און יעדער אין פֿרײד פֿון דערשטוינונג
And everyone in joy of astonishment
Work 9 of 440
Page 17. This page concludes the messianic poem from page 16 and contains two more poems: 'Mayns' (Mine) expressing radical belonging and wanderer's freedom — wherever the speaker goes becomes his home. 'In yedns harts' (In Everyone's Heart) develops the theme of universal human connection — there is light in every heart, and one need only knock to be welcomed. The revelation that 'you were here the whole time' speaks to recognition of the familiar in the stranger.
און יעדער אין פֿרײד פֿון דערשטוינונג
אין ציטער באַנומען.
וועט קוים נאָר אַ זאָג טאָן: אָ זעט נאָר —
ער איז שוין געקומען.
מײַנס
פֿון אײן שטוב אַרויס, אין דער צווײטער אַרײַן!
און אומעטום וועל איך אַ גוטער גאַסט זײַן.
אַרויסגײן — אַן אָפֿענע לאָזן די טיר,
און נאָכקוקן קײנער אַהינטער וועט מיר.
און יעדער וועט וויסן: ס׳איז זיכער מײַן טראָט,
אַ שטאָט וועל איך טרעפֿן — ס׳איז מײַנע די שטאָט.
און וואָס איך וועל אָנטאָן — וועט דאָס זײַן מײַן קלײד,
און וואָס איך וועל עסן — וועט דאָס זײַן מײַן ברויט.
און ווען איך וועל קומען — וועט קײנמאָל זײַן שפּעט,
און וואו איך וועל שלאָפֿן — איז דאָרטן מײַן בעט.
אין יעדנס האַרץ
איך ווײס: אין יעדנס האַרץ איז דאָ
אַ ליכטיקײט, אַ שײַן:
אויף וועלכער שוועל דו זאָלסט ניט שטײן —
קלאַפּ אָן און גײ אַרײַן.
און גײסט אַרײַן, מען קוקט דיך אָן —
געדויערט עס ניט פֿיל,
מען האָט נאָך דיר געבענקט שוין לאַנג,
געטרויערט אין דער שטיל.
מען האָט געמײנט: ביסט אין דער פֿרעמד,
פֿאַרוואָרפֿן ערגעץ ווײַט,
און ניט געוואוסט, אַז דו ביסט דאָ
געווען די גאַנצע צײַט.
Un yeder in freyd fun dershtoynung
in tsiter banumen.
Vet koym nor a zog ton: o zet nor —
er iz shoyn gekumen.
Mayns
Fun eyn shtub aroys, in der tsveyter arayn!
Un umetum vel ikh a guter gast zayn.
Aroysgeyn — an ofene lozn di tir,
un nokhkukn keyner ahinter vet mir.
Un yeder vet visn: s'iz zikher mayn trot,
a shtot vel ikh trefn — s'iz mayne di shtot.
Un vos ikh vel onton — vet dos zayn mayn kleyd,
un vos ikh vel esn — vet dos zayn mayn broyt.
Un ven ikh vel kumen — vet keynmol zayn shpet,
un vu ikh vel shlofn — iz dortn mayn bet.
In yedns harts
Ikh veys: in yedns harts iz do
a likhtikeyt, a shayn:
oyf velkher shvel du zolst nit shteyn —
klap on un gey arayn.
Un geyst arayn, men kukt dikh on —
gedoyert es nit fil,
men hot nokh dir gebenkt shoyn lang,
getroyert in der shtil.
Men hot gemeynt: bist in der fremd,
farvofrn ergets vayt,
un nit gevust, az du bist do
geven di gantse tsayt.
And everyone in joy of astonishment
taken with trembling.
Will barely say: oh look —
he has already come.
Mine
From one house out, into the next one in!
And everywhere I will be a welcome guest.
To go out — leaving the door open,
and no one will look after me behind.
And everyone will know: it's surely my step,
a city I will find — the city is mine.
And what I will wear — that will be my garment,
and what I will eat — that will be my bread.
And when I come — it will never be late,
and where I will sleep — there is my bed.
In Everyone's Heart
I know: in everyone's heart there is
a brightness, a glow:
on whatever threshold you may stand —
knock and go in.
And you go in, they look at you —
it doesn't take long,
they have been longing for you long,
mourning in silence.
They thought: you are in a foreign land,
cast off somewhere far,
and didn't know that you were here
the whole time.
Page 17. This page concludes the messianic poem from page 16 and contains two more poems: 'Mayns' (Mine) expressing radical belonging and wanderer's freedom — wherever the speaker goes becomes his home. 'In yedns harts' (In Everyone's Heart) develops the theme of universal human connection — there is light in every heart, and one need only knock to be welcomed. The revelation that 'you were here the whole time' speaks to recognition of the familiar in the stranger.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions