— ביסטו דאָס אָט דער, וואָס דאַרף קומען
— Are you then the one who must come
Work 18 of 440
Page 26. 'Vuhin' concludes with messianic dialogue: 'Are you the one who must come?' 'Yes, but I am not yet redeemed myself' — the redeemer who needs redemption. 'Di nakht iz fintster' (The Night Is Dark) is a blind wanderer poem, the burden shared with an unnamed companion. 'Oyfn zamd' (On the Sand) depicts exhaustion, collapse, moonlight shining through closed eyes.
— ביסטו דאָס אָט דער, וואָס דאַרף קומען
אונדז ברענגען דערפֿרײַאונג און טרײסט?
— יאָ, איך בין דאָס דער, וואָס דאַרף קומען
און בין נאָך אַלײן ניט דערלײזט.
די נאַכט איז פֿינצטער
די נאַכט איז פֿינצטער
און איך בין בלינד,
עס רײַסט דעם שטעקן
פֿון האַנט דער ווינט.
ס׳איז פּוסט מײַן טאַרבע,
מײַן האַרץ איז לער,
און ביידע — איבעריק,
און ביידע — שווער.
איך הער אַן אָנריר
פֿון אײנעמס האַנט:
— גיב לאָמיר טראָגן
דײַן לאַסט באַזונד.
מיר גייען צווייען.
די וועלט איז שוואַרץ:
איך טראָג די טאַרבע,
און ער — מײַן האַרץ.
אויפֿן זאַמד
אויפֿן זאַמד אין מיטן וועג
ליג איך אויסגעצויגן:
אָוונט-שײַן, לבֿנה-שײַן
layכט מיר דורך די אויגן.
און אַ ווינטל פֿלאַטערט שטיל —
איך בין מיד, אַלץ מידער,
וויל זיך שטעלן — קען איך ניט,
פֿאַל צוריק אַנידער.
— Bistu dos ot der, vos darf kumen
undz brengen derfrayung un treyst?
— Yo, ikh bin dos der, vos darf kumen
un bin nokh aleyn nit derleyst.
Di nakht iz fintster
Di nakht iz fintster
un ikh bin blind,
es rayst dem shtekn
fun hant der vint.
S'iz pust mayn tarbe,
mayn harts iz ler,
un beyde — iberik,
un beyde — shver.
Ikh her an onrir
fun eynems hant:
— Gib lomir trogn
dayn last bazund.
Mir geyen tsveyen.
Di velt iz shvarts:
ikh trog di tarbe,
un er — mayn harts.
Oyfn zamd
Oyfn zamd in mitn veg
lig ikh oysgetsogen:
ovnt-shayn, levone-shayn
laykt mir durkh di oygn.
Un a vintl flatert shtil —
ikh bin mid, alts mider,
vil zikh shteln — ken ikh nit,
fal tsurik anider.
— Are you then the one who must come
to bring us liberation and comfort?
— Yes, I am the one who must come
and am not yet redeemed myself.
The Night Is Dark
The night is dark
and I am blind,
the wind tears the staff
from my hand.
My bag is empty,
my heart is bare,
and both — superfluous,
and both — heavy.
I hear a touch
of someone's hand:
— Let me carry
your burden together.
We walk as two.
The world is black:
I carry the bag,
and he — my heart.
On the Sand
On the sand in the middle of the road
I lie stretched out:
evening glow, moonlight
shines through my eyes.
And a breeze flutters quietly —
I am tired, ever more tired,
want to stand — I cannot,
fall back down.
Page 26. 'Vuhin' concludes with messianic dialogue: 'Are you the one who must come?' 'Yes, but I am not yet redeemed myself' — the redeemer who needs redemption. 'Di nakht iz fintster' (The Night Is Dark) is a blind wanderer poem, the burden shared with an unnamed companion. 'Oyfn zamd' (On the Sand) depicts exhaustion, collapse, moonlight shining through closed eyes.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions