איר גאַנצע נאַקעטקייט און דעקן ווידער צו.
her whole nakedness and cover again.
Work 137 of 440
Page 159. 'He' (Er) continuation: Mary's ecstatic dance reaches its climax — veils fall, she is naked, spinning in a dizzying karahod (round-dance), murmuring 'my lord.' Christ's parenthetical lament: the white body is no longer white, the red wine no longer red. The wanderer speaks one word — 'Mother!' — and Christ responds with a devastating theological inversion: 'In the beginning was the Word' but now words are only shards placed on the eyes of the dead. He confesses: a hammer lies in his bosom, and if too light, a knife as well. For years the 'sweet painful thought of matricide' has tempted him. This fusion of Johannine theology ('In the beginning was the Word') with murderous desire creates one of the most shocking passages in Yiddish modernist poetry.
איר גאַנצע נאַקעטקייט און דעקן ווידער צו.
און אָט ווערט רוישיקער און רוישיקער דער טאַנץ
אין קרײַז אַרום די ליכט, אַרום מײַן גוף:
אָט פֿאַלט זי צו צום דיל און הייבט זיך אויף,
די הענט אַרומגעקלאַמערט אַרום האַלדז,
די האָר, ווי אירע שלייערן, צעבלאָזן זיך אַרויף, אַרויף,
און, ס'דאַכט זיך, נאָך אַ רגע — און איר הייסער אָטעם
וועט אויפֿפֿלאַמען, אַרומכאַפּן איר קאָפּ, די האָר,
צוזאַמענקנוילן זיך מיט אַלע קנוילן פֿונעם ווײַרעך.
אָט פֿאַלן פֿון איר לײַב אַרונטער אַלע שלייערן,
און זי — אַ נאַקעטע, אַ נאַקעטע, אַ נאַקעטע,
צעלאָזט זיך שטאַרקער אין איר שווינדלענדיקן קאַראַהאָד,
און אירע ליפּן שטאַמלען, זינגען, מורמלען:
— מײַן האַר, מײַן האַר, מײַן האַר!
(אָ, פֿאָטער מײַנער, — גאָט אין הימל,
דאָס ווײַסע לײַב איז מער נישט ווײַס,
דער דינער האַלדז איז מער נישט דין;
דאָס הייסע מויל איז מער נישט הייס,
דער רויטער ווײַן איז מער נישט רויט,
אָ, פֿאָטער מײַנער, — גאָט אין הימל.)
זאָג איך אַרויס נאָר איין וואָרט:
— מאַמע!
כאַפּט ער אונטער און זאָגט:
— אַז ווערטער זײַנען מער קיין ווערטער נישט:
פֿון אָנפֿאַנג, גאָר פֿון אָנפֿאַנג איז געווען דאָס וואָרט,
אָבער איצט איז מער דאָס וואָרט קיין וואָרט נישט —
אַ שערבל נאָר,
וואָס מען לייגט אַרויף אויף די אויגן פֿון אַ בר־מינן.
און וועמען נאָך פֿאַרפֿאָלגט אַזוי ווי מיך
דער ריח פֿונעם בר־מינן?
און שטעל זיך פֿאָר, ווען איך פֿאַרלויף נישט איצט צו דיר,
מיט וואָס עס וואָלט זיך הײַנט די נאַכט פֿאַרענדיקט! —
דו זעסט, אָט ליגט אַ האַמער אין מײַן בוזעם,
און ווען דער האַמער וואָלט געווען צו לײַכט,
אָט האָב איך נאָך אַ מעסער, זעסט.
דו ווייסט נישט, ווי עס לאָקט מיך שוין פֿון יאָרן לאַנג
דער זיסער פֿײַנלעכער געדאַנק פֿון מוטער־מאָרד.
נישט איינמאָל האָב איך שוין געהאַלטן אויסגעשטרעקט די האַנט
ir gantse naketkayt un dekn vider tsu.
Un ot vert royshiker un royshiker der tants
in krayz arum di likht, arum mayn guf:
ot falt zi tsu tsum dil un heybt zikh oyf,
di hent arumgeklamert arum haldz,
di hor, vi ire shlayern, tsеblozn zikh aroyf, aroyf,
un, s'dakht zikh, nokh a rege — un ir heyser otem
vet oyfflamen, arumkhapn ir kop, di hor,
tsuzamenknoyln zikh mit ale knoyln funem vayrеkh.
Ot faln fun ir layb arunter ale shlayern,
un zi — a nakete, a nakete, a nakete,
tselozt zikh shtarker in ir shvindlendikn karahod,
un ire lipn shtamlen, zingen, murmlen:
— mayn har, mayn har, mayn har!
(O, foter mayner, — got in himl,
dos vayse layb iz mer nisht vays,
der diner haldz iz mer nisht din;
dos heyse moyl iz mer nisht heys,
der royter vayn iz mer nisht royt,
o, foter mayner, — got in himl.)
Zog ikh aroys nor eyn vort:
— Mame!
Khapt er unter un zogt:
— Az verter zaynen mer keyn verter nisht:
fun onfang, gor fun onfang iz geven dos vort,
ober itst iz mer dos vort keyn vort nisht —
a sherbl nor,
vos men leygt aroyf oyf di oygn fun a bar-minen.
Un vemen nokh farfolgt azoy vi mikh
der reуakh funem bar-minen?
Un shtel zikh for, ven ikh farloyf nisht itst tsu dir,
mit vos es volt zikh haynt di nakht farendikt! —
Du zest, ot ligt a hamer in mayn buzem,
un ven der hamer volt geven tsu laykht,
ot hob ikh nokh a meser, zest.
Du veyst nisht, vi es lokt mikh shoyn fun yorn lang
der ziser faynlekher gedank fun muter-mord.
Nisht eynmol hob ikh shoyn gehaltn oysgeshtrekт di hant
her whole nakedness and cover again.
And now the dance becomes more rushing and more rushing
in a circle around the candles, around my body:
now she falls to the floor and rises up,
her hands clasped around her throat,
her hair, like her veils, blown upward, upward,
and, it seems, another moment — and her hot breath
will burst into flame, engulf her head, her hair,
coil together with all the coils of the incense.
Now all the veils fall from her body,
and she — naked, naked, naked,
lets herself go stronger in her dizzying round-dance,
and her lips stammer, sing, murmur:
— my lord, my lord, my lord!
(O, my father, — God in heaven,
the white body is no longer white,
the thin neck is no longer thin;
the hot mouth is no longer hot,
the red wine is no longer red,
O, my father, — God in heaven.)
I speak out only one word:
— Mother!
He catches up and says:
— That words are no longer words:
in the beginning, at the very beginning was the word,
but now the word is no longer a word —
only a shard,
that one places on the eyes of the dead.
And whom else does the smell of the dead
pursue as it does me?
And imagine, if I hadn't run to you now,
with what tonight would have ended! —
You see, here lies a hammer in my bosom,
and if the hammer would be too light,
here I have also a knife, you see.
You don't know how for years already
the sweet painful thought of matricide has been tempting me.
Not once have I already held my hand stretched out
Page 159. 'He' (Er) continuation: Mary's ecstatic dance reaches its climax — veils fall, she is naked, spinning in a dizzying karahod (round-dance), murmuring 'my lord.' Christ's parenthetical lament: the white body is no longer white, the red wine no longer red. The wanderer speaks one word — 'Mother!' — and Christ responds with a devastating theological inversion: 'In the beginning was the Word' but now words are only shards placed on the eyes of the dead. He confesses: a hammer lies in his bosom, and if too light, a knife as well. For years the 'sweet painful thought of matricide' has tempted him. This fusion of Johannine theology ('In the beginning was the Word') with murderous desire creates one of the most shocking passages in Yiddish modernist poetry.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions