מחותּנים שעמען זיך
The in-laws are ashamed
Work 67 of 440
Page 77. Continuation of 'A Quiet Wedding' — a devastating portrait of a failed celebration. The in-laws are ashamed, don't know for whom they've prepared. Someone urges dancing, the klezmer play — silence. The bride and groom try to talk but words won't come. Guests slip away. The fish remains whole, the wine untouched. Each stanza ends with the klezmer growing quiet. A wedding without joy, perhaps reflecting poverty, estrangement, or the wider desolation of immigrant life.
מחותּנים שעמען זיך
איינער פֿאַרן צווייטן:
ווייסן ניט מיט וואָס דעם טיש
און פֿאַר וועמען גרייטן.
פּלוצלונג שטעלט זיך איינער אויף:
— וואָס איז זיך צו שעמען?
זאָלן אַלע ווער ס׳איז דאָ
אין אַ שער זיך נעמען!
פּרואווען כּלי־זמר טאָן אַ שפּיל
און — זיי בלײַבן שטיל.
חתן־כּלה שטאַרקן זיך
צווישן זיך צו ריידן:
בלײַבט דאָך עפּעס ניט דערזאָגט
אויף דער צונג בײַ ביידן.
לויפֿט זיי דורך אַ ציטערניש,
שטעלן זיך אַנידער:
— זאָלן אַלע ווער ס׳איז דאָ
טאַנצן נעמען ווידער!
טוען כּלי־זמר נאָך אַ שפּיל
און — זיי בלײַבן שטיל.
האָבן זיך די צוויי־דרײַ געסט
אײַלן אָנגעפֿאַנגען.
איינס און צוויי צעזעגנט זיך
און אַוועקגעגאַנגען.
גאַנץ געבליבן איז די פֿיש
אין געציילטע פֿאַנען,
שטייט דער ווײַן אין פֿלאַשן זיך
ווי ער איז געשטאַנען.
כּלי־זמר שפּילן לעצטן שפּיל
און — זיי ווערן שטיל.
Mekhutunim shemen zikh
eyner farn tsvetn:
veysn nit mit vos dem tish
un far vemen greytn.
Plutslung shtelt zikh eyner oyf:
— vos iz zikh tsu shemen?
Zoln ale ver s'iz do
in a sher zikh nemen!
Pruven klezmer ton a shpil
un — zey blaybn shtil.
Khosn-kale shtarkn zikh
tsvishn zikh tsu redn:
blaybt dokh epes nit derzogt
oyf der tsung bay beydn.
Loyft zey durkh a tsiterish,
shteln zikh anider:
— zoln ale ver s'iz do
tantsn nemen vider!
Tuen klezmer nokh a shpil
un — zey blaybn shtil.
Hobn zikh di tsvey-dray gest
ayln ongefangen.
Eyns un tsvey tsezengt zikh
un avekgegangen.
Gants geblibn iz di fish
in getseylte fanen,
shteyt der vayn in flashn zikh
vi er iz geshtanen.
Klezmer shpiln letstn shpil
un — zey vern shtil.
The in-laws are ashamed
each for the other:
don't know with what the table
and for whom to prepare.
Suddenly one stands up:
— What is there to be ashamed of?
Let everyone who is here
take each other in a circle!
The klezmer try to play
and — they remain silent.
Bride and groom encourage each other
to talk between themselves:
something remains unsaid
on both their tongues.
A trembling runs through them,
they sit down:
— Let everyone who is here
start dancing again!
The klezmer play another piece
and — they remain silent.
The two-three guests
began to hurry.
One and two said goodbye
and left.
The fish remained whole
in counted pans,
the wine stands in bottles
as it stood.
The klezmer play a last piece
and — they grow quiet.
Page 77. Continuation of 'A Quiet Wedding' — a devastating portrait of a failed celebration. The in-laws are ashamed, don't know for whom they've prepared. Someone urges dancing, the klezmer play — silence. The bride and groom try to talk but words won't come. Guests slip away. The fish remains whole, the wine untouched. Each stanza ends with the klezmer growing quiet. A wedding without joy, perhaps reflecting poverty, estrangement, or the wider desolation of immigrant life.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions