גוט אַזוי
Good So
Work 30 of 440
Page 38. 'Gut azoy' (Good So) is a poem of resignation: something dies in the heart, a note says 'I'm not coming anymore,' the speaker wraps himself in blankets, but envisions the beloved still walking alone. 'Getrayer got' (Faithful God) shows the beloved praying for the speaker, her face breaking into joy when God answers. 'Bin moykhl' (I Forgive) begins: the heart is sick, the day is short, a voice commands: forgive.
גוט אַזוי
איך בין ניט קראַנק, נאָר עפּעס אין מײַן האַרץ
שטאַרבט אָפּ פֿון זיך אַלײן.
פּאַפּיר אַ שטיקל האַלט איך אין מײַן האַנט:
„איך קום ניט מער צוגיין".
איז גוט אַזוי. פֿאַרקלאַפּט די לעצטע שויב,
די לעצטע טיר פֿאַרמאַכט.
איך דריי זיך אײַן אין צודעק איבערן קאָפּ
און זאָג: אַ גוטע נאַכט.
און אונטערן צודעק זע איך: גייסט אין וועג,
און מיד ביסטו פֿון גיין —
פֿאַרקלעפּן זיך די אויגן מיר, און דו
בלײַבסט וואַכעדיק אַלײן.
געטרײַער גאָט
זע איך דיך אין חלום: זעצסט זיך צו
אין וועג פֿאַרטראַכטערהייט,
און רוען קענסטו ניט, עס טרײַבט דיך ווײַטער גיין
פֿון קײנעם ניט באַגלייט.
אַ שרעק פֿאַלט אָן אויף דיר, דו הייבסט
די הענט אויף צו דער הייך,
און זאָגסט: געטרײַער גאָט, זײַ גוט צו אים,
דערמאָנסט מײַן נאָמען אויך.
איך זע, עס ציטערן די ליפּן דיר, די הענט
זיך הייבנדיק אַרויף —
און פּלוצלונג דײַן געזיכט צעשמייכלט זיך אין פֿרייד
און וועקט פֿון שלאָף מיך אויף.
בין מוחל
מײַן האַרץ איז קראַנק,
און קורץ — דער טאָג.
איך הער אַ קול:
בין מוחל — זאָג.
Gut azoy
Ikh bin nit krank, nor epes in mayn harts
shtarbt op fun zikh aleyn.
Papir a shtikl halt ikh in mayn hant:
„Ikh kum nit mer tsugeyn".
Iz gut azoy. Farklapt di letste shoyb,
di letste tir farmakht.
Ikh drey zikh ayn in tsudek ibern kop
un zog: a gute nakht.
Un untern tsudek ze ikh: geyst in veg,
un mid bistu fun geyn —
farklepn zikh di oygn mir, un du
blaybst vakhedik aleyn.
Getrayer got
Ze ikh dikh in kholem: zetst zikh tsu
in veg fartrakhterheyt,
un ruen kenstu nit, es traybt dikh vayter geyn
fun keynem nit baglayt.
A shrek falt on oyf dir, du heybst
di hent oyf tsu der heykh,
un zogst: getrayer got, zay gut tsu im,
dermonst mayn nomen oykh.
Ikh ze, es tsitern di lipn dir, di hent
zikh heybndik aroyf —
un plutslung dayn gezikht tseshmeyklt zikh in freyd
un vekt fun shlof mikh oyf.
Bin moykhl
Mayn harts iz krank,
un kurts — der tog.
Ikh her a kol:
bin moykhl — zog.
Good So
I am not sick, but something in my heart
is dying of itself.
A piece of paper I hold in my hand:
"I'm not coming anymore."
It's good so. Shuttered the last window,
the last door closed.
I wrap myself in the blanket over my head
and say: good night.
And under the blanket I see: you walk on the road,
and you're tired from walking —
my eyes close, and you
remain awake alone.
Faithful God
I see you in a dream: you sit down
on the road, lost in thought,
and you cannot rest, something drives you farther
accompanied by no one.
A fear falls upon you, you raise
your hands up high,
and say: faithful God, be good to him,
you mention my name too.
I see your lips tremble, your hands
rising up —
and suddenly your face breaks into a joyful smile
and wakes me from sleep.
I Forgive
My heart is sick,
and short — the day.
I hear a voice:
I forgive — say.
Page 38. 'Gut azoy' (Good So) is a poem of resignation: something dies in the heart, a note says 'I'm not coming anymore,' the speaker wraps himself in blankets, but envisions the beloved still walking alone. 'Getrayer got' (Faithful God) shows the beloved praying for the speaker, her face breaking into joy when God answers. 'Bin moykhl' (I Forgive) begins: the heart is sick, the day is short, a voice commands: forgive.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions