וואַלקנס אַהינטערן וואַלד

Clouds Behind the Forest

Work 357 of 440

Page 415. Beginning of 'Volkns ahintern vald' (Clouds Behind the Forest), dated 1930 — a long prose-poem. Doesn't seek her address; face to all streets, eyes to all houses. Day 'arumgeringlt mit libshaft un murnures' (surrounded by love and murmurs). Every corner a hope, her beauty 'hoyert' (lurks) on every threshold. Content with 'a vunk... a flister' (wink, whisper). Speaks 'ofn un prost' (openly, simply) like a letter — 'afilu tsu got' (even to God). Let 'ale' (all) read — no hidden 'kavones' (intentions — Hebrew 'kavvanot'). Imagines a person near though 'nito gor' (not there at all) — holds his hand, parts, watches him vanish. 'Modne dos shpil' (strange the play) of eyes, lips, words. 'Vifl yorn' (how many years) plowing heart and 'marekh' (brain) with 'tseyner fun oysyes' (teeth of letters). Clothes screams in rhythmic sounds. 'Tsirufim fun zilbn' (recombinations of syllables), sealed books as cabinet filling. Suddenly 'a boygn a vayser' (white sheet), head 'funandergabliter in groyen' (blooming in gray), eye seeking first letter — beginning. Like 'yinglshdike yorn di blonde' (blonde boyish years), life cries 'nokh frayhayt' (for freedom).

Yiddish Original

וואַלקנס אַהינטערן וואַלד

(1930)

8 זוך ניט דעם נאָמען פון דיין גאַס און איך זוך ניט פון דיין שטוב דעם נומער.

ויין פנים -- צו אַלע גאָסן, און מיינע אויגן -- צו אַלע חייזער +

וזא טוג אין מיין ללעבן היינט---אַ טאָג אַז אַרומגערינגלטער מיט ליבשאַפט און מרזנורז:

ויז יעדער ראָג א האָפענונג, און אויף יעדער שוועל הויערט דיין שיינקייט :

ויז מיר גוט צו קוקן אויף מענטשן און אין יעדן איינעם זען דיין אָנבליק.

גון פון יעדנס פניבם זאָל אָפשַלאָן אויף מיר דיין לויכטנדיקייט.

גיך באַנוגן זיך מיט אַ וואונק, מיט אַ דערינערונג פון א פליסטער,

גיך זינג צו דיר און איך היט דיין שיינקייט געטריי און פּאַרכטיק.

גוך רייד צו דיר אֶפן און פּראַסט. מיט אַ פולן אַטעם. זאֶל דוכטן

א איך שרייב אַ בריוו אַזאָ. -- ווייל אפילו צו גאָט אין די הימלען

זעז זיך מאַכן אַמאֶל, אַז אַ מענטש זמזל ריידן וי מען רעדט אין אַ בריוול,

נפרט נאַך צו דיר, וואָס דו קומסט מיר אנטקעגן אויף וועגן געחלומטע. --

אֶללן עס לייענען מענטשן. ‏ אַלע. ‏ אַלע. ‏ און זאָלן זיי ניט זוכן

וין מיינע רייד קיין פּאַרשטעלטן מיין, קיין באַהאַלטענע כוונות,

גוז זאַלן זיי ניט זאָגן, אז זיי קענען שוין מיין וועג און מיינע רייד פון פריער.

איך שטעל זיך פּאָר אַ מענטשן אַ נאַענטן -- און דער מענטש לעבן מיר איז ניטאָ גר --

זונדעסטוועגן זאַג איך: איך זע אים לעבן זיך און האַלט זיין האַנט אין מיינער +

גוז איך זעגן זיך מיט אים און צעשייד זיך מיט אים, און ער גייט אַוועַק,

גוז איך קוק אים נאָךָ, און איך הער-אויף צו קוקן, ווייל ער פארשווינדט אינגאַנצן,

גון איך ווייס ניט צו וועלכער גאַס און צו וועלכער שוועל זיינע טריט טוט ער ווענדן.

נס איז מצמודנע דאָס שפיל פון מענטשלעכע אויגן און ליפן. ‏ נאַך מצפדנער

אָס שפיל פון וואָרט. | וויפיל> יאָרן און יאָרן, אַז איך אַקְער מיין האָרץ

גון אויך מיין מאַרך מיט די שאַרפע, מיט די שפיציקע ציינער פון אותיות,

גוז אז איך קלייד אָן אין ריטמישע קלאַנגען געשריי און געוויין, און שמייכל פארשעמטן,

עִיאַמער פון עלנט און בענקשאַפט נאַך דעם וואָס פארגאַנגען. און נאָך דעם וואָס וועט קומעזי--

נירופים פון זילבן, באַהעפטונג פון שורות אין ביכער פּאַרזיגלטע,

וּאַר שראַנקען אַזן אָנפילונג: ‏ און זט מיטאַמאֶל -- א בויגן 8 ווייסער,

ווז איבערן בויגן דעם ווייסן -- א קאפ אַ פונאַנדערגעבליטער אין גרויעןו

גון אַן אויג ומס זוכט ווידער און ווידער אַן ערשטן אות -- אַן אַנהייב.

זוי ווי אַמאֶל, גאֶר אַמאָל, אין די יינגלשדיקע יאָרן די בלאָנדע,

גון אַזוי ווי אַמאֶל שרייט ווידער דאָס ל>עבן מיט אַ שניידיקן געשריי נאָך פרייהייט.

111

Transliteration

Volkns ahintern vald

(1930)

Ikh zukh nit dem nomen fun dayn gas un ikh zukh nit fun dayn shtub dem numer.

Mayn ponim — tsu ale gasn, un mayne oygn — tsu ale hayzer.

A tog in mayn lebn haynt — a tog az arumgeringlt mit libshaft un murnures:

viz yeder rog a hofenung, un oyf yeder shvel hoyert dayn sheynkayt.

S'iz mir gut tsu kukn oyf mentshn un in yedn eynem zen dayn onblik.

Un fun yedns ponim zol opshlogn oyf mir dayn loykhtndikayt.

Ikh banugn zikh mit a vunk, mit a dererunerung fun a flister,

ikh zing tsu dir un ikh hit dayn sheynkayt getray un forkhtig.

Ikh reyd tsu dir ofn un prost. Mit a fuln otem. Zol dukhtn

az ikh shrayb a briv azo. — Vayl afilu tsu got in di himlen

lozt zikh makhn amol, az a mentsh zol reydn vi men redt in a brivl,

bifrat nokh tsu dir, vos du kumst mir antkegn oyf vegn gekholmte. —

Zoln es leyenen mentshn. Ale. Ale. Un zoln zey nit zukhn

in mayne reyd keyn farshteltn meyn, keyn bahaltene kavones,

un zoln zey nit zogn, az zey kenen shoyn mayn veg un mayne reyd fun frier.

Ikh shtel zikh for a mentshn a noentn — un der mentsh lebn mir iz nito gor —

fundestvegn zog ikh: ikh ze im lebn zikh un halt zayn hant in mayner.

Un ikh zegn zikh mit im un tsesheyd zikh mit im, un er geyt avek,

un ikh kuk im nokh, un ikh her-oyf tsu kukn, vayl er farshvindt ingantsn,

un ikh veys nit tsu velkher gas un tsu velkher shvel zayne trit tut er vendn.

S'iz modne dos shpil fun mentshlekhhe oygn un lipn. Nokh modner

dos shpil fun vort. Vifl yorn un yorn, az ikh aker mayn harts

un oykh mayn marekh mit di sharfe, mit di shpitsike tseyner fun oysyes,

un az ikh kleyd on in ritmishe klangen geshray un geveyn, un shmeykhl farshemtn,

yomer fun elnt un benkshaft nokh dem vos fargangen. Un nokh dem vos vet kumen. —

Tsirufim fun zilbn, baheftung fun shures in bikher farzinglte,

far shranken azn onfilung: un ot mitamol — a boygn a vayser,

un ibern boygn dem vaysn — a kop a funandergabliter in groyen,

un an oyg vos zukht vider un vider an ershtn os — an onheyb.

Azoy vi amol, gor amol, in di yinglshdike yorn di blonde,

un azoy vi amol shrayt vider dos lebn mit a shneydikn geshray nokh frayhayt.

English Translation

Clouds Behind the Forest

(1930)

I don't seek the name of your street and I don't seek the number of your house.

My face — to all streets, and my eyes — to all houses.

A day in my life today — a day surrounded by love and murmurs:

every corner is a hope, and on every threshold your beauty lurks.

It's good for me to look at people and in every one see your gaze.

And from everyone's face may your radiance reflect upon me.

I content myself with a wink, with a memory of a whisper,

I sing to you and I guard your beauty faithfully and fearfully.

I speak to you openly and simply. With a full breath. Let it seem

that I write such a letter. — For even to God in the heavens

it's sometimes possible, that a person should speak as one speaks in a letter,

especially to you, who come to meet me on dreamed paths. —

Let people read it. All. All. And let them not seek

in my words any hidden meaning, any concealed intentions,

and let them not say they already know my way and my words from before.

I imagine a person close to me — and the person beside me is not there at all —

nevertheless I say: I see him beside me and hold his hand in mine.

And I bless myself with him and part with him, and he goes away,

and I look after him, and I stop looking, because he vanishes entirely,

and I don't know to which street and to which threshold his steps turn.

Strange is the play of human eyes and lips. Stranger still

the play of words. How many years and years have I plowed my heart

and also my brain with the sharp, with the pointed teeth of letters,

and clothed in rhythmic sounds screaming and weeping, and ashamed smile,

lamentation of loneliness and longing for what has passed. And for what will come. —

Recombinations of syllables, stitching of lines into sealed books,

for cabinets as filling: and now suddenly — a white sheet,

and over the white sheet — a head blooming in gray,

and an eye that seeks again and again a first letter — a beginning.

Just like once, long ago, in the blonde boyish years,

and just like once life cries again with a cutting cry for freedom.

TRANSLATOR’S NOTE

← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions

← PreviousAnd here two pious hands in moonlight,

357 / 440

Next →I am weary of keeping account over myself.