1412
Cain and Abel
Work 407 of 440
Page 476. New poem 'Kayn un Hevel' (Cain and Abel — Hebrew 'Kayin ve-Hevel'): Abel lies 'dermordert' (murdered) in field. Cain eats from pot, 'morde' (snout) deep like bear in beehive. Midday, sun blazing, earth 'shteynik-vist' (stony-desolate). Small field just plowed waits for seed 'umzist' (in vain). 'Merderishe bruder' (murderous brother) gorges, throws self face up, snores. Body 'shtolener' (steely) grows. Fingers 'vi tseflokhtene derner' (like tangled thorns) curl. 'Roythorike herner' (red-haired horns) over forehead — demonic imagery. Beasts and 'shlang' (snakes) come but flee, 'geleymt' (paralyzed) by snoring. Crawl to Abel who lies 'on mindstn rir' (without stir), face down 'tsvishn glibes fun beytn' (among embers of willows). Abel kisses earth's dust. Evening: 'grive fun layb' (lion's mane) spreads over him. Lion 'tsebrumt' (growls) at Abel's head. Cain wakes with 'shveysike tropn' (sweaty drops), shouts, gnashes teeth. Brutal retelling of Genesis 4.
1412
קין און הבל
בל ליגט אויפן פעלד דערמאָררעט,
און קין זיצט איבער א טאפ און עסטי
ער שפאַרט +תין טאָפ אַריין טיף זיין מזרדע,
ווי אַ בער דעם שנוק אין אַ בינען-נעסט.
ס'איז האַלבער טאָג. | די זון -- צעפלאַקערט,
די ערד --- פּאַרטריקנט, שטייניקיוויסט :
אַ קליין שטיקל פעלד, נאָר וואָס צעאַקערט,
עס וואַרט אויפן זייער -- וואַרט אומזיסט.
ער פרעסט זיך ן, דער מערדערשער ברודער,
און גיט זיך 8 וואָרף מיטן פנים אַרויף,
ער שנאָרכעט איין, און אין שנאָרךָ-גערודער
צעוואַקסט זיך נְאַך מער זיין שטאָלענער גוף.
ווי אַנגענאָדלטע צעפלאָכטענע דערנער
אַלע זיינע פינגער פאַרוואַרפן זי קרום,
און איבער זיין שטערן רויטהצמריקע הערנער
זיינע ביידע שלייפן דרייען אַרום.
עס קומען חיות און שלענג אים צוקאָפן
און בלייבן געליימט, געפל"עפט פון שרעק,
וואָס ס'וואַרפט אויף זיי אַן דאָס הילכיקע כרזמזפה.
זיי דרייען זיך אום +תון קריכן אַוועקי
זיי קריכן אַוועק צום ברודער צובם צווייטן
ווייל יענער ליגט שטיל. אֶן מינדסטן ריר,
מיטן פנים אַראֶפ צווישן גליבעס פון בייטן.
אַן אומגעוואָרפענער אויף אַלע פיר.
הבל ליגט שטיל מיטן מויל אַרונטער,
ווי איינער וואָס קושט פון דער ערד דעם שטויב +
און ווען אָוונט קומט און די זון גייט אונטער --
צעוויגט זיך איבער אים די גריווע פון לייב.
דער לייב צעברומט זיך איבער הבלס צוקאָפּן,
ער וויל" שוין אָריין אין הבלס געביץ --
ווען קין. פּאַרגאָסן מיט שווייסיקע טראָפן.
גיט ווידער אַ רופ און אַ קריץ מיט די ציין.
Kayn un Hevel
Hevel ligt oyfn feld dermordert,
un Kayn zitst iber a top un est;
er shpart in top arayn tif zayn morde,
vi a ber dem shnoyk in a binen-nest.
S'iz halber tog. di zun — tseflakert,
di erd — fartriknt, shteynik-vist;
a kleyn shtikl feld, nor vos tseakert,
es vart oyfn zeyer — vart umzist.
Er frest zikh on, der merderishe bruder,
un git zikh a vorf mitn ponim aroyf,
er shnorkhet ayn, un in shorkh-geruder
tsevakst zikh nokh mer zayn shtolener guf.
Vi ongenadlte tseflokhtene derner
ale zayne finger farvarfn zikh krum,
un iber zayn shtern roythorike herner
zayne beyde shlayfn dreyen arum.
Es kumen khayes un shlang im tsukopns
un blaybn geleymt, gefleyft fun shrek,
vos s'varft oyf zey on dos hilkhike khropn.
zey dreyen zikh um un krikhn avek.
Zey krikhn avek tsum bruder tsum tsveytn
vayl yener ligt shtil, on mindstn rir,
mitn ponim arop tsvishn glibes fun beytn.
an umgevorfener oyf ale fir.
Hevel ligt shtil mitn moyl arunter,
vi eyner vos kusht fun der erd dem shtoyb;
un ven ovnt kumt un di zun geyt unter —
tsevirgt zikh iber im di grive fun layb.
Der layb tsebrumt zikh iber Hevels tsukopns,
er vil shoyn arayn in Hevels gebis —
ven Kayn, fargosn mit shveysike tropn,
git vider a ruf un a krits mit di tseyn.
Cain and Abel
Abel lies in the field murdered,
and Cain sits over a pot and eats;
he thrusts deep into the pot his snout,
like a bear its snout into a beehive.
It's midday. the sun — blazing,
the earth — dried out, stony-desolate;
a small piece of field, just plowed,
it waits for the seed — waits in vain.
He gorges himself, the murderous brother,
and throws himself face up,
he snores in, and in the snore-rumble
his steely body grows even more.
Like matted tangled thorns
all his fingers curl crooked,
and over his forehead red-haired horns
his both temples turn around.
Beasts and snakes come to his head
and remain paralyzed, stunned from fear,
what the echoing snoring throws on them.
they turn around and crawl away.
They crawl away to the other brother
for that one lies still, without slightest stir,
with face down among the embers of willows.
overturned on all fours.
Abel lies still with mouth down,
like one who kisses from the earth the dust;
and when evening comes and the sun goes down —
the mane of a lion spreads over him.
The lion growls over Abel's head,
he wants already to bite into Abel's body —
when Cain, drenched with sweaty drops,
gives again a shout and a gnashing of teeth.
Page 476. New poem 'Kayn un Hevel' (Cain and Abel — Hebrew 'Kayin ve-Hevel'): Abel lies 'dermordert' (murdered) in field. Cain eats from pot, 'morde' (snout) deep like bear in beehive. Midday, sun blazing, earth 'shteynik-vist' (stony-desolate). Small field just plowed waits for seed 'umzist' (in vain). 'Merderishe bruder' (murderous brother) gorges, throws self face up, snores. Body 'shtolener' (steely) grows. Fingers 'vi tseflokhtene derner' (like tangled thorns) curl. 'Roythorike herner' (red-haired horns) over forehead — demonic imagery. Beasts and 'shlang' (snakes) come but flee, 'geleymt' (paralyzed) by snoring. Crawl to Abel who lies 'on mindstn rir' (without stir), face down 'tsvishn glibes fun beytn' (among embers of willows). Abel kisses earth's dust. Evening: 'grive fun layb' (lion's mane) spreads over him. Lion 'tsebrumt' (growls) at Abel's head. Cain wakes with 'shveysike tropn' (sweaty drops), shouts, gnashes teeth. Brutal retelling of Genesis 4.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions