זײַ מיר מוחל אַזוינע שווערע, אַזוינע רייד,
Forgive me such heavy, such speech,
Work 295 of 440
Page 352. 'Zay gezunt, mayn fraynt' conclusion: 'zay mir moykhl' (forgive me — Hebrew 'moykhl') for such heavy speech. The speaker is 'vi a shverd... aroysgetsoygene fun sheyd' (like a sword drawn from sheath), 'hefkerdik' (abandoned, ownerless — Hebrew 'hefker') on streets. 'Khosn fun gasn' (Bridegroom of Streets): inviting all to hear the song. The unnamed one is known 'nit durkh layb, nit durkh trakhtikn zomen / nor durkh toyt' (not through body, not through fertile seed / but through death) — Death personified as 'mayn geheylikte kale' (my sanctified bride — Hebrew 'kale'). While 'soynim' (enemies — Hebrew) sit locked in houses, the speaker spreads joy. Asphalts are their table, squares their pillow. 'Di levone' (moon — Hebrew 'levanah') lies between them like a child. 'Likhtik' (Bright) begins: the beloved's windows shone, the speaker touched the light. People aimed 'zeyere tsinger' (their tongues) at him.
זײַ מיר מוחל אַזוינע שווערע, אַזוינע רייד,
און נעם זיי אויף, ווי עס דאַרף זיי אויפֿנעמען אַ פֿרײַנט:
ווי אַ שווערד אַן אַרויסגעצויגענע פֿון שייד,
אַזוי הפֿקר׳דיק אויף גאַסן בין איך הײַנט.
חתן פֿון גאַסן
איך טו אַלעמען, אַלעמען לאַדן
פֿון קעלערס, פֿון הײַזער, פֿון קראָמען,
צו קומען, ווי מע קומט אויף פּאַראַדן
צו הערן דאָס געזאַנג צו דײַן נאָמען.
איך זאָג נישט אַרויס דײַן נאָמען,
אָבער וויסן ווייסן אים אַלע:
נישט דורך לײַב, נישט דורך טראַכטיקן זאָמען,
נאָר דורך טויט — מײַן געהייליקטע כּלה.
אין שטיבער, פֿאַרהאַקט און פֿאַרשלאָסן
זיצן מענער און ווײַבער — שׂונאים,
און איך בין פֿון גאַסן דײַן חתן,
שפּרייט הפֿקר די פֿרייד פֿון מײַן פּנים.
אַספֿאַלטן פֿון בריקן און סקווערן —
דאָס זײַנען אונדזערע שטולן און טישן,
און בײַנאַכט, אונטער אָפֿענע שטערן
איז דער זעלביקער סקווער אונדזער קישן.
מיר לייגן זיך אַוועק אויפֿן קישן:
און עס קאָן אונדז שוין קיינער נישט צעשיידן:
די לבֿנה, ווי אַ קינד, אונדז צווישן
ליגט צוגעטוליעט צום לײַב פֿון אונדז ביידן.
ליכטיק
ליכטיק האָבן געלויכטן דײַנע אַלע פֿענצטער. —
איך בין געגאַנגען פֿאַרבײַ און האָב אָנגערירט
דאָס ליכט פֿון דײַנע שויבן מיט מײַנע פֿינגער.
מענטשן האָבן מיך אָנגעקוקט און געחידוש׳ט זיך,
און אָנגעוואָפֿנט אויף מיר זייערע צינגער:
Zay mir moykhl azoyne shvere, azoyne reyd,
un nem zey oyf, vi es darf zey oyfnemen a fraynt:
vi a shverd an aroysgetsoygene fun sheyd,
azoy hefkerdik oyf gasn bin ikh haynt.
Khosn fun gasn
Ikh tu alemen, alemen ladn
fun kelers, fun hayzer, fun kromen,
tsu kumen, vi me kumt oyf paradn
tsu hern dos gezang tsu dayn nomen.
Ikh zog nisht aroys dayn nomen,
ober visn veysn im ale:
nisht durkh layb, nisht durkh trakhtikn zomen,
nor durkh toyt — mayn geheylikte kale.
In shtiber, farhakt un farshlosn
zitsn mener un vayber — soynim,
un ikh bin fun gasn dayn khosn,
shpreyt hefker di freyd fun mayn ponim.
Asfaltn fun brikn un skvern —
dos zaynen undzere shtuln un tishn,
un baynakht, unter ofene shtern
iz der zelbiker skver undzer kishn.
Mir leygn zikh avek oyfn kishn:
un es kon undz shoyn keyner nisht tsesheydn:
di levone, vi a kind, undz tsvishn
ligt tsugetuliet tsum layb fun undz beydn.
Likhtik
Likhtik hobn gelokhtn dayne ale fentster. —
ikh bin gegangen farbay un hob ongerirt
dos likht fun dayne shoybn mit mayne finger.
Mentshn hobn mikh ongekukt un gekhidusht zikh,
un ongevofnt oyf mir zeyere tsinger:
Forgive me such heavy, such speech,
and receive it, as a friend should receive it:
like a sword drawn from a sheath,
so abandoned on streets I am today.
Bridegroom of Streets
I invite everyone, everyone
from cellars, from houses, from shops,
to come, as one comes to parades
to hear the song to your name.
I do not speak out your name,
but all know it:
not through body, not through fertile seed,
but through death — my sanctified bride.
In houses, locked and closed
sit men and women — enemies,
and I am from the streets your bridegroom,
spreading abandoned the joy of my face.
Asphalts of bridges and squares —
these are our chairs and tables,
and at night, under open stars
the same square is our pillow.
We lie down on the pillow:
and no one can separate us anymore:
the moon, like a child, between us
lies nestled to the body of us both.
Bright
Brightly shone all your windows. —
I walked past and touched
the light from your panes with my fingers.
People looked at me and wondered,
and aimed at me their tongues:
Page 352. 'Zay gezunt, mayn fraynt' conclusion: 'zay mir moykhl' (forgive me — Hebrew 'moykhl') for such heavy speech. The speaker is 'vi a shverd... aroysgetsoygene fun sheyd' (like a sword drawn from sheath), 'hefkerdik' (abandoned, ownerless — Hebrew 'hefker') on streets. 'Khosn fun gasn' (Bridegroom of Streets): inviting all to hear the song. The unnamed one is known 'nit durkh layb, nit durkh trakhtikn zomen / nor durkh toyt' (not through body, not through fertile seed / but through death) — Death personified as 'mayn geheylikte kale' (my sanctified bride — Hebrew 'kale'). While 'soynim' (enemies — Hebrew) sit locked in houses, the speaker spreads joy. Asphalts are their table, squares their pillow. 'Di levone' (moon — Hebrew 'levanah') lies between them like a child. 'Likhtik' (Bright) begins: the beloved's windows shone, the speaker touched the light. People aimed 'zeyere tsinger' (their tongues) at him.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions