און איצט צינד אָן פֿײַער,
And now light a fire,
Work 60 of 440
Page 69. Conclusion of 'And Now Light a Fire' plus 'Over Streets' — a poem of urban paranoia and longing. Sounds spin like chased birds, growing angry and mute. The speaker flees the street but has nowhere to go, fears neighbors and himself. Someone's laughter presses like a sob. All doors are bolted, yet someone is robbed, someone enraptured. He leaves his door unlocked, waiting for the one who will come — 'may his footsteps be bright and guarded from stumbling.' A prayer for connection amid urban isolation.
און איצט צינד אָן פֿײַער,
און מער ניט די טירן פֿאַרשליסן;
זאָל יעדערער קומען און וויסן —
און איצט צינד אָן פֿײַער.
איבער גאַסן
איבער גאַסן, איבער דעכער
דרייען קלאַנגען זיך אַרום,
ווי פֿאַריאָגטע וואָגל־פֿייגל
הין און הער צעדולט און קרום,
ווערן בייז און שיטן קללות,
ווערן הייזעריק און שטום.
פֿון דער גאַס בין איך אַנטלאָפֿן —
האָב איך ניט וואוהין צו גיין:
פֿאַר די שכנים האָב איך מורא,
און נאָך מער פֿאַר זיך אַלײן;
הער איך עמעצער צעלאַכט זיך —
דריקט עס מיך ווי אַ געוויין.
אַלע טירן — צוגעריגלט,
אַלע טויערן — פֿאַררוקט,
דאָך איז עמעצער באַגנבֿעט,
דאָך איז עמעצער פֿאַרצוקט:
אַלע אויגן צוגעשלאָסן,
דאָך איז איינער דאָ וואָס קוקט.
צינד איך פֿײַער אָן און לייג זיך,
און די טיר פֿאַרשליס איך ניט —
הײַנט צי מאָרגן וועט דער איינער
לאָזן הערן זײַנע טריט;
זאָלן זײַנע טריט זײַן ליכטיק
און פֿון שטרויכלונג אויסגעהיט.
Un itst tsind on fayer,
un mer nit di tirn farslisn;
zol yederer kumen un visn —
un itst tsind on fayer.
Iber gasn
Iber gasn, iber dekher
dreyen klangen zikh arum,
vi faryogte vogl-feygl
hin un her tsedult un krum,
vern beyz un shitn kloles,
vern heyzerik un shtum.
Fun der gas bin ikh antlofn —
hob ikh nit vuhin tsu geyn:
far di shkheynim hob ikh moyre,
un nokh mer far zikh aleyn;
her ikh emetser tselakht zikh —
drikt es mikh vi a geveyn.
Ale tirn — tsugerigl,
ale toyern — farrukt,
dokh iz emetser bagnvet,
dokh iz emetser fartsukt:
ale oygn tsugeshlosn,
dokh iz eyner do vos kukt.
Tsind ikh fayer on un leyg zikh,
un di tir farshlis ikh nit —
haynt tsi morgn vet der eyner
lozn hern zayne trit;
zoln zayne trit zayn likhtik
un fun shtroykhlung oysgehit.
And now light a fire,
and no longer lock the doors;
let everyone come and know —
and now light a fire.
Over Streets
Over streets, over rooftops
sounds spin around,
like chased wandering birds
back and forth bewildered and crooked,
they grow angry and pour curses,
grow hoarse and mute.
From the street I have fled —
but have nowhere to go:
I fear the neighbors,
and even more myself;
I hear someone laugh —
it presses me like a sob.
All doors — bolted,
all gates — blocked,
yet someone is robbed,
yet someone is enraptured:
all eyes are closed,
yet there is one who watches.
I light a fire and lie down,
and I don't lock the door —
today or tomorrow that one
will let his footsteps be heard;
may his footsteps be bright
and guarded from stumbling.
Page 69. Conclusion of 'And Now Light a Fire' plus 'Over Streets' — a poem of urban paranoia and longing. Sounds spin like chased birds, growing angry and mute. The speaker flees the street but has nowhere to go, fears neighbors and himself. Someone's laughter presses like a sob. All doors are bolted, yet someone is robbed, someone enraptured. He leaves his door unlocked, waiting for the one who will come — 'may his footsteps be bright and guarded from stumbling.' A prayer for connection amid urban isolation.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions