וואָס איז וואונדער?
What Is Wonder?
Work 354 of 440
Page 412. Poem 'Vos iz vunder?' (What Is Wonder?): one needn't ask — 'ikh hob in kholem gezen haynt' (I saw in a dream today). Lying on open field 'lebn di fis fun mayn vaytn fraynt' (at the feet of my distant friend). 'In yedn shteyn... derfilt loshon' (in every stone felt language — Hebrew 'lashon'), yet in every word the 'shtumkayt fun shteyn' (muteness of stone). When sun extinguished, earth glowed 'vi vayser beyn' (like white bone). 'Bashefenishn' (creatures) fell asleep, but stones stayed awake; every 'toyte zakh' (dead thing) fluttered with beating, open heart. Thorn touched hands, every prick was sweet — 'vi der glet fun zangen fun korn' (like caress of corn-grains), 'vi der samet fun frishn mokh' (like velvet of fresh moss). Heard 'maylikn valdikn trot' (mile-long forested tread) — asked who strides? A voice answered: 'Got' (God). Not frightened, calmly. Earth says 'toyik' (dewy): 'zay gegrist, got, khay' (be greeted, God, alive — Hebrew 'chai'). Frame returns: dreamed he was sleeping at distant friend's feet. Mystical vision of animistic world where stones have hearts and God walks audibly.
וואָס איז וואונדער?
וואָס איז וואונדער? — מען דאַרף ניט פֿרעגן,
איך האָב אין חלום געזען הײַנט:
אויף אַן אָפֿענעם פֿעלד בין איך געלעגן
לעבן די פֿיס פֿון מײַן ווײַטן פֿרײַנט.
אין יעדן שטיין האָב איך דערפֿילט לשון,
און אין יעדן וואָרט — שטומקייט פֿון שטיין:
די ערד, ווען די זון האָט זיך פֿאַרלאָשן,
האָט זיך צעלויכטן ווי ווײַסער ביין.
באַשעפֿענישן זיינען אַוועקגעפֿאַלן שלאָפֿן,
אָבער שטיינער זיינען געבליבן וואַך,
און מיט אַ האַרץ אַ קלאַפּנדיקס, אַן אָפֿן,
האָט געפֿלאַמטערט יעדע טויטע זאַך.
צו מיינע הענט האָט זיך צוגערירט אַ דאָרן,
און זיס איז מיר געווען יעדער שטאָך,
ווי דער גלעט פֿון זאַנגען פֿון קאָרן,
ווי דער סאַמעט פֿון פֿרישן מאָך.
איבער אַלץ האָב איך געהערט דאָס שפּאַנען
פֿון אַ מייליקן וואַלדיקן טראָט:
איך האָב געפֿרעגט: ווער שפּאַנט? פֿון וואַנען?
און אַ שטימע האָט געענטפֿערט: גאָט.
איך האָב זיך גאָר ניט דערשראָקן, נאָר רואיק
אַ צי געטאָן אין דער גלייך ביידע קני,
און געהערט ווי די ערד זאָגט טויאיק:
זײַ געגריסט, גאָט, חי.
איך ווייס ניט ווי אַזוי עס האָט געטראָפֿן
אַזאַ וואונדער מיט מיר הײַנט:
מיר האָט זיך געחלומט אַז איך בין געשלאָפֿן
לעבן די פֿיס פֿון מײַן ווײַטן פֿרײַנט.
Vos iz vunder?
Vos iz vunder? — men darf nit fregn,
ikh hob in kholem gezen haynt:
oyf an ofenem feld bin ikh gelegen
lebn di fis fun mayn vaytn fraynt.
In yedn shteyn hob ikh derfilt loshon,
un in yedn vort — shtumkayt fun shteyn:
di erd, ven di zun hot zikh farloshn,
hot zikh tseloykhtn vi vayser beyn.
Bashefenishn zaynen avekgefaln shlofn,
ober shteyner zaynen geblibn vakh,
un mit a harts a klapndiks, an ofn,
hot geflamtert yede toyte zakh.
Tsu mayne hent hot zikh tsugerirt a dorn,
un zis iz mir geven yeder shtokh,
vi der glet fun zangen fun korn,
vi der samet fun frishn mokh.
Iber alts hob ikh gehert dos shpanen
fun a maylikn valdikn trot:
ikh hob gefregt: ver shpant? fun vanen?
un a shtime hot geentfert: got.
Ikh hob zikh gor nit dershrokn, nor ruik
a tsi geton in der glaykh beyde kni,
un gehert vi di erd zogt toyik:
zay gegrist, got, khay.
Ikh veys nit vi azoy es hot getrofn
aza vunder mit mir haynt:
mir hot zikh gekholemt az ikh bin geshlofn
lebn di fis fun mayn vaytn fraynt.
What Is Wonder?
What is wonder? — one needn't ask,
I saw in a dream today:
on an open field I was lying
at the feet of my distant friend.
In every stone I felt language,
and in every word — the muteness of stone:
the earth, when the sun was extinguished,
began to glow like white bone.
Creatures had fallen asleep,
but stones remained awake,
and with a heart beating, open,
every dead thing fluttered.
To my hands a thorn drew near,
and sweet to me was every prick,
like the caress of grains of corn,
like the velvet of fresh moss.
Over all I heard the striding
of a mile-long forested tread:
I asked: who strides? from where?
and a voice answered: God.
I wasn't frightened at all, but calmly
pulled in both knees together,
and heard the earth say dewy:
be greeted, God, alive.
I don't know how it happened
such a wonder with me today:
I dreamed that I was sleeping
at the feet of my distant friend.
Page 412. Poem 'Vos iz vunder?' (What Is Wonder?): one needn't ask — 'ikh hob in kholem gezen haynt' (I saw in a dream today). Lying on open field 'lebn di fis fun mayn vaytn fraynt' (at the feet of my distant friend). 'In yedn shteyn... derfilt loshon' (in every stone felt language — Hebrew 'lashon'), yet in every word the 'shtumkayt fun shteyn' (muteness of stone). When sun extinguished, earth glowed 'vi vayser beyn' (like white bone). 'Bashefenishn' (creatures) fell asleep, but stones stayed awake; every 'toyte zakh' (dead thing) fluttered with beating, open heart. Thorn touched hands, every prick was sweet — 'vi der glet fun zangen fun korn' (like caress of corn-grains), 'vi der samet fun frishn mokh' (like velvet of fresh moss). Heard 'maylikn valdikn trot' (mile-long forested tread) — asked who strides? A voice answered: 'Got' (God). Not frightened, calmly. Earth says 'toyik' (dewy): 'zay gegrist, got, khay' (be greeted, God, alive — Hebrew 'chai'). Frame returns: dreamed he was sleeping at distant friend's feet. Mystical vision of animistic world where stones have hearts and God walks audibly.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions