האַרבסטיקער גאָלד
Autumn Gold
Work 299 of 440
Page 356. 'Harbstiker gold' (Autumn Gold): bright day, walking with joyful youths who dance on every corner. The speaker cries 'vi fun ayzerne lungen' (as from iron lungs): 'zol lebn di freyd!' (long live joy!). This is 'nekome on zikh aleyn' (revenge on myself — Hebrew 'nekome'). He wants to sing 'dos gezang fun mentshns glik' (the song of human happiness). But sorrow 'loyft un hinkt in di fustrit fun freyd' (runs and limps in the footsteps of joy) 'vi a geshlogen hunt' (like a beaten dog). He laughs along 'tsu nemen nekome on zikh aleyn' (to take revenge on myself) — joy as self-punishment. 'Undzer goyrl' (Our Fate — Hebrew 'goyrl') begins: dreaming the eternal dream. Called by life and death 'tsu farzayen lebn un oykh toyt' (to sow life and also death), and 'aleyn shtarbn un aleyn zayn farzayt' (ourselves die and ourselves be sown) — the poet as seed.
האַרבסטיקער גאָלד
האַרבסטיקער גאָלד, ליכטיקער טאָג.
איך גיי איבער גאַסן מיט פֿריילעכע יונגען.
זיי טאַנצן אַ טאָנץ אויף יעדן ראָג,
און איך שרײַ אַרויס ווי פֿון אײַזערנע לונגען:
— זאָל לעבן די פֿרייד! — דער לאָזונג פֿון יונגען:
דאָס נעם איך נקמה אָן זיך אַלײן.
ווער עס וויל זיך ניט פֿרייען — זאָל זײַן געצוואונגען
אין מיטן דער גאַס אַ פֿריילעכס גיין.
אַז לײַט נעמען קוקן — קוק איך אויף צוריק,
און אויף רייד פֿון שפּאָט ענטפֿער איך מיט לידער:
כ׳וויל זינגען דאָס געזאַנג פֿון מענטשנס גליק,
וואָס שלאָגט מיט זון און מיט בלוט פֿון גלידער.
און צו די פֿריילעכע יונגען זאָג איך ווי צו ברידער,
זאָג איך אַזוי, זאָג איך אינטים:
— איר ווייסט, מיטן טרויער וואָס איז דאָ אין לידער
איז עפּעס ניט גוט, איז עפּעס שלים.
און אָטדאָ זעט, — ווי נאָר איך רייד
ברענען־אויף רויטע אויגן בײַ יעדן מויער,
דאָס לויפֿט און הינקט אין די פֿוסטריט פֿון פֿרייד,
ווי אַ געשלאָגן הונט, מײַן לעצטער טרויער.
די יונגען לאַכן מיט שטאַרקן געלעכטער,
די יונגען לאַכן מיט ווײַסע ציין:
און איך לאַך מיט מיט דער פֿרייד דער גערעכטער,
צו נעמען נקמה אָן זיך אַלײן.
אונדזער גורל
מיר חלומען אונדזער חלום פֿון אייביק אָן.
דאָס לעבן רופֿט אונדז און אויך דער טויט —
צו אַלעמען צו קומען און אַלצדינג צו טאָן,
צו פֿאַרזייען לעבן און אויך טויט,
און אַלײן שטאַרבן און אַלײן זײַן פֿאַרזייט.
Harbstiker gold
Harbstiker gold, likhtiker tog.
Ikh gey iber gasn mit freylekhe yungen.
Zey tantsn a tonts oyf yedn rog,
un ikh shray aroys vi fun ayzerne lungen:
— zol lebn di freyd! — der lozung fun yungen:
dos nem ikh nekome on zikh aleyn.
Ver es vil zikh nit freyen — zol zayn getsvungen
in mitn der gas a freylekhs geyn.
Az layt nemen kukn — kuk ikh oyf tsurik,
un oyf reyd fun shpot entfer ikh mit lider:
kh'vil zingen dos gezang fun mentshns glik,
vos shloft mit zun un mit blut fun glider.
Un tsu di freylekhe yungen zog ikh vi tsu brider,
zog ikh azoy, zog ikh intim:
— ir veyst, mitn troyer vos iz do in lider
iz epes nit gut, iz epes shlim.
Un otdo zet, — vi nor ikh reyd
brenen-oyf royte oygn bay yedn moyer,
dos loyft un hinkt in di fustrit fun freyd,
vi a geshlogen hunt, mayn letster troyer.
Di yungen lakhn mit shtarkn gelekhter,
di yungen lakhn mit vayse tseyn:
un ikh lakh mit mit der freyd der gerehkhter,
tsu nemen nekome on zikh aleyn.
Undzer goyrl
Mir khalemen undzer kholem fun eybik on.
Dos lebn ruft undz un oykh der toyt —
tsu alemen tsu kumen un altsding tsu ton,
tsu farzayen lebn un oykh toyt,
un aleyn shtarbn un aleyn zayn farzayt.
Autumn Gold
Autumn gold, bright day.
I walk through streets with joyful youths.
They dance a dance on every corner,
and I cry out as if from iron lungs:
— long live joy! — the slogan of the youths:
this is how I take revenge on myself.
Whoever doesn't want to rejoice — should be forced
to walk a merry dance in the middle of the street.
When people start looking — I look back,
and to words of mockery I answer with songs:
I want to sing the song of human happiness,
that beats with sun and with blood of limbs.
And to the joyful youths I say as to brothers,
I say thus, I say intimately:
— you know, with the sorrow that is here in songs
something is not good, something is bad.
And here see, — as soon as I speak
red eyes light up by every wall,
it runs and limps in the footsteps of joy,
like a beaten dog, my last sorrow.
The youths laugh with strong laughter,
the youths laugh with white teeth:
and I laugh along with the righteous joy,
to take revenge on myself.
Our Fate
We dream our dream from eternity.
Life calls us and also death —
to come to everyone and do everything,
to sow life and also death,
and ourselves die and ourselves be sown.
Page 356. 'Harbstiker gold' (Autumn Gold): bright day, walking with joyful youths who dance on every corner. The speaker cries 'vi fun ayzerne lungen' (as from iron lungs): 'zol lebn di freyd!' (long live joy!). This is 'nekome on zikh aleyn' (revenge on myself — Hebrew 'nekome'). He wants to sing 'dos gezang fun mentshns glik' (the song of human happiness). But sorrow 'loyft un hinkt in di fustrit fun freyd' (runs and limps in the footsteps of joy) 'vi a geshlogen hunt' (like a beaten dog). He laughs along 'tsu nemen nekome on zikh aleyn' (to take revenge on myself) — joy as self-punishment. 'Undzer goyrl' (Our Fate — Hebrew 'goyrl') begins: dreaming the eternal dream. Called by life and death 'tsu farzayen lebn un oykh toyt' (to sow life and also death), and 'aleyn shtarbn un aleyn zayn farzayt' (ourselves die and ourselves be sown) — the poet as seed.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions