צוויי לאַנגע פֿיס ברעכן דאָס פֿינצטערניש,
Two long legs break through the darkness,
Work 222 of 440
Page 273. 'Mamzer Alfred' continuation. The refrain 'oyf der ovntiker erd' (on the evening earth) becomes ominous repetition. Alfred's shadow grows longer than the axe, wood, and hand — his fate looming. The forests 'tear from the ground' with 'milyonendike lapes' (millions of paws) threatening his shadow. The brown-black bird Alfred tortured parallels his own situation — he wishes his Pa were such a bird he could drag by the neck, or wood to chop. The vicious cycle: abused child tortures animal, wishes to torture his abuser. The dog Prince 'loyert' (lurks), eyes flickering, back shivering — the 'federn fun toyt' (feathers of death) about to fly suggest imminent violence. The phrase 'khalupe' (hut) emphasizes rural poverty.
צוויי לאַנגע פֿיס ברעכן דאָס פֿינצטערניש,
צוויי דאַרע פֿיס היפּערן צום בוידעם צו.
אַלפֿרעד כאַפּט זיך אויף ניט טויט, ניט לעבעדיק,
און קלאַפּט מיט די ציין אין אַנגסטיקן פֿיבער —
— ראַטעווע, לבֿנה, ראַטעווע!
האַק איז לענגער פֿונעם ממזר אַלפֿרעדס האַנט,
די העלצער וואָס ער שפּאַלט זײַנען לענגער פֿון דער האַק:
נאָר לענגער פֿון דער האַק און פֿון דער האַנט און פֿונעם האָלץ
איז אַלפֿרעדס שאָטן אויף דער אָוונטיקער ערד.
די שכנותדיקע וועלדער האָבן זיך אַ ריס געטאָן פֿון באָדן,
אַ שפּרייט געטאָן זיך מיט מיליאָנענדיקע לאַפּעס
צו אַ כאַפּ טאָן פֿאַר די פֿיס און נאָכדעם פֿאַרן האַלדז
אַלפֿרעדס שאָטן אויף דער אָוונטיקער ערד.
דער ברוין־שוואַרצער פֿויגל, וואָס אַלפֿרעד האָט באַגינען
אַרויסגעשלעפּט פֿון נעסט פֿאַרן שלאָפֿנדיקן קאָפּ,
ליגט אַ מידער, אַ קראַנקער, מיט איבערגעבראָכענע פֿליגל,
און קוקט אויף דער האַק פֿון דער אָוונטיקער ערד.
אַלפֿרעד האָט געמאַטערט דעם ברוין־שוואַרצן פֿויגל,
אַלע ווײַלע פֿרײַ געלאָזט און אָנגעכאַפּט צוריק,
אַרומגעטאַנצט און געוויעט דורך די לעכערדיקע ציין
געשפּרונגען ווי זײַן שאָטן אויף דער אָוונטיקער ערד.
דעדי בישאָפּ קומט צו צו דער שוועל פֿון זײַן כאַלופּע,
שטעלט זיך אָפּ, שטייט און קוקט אויף די שווייסן פֿונעם ממזר,
גיט אַ שמייכל אַזוי, אַז די שאָטנס פֿון די וועלדער
בלײַבן ליגן ווי פֿאַרגליווערט אויף דער אָוונטיקער ערד.
— „אוי, פֿאַרוואָס איז ער, דער פּאַ, ניט קיין ברוין־שוואַרצער פֿויגל,
אים פֿון נעסט אַרויסצושלעפּן פֿאַרן שלאָפֿנדיקן האַלדז!
אוי, פֿאַרוואָס איז ער, דער פּאַ, ניט קיין האָלץ־שטיק פֿאַר אַ האַק,
נאָר אַ טומטום גאָר אַ געלער אויף דער אָוונטיקער ערד!
Tsvey lange fis brekhn dos fintsternish,
tsvey dare fis hipern tsum boydem tsu.
Alfred khapt zikh oyf nit toyt, nit lebedik,
un klapt mit di tseyn in angstkn fiber —
— Rateve, levone, rateve!
Hak iz lenger funem mamzer Alfreds hant,
di heltser vos er shpalt zaynen lenger fun der hak:
nor lenger fun der hak un fun der hant un funem holts
iz Alfreds shotn oyf der ovntiker erd.
Di shkhunesdike velder hobn zikh a ris geton fun bodn,
a shpreyt geton zikh mit milyonendike lapes
tsu a khap ton far di fis un nokhedem farn haldz
Alfreds shotn oyf der ovntiker erd.
Der broyn-shvartser foygl, vos Alfred hot baginen
aroysgeshlepet fun nest farn shlofndikn kop,
ligt a mider, a kranker, mit ibergebrokene fligl,
un kukt oyf der hak fun der ovntiker erd.
Alfred hot gematert dem broyn-shvartsn foygl,
ale vayle fray gelozt un ongekhapt tsurik,
arumgetantst un geviet durkh di lekheridike tseyn
geshprungen vi zayn shotn oyf der ovntiker erd.
Dedi Bishop kumt tsu tsu der shvel fun zayn khalupe,
shtelt zikh op, shteyt un kukt oyf di shveysn funem mamzer,
git a shmeykhl azoy, az di shotns fun di velder
blaybn lign vi farglivert oyf der ovntiker erd.
— „Oy, farvos iz er, der Pa, nit keyn broyn-shvartser foygl,
im fun nest aroystsushlepn farn shlofndikn haldz!
Oy, farvos iz er, der Pa, nit keyn holts-shtik far a hak,
nor a tumtum gor a geler oyf der ovntiker erd!"
S'hintl Prints shteyt un loyert hinter der pleytse funem mamzer,
shteyt un flakert mit di oygn un fibert mitn rukn.
Nokh a flaker, nokh a fiber, un bald veln a fli ton
di federn fun toyt oyf der ovntiker erd.
Two long legs break through the darkness,
two thin legs hop toward the floor.
Alfred starts up neither dead nor alive,
and chatters his teeth in anxious fever —
— Save me, moon, save me!
The axe is longer than the bastard Alfred's hand,
the logs he splits are longer than the axe:
but longer than the axe and than the hand and than the wood
is Alfred's shadow on the evening earth.
The neighboring forests have torn themselves from the ground,
spread themselves out with millions of paws
to grab by the feet and afterward by the neck
Alfred's shadow on the evening earth.
The brown-black bird that Alfred at dawn
dragged from the nest by its sleeping head,
lies tired, sick, with broken wings,
and looks at the axe from the evening earth.
Alfred had tortured the brown-black bird,
every while let it go free and grabbed it back,
danced around it and howled through his holey teeth,
jumped like his shadow on the evening earth.
Daddy Bishop approaches the threshold of his hut,
stops, stands and looks at the sweating of the bastard,
gives a smile such that the shadows of the forests
remain lying as if stiffened on the evening earth.
— "Oh, why isn't he, the Pa, a brown-black bird,
to drag from the nest by the sleeping neck!
Oh, why isn't he, the Pa, a piece of wood for an axe,
but a dimwit, a yellow one on the evening earth!"
The little dog Prince stands and lurks behind the bastard's shoulder,
stands and flickers with its eyes and shivers with its back.
One more flicker, one more shiver, and soon will fly
the feathers of death on the evening earth.
Page 273. 'Mamzer Alfred' continuation. The refrain 'oyf der ovntiker erd' (on the evening earth) becomes ominous repetition. Alfred's shadow grows longer than the axe, wood, and hand — his fate looming. The forests 'tear from the ground' with 'milyonendike lapes' (millions of paws) threatening his shadow. The brown-black bird Alfred tortured parallels his own situation — he wishes his Pa were such a bird he could drag by the neck, or wood to chop. The vicious cycle: abused child tortures animal, wishes to torture his abuser. The dog Prince 'loyert' (lurks), eyes flickering, back shivering — the 'federn fun toyt' (feathers of death) about to fly suggest imminent violence. The phrase 'khalupe' (hut) emphasizes rural poverty.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions