נעגערישעס
To Black People
Work 224 of 440
Page 275. 'Negerishes' (To/About Black People) is a remarkable poem of racial self-examination. Leivick acknowledges the impossibility of true solidarity: 'mir veln nisht vern eyns' (we will not become one), skins won't exchange. He recognizes that Black people pay with 'gasn-toyt' (street-death/lynching) for any perceived transgression. The speaker's conscience-weeping is 'lekherlekh' (ridiculous) against actual suffering. Even as a Jew — himself 'an oyfgehangener oyf shtrik fun rase' (hanged on a rope of race) — his appearance to Black people is indistinguishable from 'a lintsher mase' (a lynch mob). This unflinching acknowledgment of the limits of cross-racial solidarity, and the speaker's implication in whiteness despite Jewish persecution, was rare in 1930s writing. The 'nakhtiker ibergepayniker gitare' (nocturnal tortured guitar) evokes blues music.
נעגערישעס
איך ווייס, נעגערס, כ׳וועל גאָרנישט ענדערן אין אײַך,
נישט פֿון דערנאָענט און נישט פֿון דערווײַטן:
מיר וועלן נישט ווערן איינס, נישט ווערן גלײַך,
און אונדזערע הויטן וועלן זיך נישט בײַטן.
אײַערע ליפּן וועלן נישט ווערן דין,
און מײַנע וועלן נישט ווערן געשוואָלן:
און פֿאַר אַ רגע בענקשאַפֿט נאָך ווײַסער זינד
וועט איר נאָך אַלץ מיט גאַסן־טויט באַצאָלן.
און איר וואָלט באַדאַרפֿט מיט צער און שפּאָט
מיך אַרומרינגלען און מײַנע רייד פֿאַרקייכן, —
ווען איך קום צווישן אײַך מיט נײַגעריקן טראָט,
ווי כּלומרשט אַ גלײַכער צו אַ גלײַכן.
ווען איך קום מיט הפֿנקייט, מיט ווידוי־ליד
אונטער אַ הימל, וואָס קען זיך נישט פֿאַרשליסן:
אַנטקעגן דעם געוויין פֿון אײַער הויט און גליד —
איז לעכערלעך דאָס געוויין פֿון מײַן געוויסן.
אונטער אײַערע פֿענצטער שטיי איך, צו אײַער שוועל
איך לאָז זיך שטרויכלען איבער טרעפּלעך דאַרע:\נאון איך בעט רחמים פֿאַר דער שטאַרבנדיקער זעל
פֿון אײַער נאַכטיקער איבערגעפֿײַניקטער גיטאַרע.
דוכט זיך — וואָס? — איך בין אַן איבערגעפֿײַניקטער אַלײַן,
אַן אויפֿגעהאַנגענער, ווי איר, אויף שטריק פֿון ראַסע:
מײַן אויסזען אָבער איז פֿאַר אײַך נישט ווייניקער געמיין
ווי דאָס אויסזען פֿון אַיעדן פֿון אַ לינטשער מאַסע.
Negerishes
Ikh veys, negers, kh'vel gornisht endern in aykh,
nisht fun dernoent un nisht fun dervaytn:
mir veln nisht vern eyns, nisht vern glaykh,
un undzere hoytn veln zikh nisht baytn.
Ayere lipn veln nisht vern din,
un mayne veln nisht vern geshvoln:
un far a rege benkshaft nokh vayser zind
vet ir nokh alts mit gasn-toyt batsol.
Un ir volt badarft mit tser un shpot
mikh arumringlen un mayne reyd farkaykhn, —
ven ikh kum tsvishn aykh mit naygerikn trot,
vi klumersht a glaykher tsu a glaykhn.
Ven ikh kum mit hafnkeyt, mit viduy-lid
unter a himl, vos ken zikh nisht farshln:
antkegn dem geveyn fun ayer hoyt un glid —
iz lekherlekh dos geveyn fun mayn gevisn.
Unter ayere fentster shtey ikh, tsu ayer shvel
ikh loz zikh shtroykhlen iber treplekh dare:
un ikh bet rakhmones far der shtarbndiker zel
fun ayer nakhtiker ibergepayniker gitare.
Dukht zikh — vos? — ikh bin an ibergepayniker aleyn,
an oyfgehangener, vi ir, oyf shtrik fun rase:
mayn oyzen ober iz far aykh nisht veyniker gemeyn
vi dos oyszen fun a yedn fun a lintsher mase.
To Black People
I know, Negroes, I will change nothing in you,
not from up close and not from afar:
we will not become one, will not become equal,
and our skins will not exchange themselves.
Your lips will not become thin,
and mine will not become swollen:
and for a moment's longing for white sin
you will still pay with street-death.
And you should with pain and mockery
surround me and silence my speech —
when I come among you with curious step,
as if an equal to an equal.
When I come with humility, with confession-song
under a sky that cannot close itself:
against the weeping of your skin and limb —
ridiculous is the weeping of my conscience.
Under your windows I stand, at your threshold
I let myself stumble over thin steps:
and I beg mercy for the dying soul
of your nocturnal, tortured guitar.
It seems — what? — I am a tortured one myself,
a hanged one, like you, on a rope of race:
but my appearance is for you no less common
than the appearance of anyone from a lynch mob.
Page 275. 'Negerishes' (To/About Black People) is a remarkable poem of racial self-examination. Leivick acknowledges the impossibility of true solidarity: 'mir veln nisht vern eyns' (we will not become one), skins won't exchange. He recognizes that Black people pay with 'gasn-toyt' (street-death/lynching) for any perceived transgression. The speaker's conscience-weeping is 'lekherlekh' (ridiculous) against actual suffering. Even as a Jew — himself 'an oyfgehangener oyf shtrik fun rase' (hanged on a rope of race) — his appearance to Black people is indistinguishable from 'a lintsher mase' (a lynch mob). This unflinching acknowledgment of the limits of cross-racial solidarity, and the speaker's implication in whiteness despite Jewish persecution, was rare in 1930s writing. The 'nakhtiker ibergepayniker gitare' (nocturnal tortured guitar) evokes blues music.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions