צעריסן די פֿעדים
The Threads Are Torn
Work 79 of 440
Pages 89-90. 'The Threads Are Torn': exile and communal breakdown. The threads binding people together are torn, they've scattered from their own yard and cannot reunite. Each drove the other from the threshold, looked with contempt. Loneliness corrupts them further. The promised redeemer (messianic figure?) is forgotten, doesn't come. 'What Will Become of You': a devastating self-address to his own misfortune. How long will he lie like lead, seek rest in senseless sorrow? His sorrow brings him closer to no one, not even himself. Eye of a blind man, scream of a mute, hearing of a deaf one. Life is a shadow stretched so far in twilight that nothing remains. Night has consumed him; now he must seek his lost boundaries with blind eyes and call his lost years with a mute tongue. Continuation of 'What Will Become of You' — questioning the purpose of calling back lost years. Will found wishes illuminate tomorrow's dying day? 'Our Lost Name': a collective Jewish poem. Strangers become close only in misfortune; the lost name is remembered only in disaster. Many roads lead to one road, many ships to one shore — where the enemy waits, counting steps. The guiding star lies in the dust with them. Their dead name flutters like a convulsed bird. 'The End of the World': apocalyptic minimalism. The threshold of his house is the world's end. Step off and he is dead. Like the sun that shines in a window and fades.
צעריסן די פֿעדים
צעריסן די פֿעדים וואָס בינדן צונויף,
צעלאָפֿן מיר זײַנען פֿון אייגענעם הויף,
צוזאַמענזיך־קומען מיר קענען ניט מער —
וואָס קומסטו אַהער?
האָט איינער דעם צווייטן געטריבן פֿון שוועל,
געקוקט מיט פֿאַראַכטונג דעם צווייטן אין זעל,
די אײַנזאַמקייט האָט אונדז פֿאַרדאָרבן נאָך מער —
וואָס קומסטו אַהער?
און דער וואָס האָט אויסלייזונג אונדז צוגעזאָגט —
ווער ווייס וואו ער נעכטיקט, ווער ווייס וואו ער טאָגט:
ער ווערט אַלץ פֿאַרגעסן, דערווײַטערט נאָך מער —
ער קומט ניט אַהער.
וואָס וועט עס זײַן פֿון דיר
וואָס וועט עס זײַן פֿון דיר, אייביקער אומגליק דו מײַנער?
ביז וואַנען אַזוי ווי אַ בלײַ אויף דער ערד וועסטו ליגן?
ביז וואַנען אין זינלאָזן טרויער זיך רו וועסטו זוכן,
דײַן טאָגיקן לעבן אין פֿינצטערניש וועסטו פֿאַרוויגן?
דײַן טרויער — ער האָט דיך ביז הײַנטיקן טאָג נאָך צו קיינעם דערנעענטערט,
צו קיינעם דערנעענטערט, פֿון זיך — ניט דערווײַטערט, צו מיר ניט דערהייבן.
דו וואַקסט איבער זיך, און דײַן אויג איז דאָס אויג פֿון אַ בלינדן,
דײַן געשריי איבער זיך — פֿון אַ שטומען, דײַן געהער — פֿון אַ טויבן.
צו וואָס איז געגליכן דײַן לעבן אויב ניט צו אַ שאָטן
וואָס ווערט אינעם ליכט פֿון פֿאַרנאַכט אין דער ווײַט אויסגעצויגן
אַזוי ווײַט, אַזוי גרויס ביז עס ווערט פֿון אים גאָרנישט מיט גאָרנישט,
אַפֿילו דאָס ליכט וואָס פֿאַרגייט פֿאַרפֿעלט צו זען דײַנע אויגן.
די נאַכט האָט די לענג פֿון דײַן שאָטן אינגאַנצן פֿאַרנומען,
דײַן לעבן האָט גרענעצן, ליניעס פֿאַרלוירן: —
איצט גיי מיט אַן אויג, וואָס איז בלינד, דײַנע גרענעצן זוכן,
גיי רוף מיט אַ צונג, וואָס איז שטום, דײַנע טעג און פֿאַרלוירענע יאָרן!
און צו וואָס איז דאָס רופֿן? צי וועט דאָס צוריק אומגעקערטע
באַליכטיקן מערער דײַן טאָג, וואָס וועט אָפּשטאַרבן מאָרגן?
צי וועסטו אין אָפּשײַן פֿון דײַנע געפֿונענע ווינטשן
באַשטראַלן מיט פֿאַרביקייט מער דײַנע וואַכיקע זאָרגן?
אונדזער פֿאַרלוירענער נאָמען
מענטשן — מיר פֿרעמדע און ווײַטע —
ווערן אין אומגליק מיר נאָענט:
אונדזער פֿאַרלוירענער נאָמען
ווערט נאָר אין אומגליק דערמאָנט.
פֿירן אונדז צענדליקער וועגן
ביז צו איין־איינציקן וועג,
פֿירן אונדז צענדליקער שיפֿן
ביז צום איין־איינציקן ברעג.
דאָרט בײַ דעם איינציקן אָפּשטעל
וואַרט שוין דער פֿײַנט און ער היט,
צייכנט פֿאַרבאָרגענע צײכנס,
רעכנט און ציילט אונדז די טריט.
ביז צום דערווײַטערטן שטערן
טוט אונדזער אויג זיך אַ הייב —
אונדזער באַגלייטנדער שטערן
ליגט שוין מיט אונדז אויך אין שטויב.
ווי אַ פֿאַרצוקטער פויגל
פֿלאַטערט אַרויף און אַראָפּ
אונדזער געשטאָרבענער נאָמען
דרייט זיך אַרום אונדזער קאָפּ.
דער סוף פֿון דער וועלט
בײַ דער שוועל פֿון מײַן הויז איז דער סוף פֿון דער וועלט,
טרעט איך אָפּ פֿון דער שוועל, בין איך טויט,
אַזוי איך, אַזוי דו און די זון וואָס פֿאַרגייט,
טוט אַ שײַן אין אַ שויב און פֿאַרגייט.
Tserisn di fedim
Tserisn di fedim vos bindn tsunoyf,
tselofn mir zaynen fun eygenem hoyf,
tsuzamenzikh-kumen mir kenen nit mer —
vos kumstu aher?
Hot eyner dem tsveytn getribn fun shvel,
gekukt mit farakhtung dem tsveytn in zel,
di aynzamkeyt hot undz fardorbn nokh mer —
vos kumstu aher?
Un der vos hot oysleyzung undz tsugezogt —
ver veys vu er nekhtikt, ver veys vu er togt:
er vert alts fargesn, dervayert nokh mer —
er kumt nit aher.
Vos vet es zayn fun dir
Vos vet es zayn fun dir, eybiker umglik du mayner?
Biz vanen azoy vi a blay oyf der erd vestu lign?
Biz vanen in zinlozn troyer zikh ru vestu zukhn,
dayn togikn lebn in fintsternish vestu farvign?
Dayn troyer — er hot dikh biz hayntikn tog nokh tsu keynem derneentert,
tsu keynem derneentert, fun zikh — nit dervayert, tsu mir nit derheybn.
Du vakst iber zikh, un dayn oyg iz dos oyg fun a blindn,
dayn geshrey iber zikh — fun a shtumen, dayn geher — fun a toybn.
Tsu vos iz geglikhn dayn lebn oyb nit tsu a shotn
vos vert inem likht fun farnakht in der vayt oysgetsogn
azoy vayt, azoy groys biz es vert fun im gornisht mit gornisht,
afile dos likht vos fargeyt farfelt tsu zen dayne oygn.
Di nakht hot di leng fun dayn shotn ingantsn farnumen,
dayn lebn hot grenetsn, linies farloyrn: —
itst gey mit an oyg, vos iz blind, dayne grenetsn zukhn,
gey ruf mit a tsung, vos iz shtum, dayne teg un farloyrene yorn!
Un tsu vos iz dos rufn? Tsi vet dos tsurik umgekerte
balikhtikn merer dayn tog, vos vet opshtarbn morgn?
Tsi vestu in opshay fun dayne gefunene vintshn
bashtraln mit farbikeyt mer dayne vakhike zorgn?
Undzer farloyrener nomen
Mentshn — mir fremde un vayte —
vern in umglik mir noent:
undzer farloyrener nomen
vert nor in umglik dermont.
Firn undz tsendliker vegn
biz tsu eyn-eyntsikn veg,
firn undz tsendliker shifn
biz tsum eyn-eyntsikn breg.
Dort bay dem eyntsikn opshtel
vart shoyn der faynt un er hit,
tseykhnt farborgene tseykhns,
rekhnt un tseylt undz di trit.
Biz tsum dervayertn shtern
tut undzer oyg zikh a heyb —
undzer baglaytndler shtern
ligt shoyn mit undz oykh in shtoyb.
Vi a fartsukter foygl
flatert aroyf un arop
undzer geshtorbener nomen
dreyt zikh arum undzer kop.
Der sof fun der velt
Bay der shvel fun mayn hoyz iz der sof fun der velt,
tret ikh op fun der shvel, bin ikh toyt,
azoy ikh, azoy du un di zun vos fargeyt,
tut a shayn in a shoyb un fargeyt.
The Threads Are Torn
The threads that bind together are torn,
we have scattered from our own yard,
to come together we can no longer —
why do you come here?
One has driven the other from the threshold,
looked with contempt at the other's soul,
loneliness has corrupted us even more —
why do you come here?
And he who promised us redemption —
who knows where he nights, who knows where he days:
he becomes ever more forgotten, ever more distant —
he does not come here.
What Will Become of You
What will become of you, eternal misfortune of mine?
How long will you lie like lead on the earth?
How long will you seek rest in senseless sorrow,
rock your daily life to sleep in darkness?
Your sorrow — it has brought you closer to no one until today,
closer to no one, from yourself — not distanced, to me not raised.
You grow beyond yourself, and your eye is the eye of a blind one,
your scream beyond yourself — of a mute, your hearing — of a deaf one.
To what is your life likened if not to a shadow
that in the twilight light is stretched far into the distance
so far, so great until nothing remains of it at all,
even the fading light fails to see your eyes.
The night has entirely consumed the length of your shadow,
your life has lost boundaries, lines: —
now go with an eye that is blind to seek your boundaries,
go call with a tongue that is mute your days and lost years!
And what is this calling for? Will the returned
illuminate more your day that will die tomorrow?
Will you in the afterglow of your found wishes
irradiate with color more your wakeful cares?
Our Lost Name
People — we strangers and distant ones —
in misfortune we become close:
our lost name
is remembered only in misfortune.
Dozens of ways lead us
to one single way,
dozens of ships lead us
to one single shore.
There at the single stop
the enemy already waits and guards,
draws hidden signs,
counts and tallies our steps.
To the distant star
our eye raises itself —
our guiding star
lies already with us in the dust.
Like a convulsed bird
flutters up and down
our dead name
turns around our head.
The End of the World
At the threshold of my house is the end of the world,
if I step from the threshold, I am dead,
so I, so you, and the sun that fades,
shines in a pane and fades.
Pages 89-90. 'The Threads Are Torn': exile and communal breakdown. The threads binding people together are torn, they've scattered from their own yard and cannot reunite. Each drove the other from the threshold, looked with contempt. Loneliness corrupts them further. The promised redeemer (messianic figure?) is forgotten, doesn't come. 'What Will Become of You': a devastating self-address to his own misfortune. How long will he lie like lead, seek rest in senseless sorrow? His sorrow brings him closer to no one, not even himself. Eye of a blind man, scream of a mute, hearing of a deaf one. Life is a shadow stretched so far in twilight that nothing remains. Night has consumed him; now he must seek his lost boundaries with blind eyes and call his lost years with a mute tongue. Continuation of 'What Will Become of You' — questioning the purpose of calling back lost years. Will found wishes illuminate tomorrow's dying day? 'Our Lost Name': a collective Jewish poem. Strangers become close only in misfortune; the lost name is remembered only in disaster. Many roads lead to one road, many ships to one shore — where the enemy waits, counting steps. The guiding star lies in the dust with them. Their dead name flutters like a convulsed bird. 'The End of the World': apocalyptic minimalism. The threshold of his house is the world's end. Step off and he is dead. Like the sun that shines in a window and fades.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions