איך גיי אַרום אויף דעם דיקן שיכט ערד,
I walk around on the thick layer of earth
Work 111 of 440
Page 126. 'Under the Steps of My Feet' continuation: The speaker walks on the thick layer of earth, carrying in himself the joy of the deepest depths, stream-wise, vein-wise. Part II: In the tumult of stormy days, he forgets the vision his eyes have seen, falls to earth as to a blind wasteland. He says: my stormy days have dispersed. Saying the word brings comfort — the cold sound of word is calmer than himself, the face of nothing is colder than word, and calmest is the coming of decline. When the vision flashes again, when the earth splits open its arms and calls — he says: 'Not yet the bearers who must come carry me over. Not yet.' Three times: not yet. 'Ready an Axe' (Greyt an Hek): A revolutionary incantation. Ready an axe and crowbar, brother — throw them into the heart of our name. When the name is dead, sound-scattered and blown away — take back the tools. The destruction of identity as revolutionary act.
איך גיי אַרום אויף דעם דיקן שיכט ערד,
וואָס אונטער מײַנע פֿיס,
און טראָג אין זיך די פֿרייד פֿון די אונטערשטע טיפֿענישן
שטראָמענווײַז — אָדערנווײַז.
ב
אין טומל־פֿאַרטומלונג פֿון טעג,
טעג — שעהנדיקע, סופֿיקע,
פֿאַרגעס איך די זעאונג, וואָס מײַנע אויגן האָבן געזען,
און איך פֿאַל־צו צו דער ערד ווי צו אַ בלינדער פֿאַרוויסטעניש,
און איך זאָג:
צערונען זײַנען מײַנע סופֿיקע טעג.
און אַז איך זאָג נאָר אַרויס דאָס וואָרט — ווערט מיר גוט,
ווײַל רואיקער פֿון מיר אַלײן איז דער קאַלטער קלאַנג פֿון וואָרט,
און קעלטער פֿונעם קלאַנג פֿון וואָרט איז דאָס פּנים פֿון גאָרנישט,
און רואיקער פֿון אַלץ איז דאָס אָנקומען פֿון אונטערגאַנג.
און אַז פֿאַר מײַנע אויגן גיט ווידער אַ בליץ
די זעאונג פֿון די אונטערשטע טיפֿענישן,
און אַז דער דיקער שיכט ערד, וואָס טיילט מיך אָפּ
פֿון די אונטערשטע טיפֿענישן,
צעשפּאַלט זיך און עפֿנט פֿונאַנדער זײַנע אָרעמס
און רופֿט און רופֿט — זאָג איך:
— נישטאָ נאָך די טרעגער, וואָס דאַרפֿן קומען מיך איבערטראָגן.
נישטאָ נאָך.
נישטאָ נאָך.
נישטאָ נאָך.
גרייט אַן העק
גרייט אַן העק און גרייט אָן לאָמען,
ברודער, ברודער:
אין דעם האַרץ פֿון אונדזער נאָמען
וואַרף די העק און וואַרף די לאָמען:
אַז דער נאָמען איז שוין טויט,
קלאַנג־צעשאָטן און צעווייט, —
נעם צוריק די העק און לאָמען
ברודער, ברודער.
Ikh gey arum oyf dem dikn shikht erd,
vos unter mayne fis,
un trog in zikh di freyd fun di untershte tifenishn
shtromenvayz — odernvayz.
B
In tuml-fartumelung fun teg,
teg — shendike, sufike,
farges ikh di zeyung, vos mayne oygn hobn gezen,
un ikh fal-tsu tsu der erd vi tsu a blinder farvistenish,
un ikh zog:
tserunen zaynen mayne sufike teg.
Un az ikh zog nor aroys dos vort — vert mir gut,
vayl ruiker fun mir aleyn iz der kalter klang fun vort,
un kelter funem klang fun vort iz dos ponem fun gornisht,
un ruiker fun alts iz dos onkumen fun untergang.
Un az far mayne oygn git vider a blits
di zeyung fun di untershte tifenishn,
un az der diker shikht erd, vos teylt mikh op
fun di untershte tifenishn,
tseshpalt zikh un efnt funander zayne orems
un ruft un ruft — zog ikh:
— Nishto nokh di treger, vos darfn kumen mikh ibertrogn.
Nishto nokh.
Nishto nokh.
Nishto nokh.
Greyt an Hek
Greyt an hek un greyt on lomen,
bruder, bruder:
in dem harts fun undzer nomen
varf di hek un varf di lomen:
az der nomen iz shoyn toyt,
klang-tseshotn un tsеveyt, —
nem tsurik di hek un lomen
bruder, bruder.
I walk around on the thick layer of earth
under my feet,
and carry in me the joy of the deepest depths
stream-wise — vein-wise.
II
In the tumult-confusion of days,
days — hourly, stormy,
I forget the vision that my eyes have seen,
and I fall to the earth as to a blind wasteland,
and I say:
dispersed are my stormy days.
And when I just say the word — I feel good,
because calmer than myself is the cold sound of word,
and colder than the sound of word is the face of nothing,
and calmest of all is the coming of decline.
And when before my eyes again flashes
the vision of the deepest depths,
and when the thick layer of earth that separates me
from the deepest depths
splits open and opens its arms
and calls and calls — I say:
— Not yet the bearers who must come carry me over.
Not yet.
Not yet.
Not yet.
Ready an Axe
Ready an axe and ready a crowbar,
brother, brother:
into the heart of our name
throw the axe and throw the crowbar:
when the name is already dead,
sound-scattered and blown away —
take back the axe and crowbar,
brother, brother.
Page 126. 'Under the Steps of My Feet' continuation: The speaker walks on the thick layer of earth, carrying in himself the joy of the deepest depths, stream-wise, vein-wise. Part II: In the tumult of stormy days, he forgets the vision his eyes have seen, falls to earth as to a blind wasteland. He says: my stormy days have dispersed. Saying the word brings comfort — the cold sound of word is calmer than himself, the face of nothing is colder than word, and calmest is the coming of decline. When the vision flashes again, when the earth splits open its arms and calls — he says: 'Not yet the bearers who must come carry me over. Not yet.' Three times: not yet. 'Ready an Axe' (Greyt an Hek): A revolutionary incantation. Ready an axe and crowbar, brother — throw them into the heart of our name. When the name is dead, sound-scattered and blown away — take back the tools. The destruction of identity as revolutionary act.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions