אָט אַזוי ווי איך בין
Just As I Am
Work 199 of 440
Page 242. 'Lider fun Umkum' new poem 'Ot azoy vi ikh bin' (Just As I Am) and 'Malkhes' (Sovereignty) beginning. 'Ot azoy vi ikh bin': The speaker, 'no more than five feet tall,' suddenly stretches until his head reaches the sky. He spins like an axle, flapping arms like windmill wings 'over all four sides of the world.' Confusion over lands, rising from ocean depths, whirling desert sands — all drawn to him. Colors and depths 'to ignite even more with light and darkness my eyes.' Then knees break — 'a final break, a final bend' — he falls, stretches out 'like a flatness' spanning the world. Gradually sinks into earth. 'No sorrow... I am not dead. Only cold and hard like rock.' He waits until 'a new will rises in me — from sinking to arise.' The cosmic body expanding and collapsing. 'Malkhes': 'On the last bed — my sovereignty-throne — I lie reclining.' Looking at 'the bleached-out surface of my hands.' The hands want to weep, but 'my eyes have turned away the weeping with their smile, sucked the weeping into themselves.' Sovereign dignity on the deathbed.
אָט אַזוי ווי איך בין
אָט אַזוי ווי איך בין אינגאַנצן ניט מער ווי איבער פֿינף פֿוס הויך,
גיב איך מיטאַמאָל זיך אַ צי, גיב איך מיטאַמאָל אַ וואַקס:
אַ רגע — און אָט האָט מײַן קאָפּ ביזן הימל דערגרייכט.
איך נעם דרייען זיך אַרום זיך אַליין, ווי עס דרייט זיך אַן אַקס,
און פּאַכן מיט מײַנע הענט, ווי מיט פֿליגלען פֿון אַ ווינטמיל
איבער אַלע פֿיר זײַטן פֿון דער וועלט.
איבער די לענדער ווערט אַ צעמישעניש,
איבער די ימען אַן אויפֿשטײַגונג פֿון אָפּגרונטן,
איבער די מדבריות אַן אויפֿגעדריי פֿון זאַמדן.
קולירן און אָפּגרונטן און זאַמדן — צו מיר,
צו פֿאַרשנעלערן נאָך מער מײַן געדריי,
צו אָנצינדן נאָך מער מיט ליכט און מיט פֿינצטערניש מײַנע אויגן.
מיטאַמאָל נעמען זיך מײַנע קני ברעכן, בייגן.
אַ לעצטער בראָך, אַ לעצטער בייג, און אָט — איך פֿאַל אַוועק.
איך צי זיך אויס און בלײַב ליגן ווי אַ פֿלאַכקייט, וואָס איר אָנהייב איז
אין איין עק וועלט און איר אויסלאָז אין דעם צווייטן עק.
פֿון אָנהייב ליג איך אויף דער אויבערפֿלאַך פֿון דער ערד
מיטן פּנים אַראָפּ און מיט דער פּלייצע אַרויף,
און נאָכדעם זינק איך ביסלעכווײַז אַרײַן מיט אַ האַלבן גוף
אין דעם אויבערשטן שיכט, און דערנאָך — מיטן גאַנצן גוף.
ניט קיין טרויער אין מײַן האַרץ און ניט קיין געוויין.
ווײַל ניט טויט בין איך. נאָר ווי פֿעלז קאַלט און האַרט,
און נאָך קאַלטער און האַרטער ניט צו לאָזן זיך פֿונאַנדערשטויבן.
און אַזוי ליג איך, ביז עס שטייט אויף אין מיר אַ נײַער ווילן
פֿון פֿאַרזונקענקייט צו אויפֿקומען, צוריק זיך אויפֿצוהייבן.
מלכות
אויפֿן לעצטן בעט — מײַן מלכות־טראָן —
ליג איך אָנגעלענט.
ליג איך אָנגעלענט און קוק מיט שמייכלענדיקע אויגן
אויף דער אויסגעבלייכטער פֿלאַך פֿון מײַנע הענט.
וויינען וויל די פֿלאַך פֿון מײַנע הענט,
אָבער מײַנע אויגן
האָבן דאָס געוויין מיט זייער שמייכל אָפּגעווענדט,
דאָס געוויין אין זיך אַרײַנגעזויגן.
Ot azoy vi ikh bin
Ot azoy vi ikh bin ingantsn nit mer vi iber finf fus hoykh,
gib ikh mitamol zikh a tsi, gib ikh mitamol a vaks:
a rege — un ot hot mayn kop bizn himl dergreykht.
Ikh nem dreyen zikh arum zikh aleyn, vi es dreyt zikh an aks,
un pakhn mit mayne hent, vi mit fliglen fun a vintmil
iber ale fir zaytn fun der velt.
Iber di lender vert a tsemishenish,
iber di yamen an oyfshtaygung fun opgrунtn,
iber di midbоryos an oyfgedrey fun zamdn.
Kolirn un opgruntn un zamdn — tsu mir,
tsu farshnelern nokh mer mayn gedrey,
tsu ontsind nokh mer mit likht un mit fintsternish mayne oygn.
Mitamol nemen zikh mayne kni brekhn, beygn.
A letster brokh, a letster beyg, un ot — ikh fal avek.
Ikh tsi zikh oys un blayb lign vi a flakhkeyt, vos ir onheyb iz
in eyn ek velt un ir oysloz in dem tsveytn ek.
Fun onheyb lig ikh oyf der oyberflakh fun der erd
mitn ponim arop un mit der pleytse aroyf,
un nokh dem zink ikh bislеkhvayz arayn mit a halbn guf
in dem obershtn shikht, un dernokh — mitn gantsn guf.
Nit keyn troyer in mayn harts un nit keyn geveyn.
Vayl nit toyt bin ikh. Nor vi felz kalt un hart,
un nokh kalter un harter nit tsu lozn zikh funandershtoуbn.
Un azoy lig ikh, biz es shteyt oyf in mir a nayer viln
fun farzunkenkeyt tsu oyfkumen, tsurik zikh oyftsuheybn.
Malkhes
Oyfn letstn bet — mayn malkhes-tron —
lig ikh ongelent.
Lig ikh ongelent un kuk mit shmeykhlendike oygn
oyf der oysgeblaykhter flakh fun mayne hent.
Veynen vil di flakh fun mayne hent,
ober mayne oygn
hobn dos geveyn mit zeyer shmeykhl opgevendt,
dos geveyn in zikh arayngezоygn.
Just As I Am
Just as I am altogether no more than over five feet tall,
I suddenly give myself a stretch, suddenly grow:
a moment — and now my head has reached the sky.
I begin spinning around myself, as an axle spins,
and flapping with my hands, like windmill wings
over all four sides of the world.
Over the lands there is confusion,
over the seas a rising from the depths,
over the deserts a whirling of sands.
Colors and depths and sands — to me,
to speed up even more my spinning,
to ignite even more with light and darkness my eyes.
Suddenly my knees begin to break, to bend.
A final break, a final bend, and now — I fall away.
I stretch out and remain lying like a flatness, whose beginning is
in one end of the world and whose ending in the other end.
At first I lie on the surface of the earth
with face down and with shoulders up,
and afterward I sink gradually in with half my body
into the upper layer, and then — with my whole body.
No sorrow in my heart and no weeping.
Because I am not dead. Only cold and hard like rock,
and colder and harder not to let myself crumble apart.
And so I lie, until there rises in me a new will
from sinking to arise, to raise myself again.
Sovereignty
On the last bed — my sovereignty-throne —
I lie reclining.
I lie reclining and look with smiling eyes
at the bleached-out surface of my hands.
The surface of my hands wants to weep,
but my eyes
have turned away the weeping with their smile,
sucked the weeping into themselves.
Page 242. 'Lider fun Umkum' new poem 'Ot azoy vi ikh bin' (Just As I Am) and 'Malkhes' (Sovereignty) beginning. 'Ot azoy vi ikh bin': The speaker, 'no more than five feet tall,' suddenly stretches until his head reaches the sky. He spins like an axle, flapping arms like windmill wings 'over all four sides of the world.' Confusion over lands, rising from ocean depths, whirling desert sands — all drawn to him. Colors and depths 'to ignite even more with light and darkness my eyes.' Then knees break — 'a final break, a final bend' — he falls, stretches out 'like a flatness' spanning the world. Gradually sinks into earth. 'No sorrow... I am not dead. Only cold and hard like rock.' He waits until 'a new will rises in me — from sinking to arise.' The cosmic body expanding and collapsing. 'Malkhes': 'On the last bed — my sovereignty-throne — I lie reclining.' Looking at 'the bleached-out surface of my hands.' The hands want to weep, but 'my eyes have turned away the weeping with their smile, sucked the weeping into themselves.' Sovereign dignity on the deathbed.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions