּשטעל, די פֿערד ווי די מענטשן
געדולדיקע, מידע, זיי שלעפּן די משׂא פֿאַר צווייען,
די גלאַנציקע אויגן האַלב־אָפֿן פֿאַרלאָפֿן מיט טרערן,
זיי גייען אַהין וואו עס גייען די שטומע אַרמייען.
די נאַכט ווערט אַלץ קלערער און העלער, דער טאָג קומט אַנטקעגן,
אַלץ נעענטער ווערן די ווײַטע פֿאַרשטיקטע געשרייען.
עס האָט זיך פֿון מזרח די זון נאָך קיין האַלבע באַוויזן,
שוין ליגן אין גריבער פֿאַרשאָטן די שטומע אַרמייען.
טויט און בלוט און פֿײַער
אַ פֿאַרלוירענער אָרום מײַן הויז, אַ ניט־געוואַגטער
דרייט זיך אום:
זעץ אַרויס די שויבן, ברעך אַרויס אַ טיר
און — קום.
דײַנע שטאַמלענדיקע ווערטער אויפֿן ווינט
צעטרײַב,
שנײַד זיך אײַן מיט דײַנע אָנגעשאַרפֿטע נעגל
אין מײַן לײַב.
צי די שווערד אַרויס אויב דײַנע נעגל זײַנען טעמפּ
און — שנײַד: —
טויט און בלוט און פֿײַער, ביזן לעצטן אומגליק
לײַד.
פֿאַרבײַ אַ טיפֿער גרוב
פֿאַרבײַ אַ טיפֿער גרוב בין איך געגאַנגען.
זיך אָפּגעשטעלט, אַראָפּגעלאָזט דעם קאָפּ.
צוויי הענט האָב איך דערזען אין טיפֿן אָפּגרונט,
זיי הייבן זיך, זיי לאָזן זיך אַראָפּ.
Mit trompyet nit baleyt,
on a zayt, shtilerheyt,
firt mayn veg mikh tsum toyt,
tsu mayn eygenem toyt.
Barg aroyf, barg arop,
ver ikh mid, shtel zikh op —
falt arunter mayn kop,
falt arunter mayn kop.
Tut mayn kop zikh a heyb,
ze ikh: fintster fun shtoyb
firt der kriger zayn royb,
firt der kriger zayn royb.
An armey vi eyn man
un di ferd in geshpan
eyns nokh eyns in geshpan
eyns nokh eyns in geshpan.
Mitamol vert di shverd
un der man un dos ferd
oysgemisht mit der erd:
mit der shtoybiker erd.
Kh'tu a makh mit mayn hant
oyf dem blutikn land —
nit mayn rum, nit mayn shand,
nit mayn rum, nit mayn shand.
Un ikh loz mikh avek
mitn zaytikn veg
tsu farendn di teg,
mayne aynzame teg.
Ergets
Vegn gelodn mit biksn, kanonen un koyln;
mentshn mit oygn farshtoybre marshirn in reyen:
shtil di muzik un gezangen, men hert keyn bafaln
nor vayte farborgene ergets farshtikted geshrayen.
Men zet nit keyn firer foroys; ale firer zey zaynen
farloyrn gegangen in shlakht fun di tife transheyen.
Gefirt fun der fintserer nakht un di dremlende oygn,
marshirn in ergets aleyn di farshtoybte armeyen.
Sho ayn un sho oys on an opshtel, di ferd vi di mentshn
geduldike, mide, zey shlepn di mase far tsveyen,
di glantsike oygn halb-ofn farlofn mit trern,
zey geyen ahin vu es geyen di shtume armeyen.
Di nakht vert alts klerer un heler, der tog kumt antkegn,
alts neenter vern di vayte farshtikste geshrayen.
Es hot zikh fun mizrekh di zun nokh keyn halbe bavizn,
shoyn lign in griber farshotn di shtume armeyen.
Toyt un blut un fayer
A farloyrener arum mayn hoyz, a nit-gevagter
dreyt zikh um:
zets aroys di shoybn, brekh aroys a tir
un — kum.
Dayne shtamlendike verter oyfn vint
tsetrayb,
shnayd zikh ayn mit dayne ongesharfte negl
in mayn layb.
Tsi di shverd aroys oyb dayne negl zaynen temp
un — shnayd: —
toyt un blut un fayer, bizn letstn umglik
layd.
Farbay a tifer grub
Farbay a tifer grub bin ikh gegangen.
Zikh opgeshtelt, aropgelozn dem kop.
Tsvey hent hob ikh derzen in tifn opgrunt,
zey heybn zikh, zey lozn zikh arop.
Not accompanied by trumpet,
on the side, quietly,
my way leads me to death,
to my own death.
Mountain up, mountain down,
I grow tired, stop —
my head falls down,
my head falls down.
My head lifts up,
I see: dark with dust
the warrior leads his plunder,
the warrior leads his plunder.
An army like one man
and the horses in harness
one after one in harness
one after one in harness.
Suddenly the sword
and the man and the horse
are mixed with the earth:
with the dusty earth.
I wave my hand
over the bloody land —
not my glory, not my shame,
not my glory, not my shame.
And I go off
by the side road
to end the days,
my lonely days.
Somewhere
Roads loaded with rifles, cannons and bullets;
people with dusty eyes march in rows:
silent the music and songs, one hears no commands
only distant hidden somewhere stifled screams.
No leader is seen ahead; all leaders have
gone lost in battle in the deep trenches.
Led by the dark night and drowsy eyes,
the dusty armies march somewhere alone.
Hour in and hour out without a stop, horses like people
patient, tired, they drag the burden for two,
glinting eyes half-open flooded with tears,
they go where the silent armies go.
The night grows ever clearer and brighter, day comes to meet,
ever closer become the distant stifled screams.
The sun from the east has not yet half appeared,
already buried in ditches lie the silent armies.
Death and Blood and Fire
A lost one around my house, a timid one
turns about:
knock out the panes, break out a door
and — come.
Your stammering words on the wind
scatter,
cut yourself in with your sharpened nails
into my body.
Draw the sword if your nails are dull
and — cut: —
death and blood and fire, to the last misfortune
suffer.
Past a Deep Pit
Past a deep pit I was walking.
Stopped, let my head hang down.
Two hands I saw in the deep abyss,
they rise, they fall back down.
Pages 92-93. Continuation of 'Not There': the speaker's quiet path to his own death, unaccompanied by trumpets. Tired, his head falls. Looking up, he sees dust-dark warriors leading plunder, an army like one man, horses in harness. Suddenly sword, man, horse are mixed with dusty earth — war's meaningless end. He waves his hand: 'not my glory, not my shame.' He takes the side road to end his lonely days. 'Somewhere': a war poem. Roads loaded with weapons, dusty-eyed people marching in rows. Music and songs are silent, no commands heard — only distant, stifled screams somewhere hidden. Written during WWI, reflecting Leivick's pacifism and horror at mechanized slaughter. Continuation of 'Somewhere': no leader visible — all lost in battle. The dark night and drowsy eyes lead the dusty armies. Hour after hour, patient and tired, eyes half-open with tears, they march toward stifled screams. Before the sun rises, they lie buried in ditches. 'Death and Blood and Fire': an invocation to violence. The lost, timid one should break in, cut with sharpened nails or sword — suffer death, blood, fire to the last misfortune. Self-laceration as liberation. 'Past a Deep Pit': stopping by an abyss, the speaker sees two hands rising and falling in the depths. Perhaps reaching for help, perhaps drowning. A recurring nightmare image.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions