און דאָס איז דאָס ליד פֿון חלפֿים:

And this is the song of the slaughter knives:

Work 173 of 440

Page 214. 'Di Shtal' Section LAMED-BET continued — the song of the slaughter knives (khalofim): The knives sing from their own perspective: 'Who forges us? Who sharpens us? Who mirrors himself in our two-sidedness?' They are 'the princes, the lineage of all weapons, hidden in sheaths of black enchanted velvet.' They 'shine, gleam, rest and dream in proud, stiffened blue, as befits nobles — thin, cold, clever, lonely quiet nobles.' The personified knives ask: 'Who touches us? Who strokes us? Who breathes upon us with wonder?' On the smooth-stone they are polished. Fires approach and recede; 'flickering pieces of heavens fall upon our gleaming edge, are cut into milli-millions of hidden thinnesses upon our dreaming edge.' The perverse aestheticization of the murder weapon — the same ritual khalofim used for kosher slaughter now turned to human victims. The blue steel dreams of its purpose.

Yiddish Original

און דאָס איז דאָס ליד פֿון חלפֿים:

ווער שמידט אונדז?

ווער שאַרפֿט אונדז?

ווער שפּיגלט זיך אין אונדזער צווייזײַטיקייט?

שאַרף דין

אויפֿן שאַרפֿשטיין.

מיר זײַנען די פּרינצן, דער יחוס

פֿון אַלע כּלי־זיין,

באַהאַלטן פֿון אַלעמענס אויגן אין שיידן פֿון סאַמעט,

אין שוואַרצן פֿאַרכישופֿטן סאַמעט —

שײַנען מיר, לײַכטן מיר;

רוען און חלומען

אין שטאָלצן, פֿאַרגליווערטן בלוי,

בלוי, ווי עס פּאַסט פֿאַר יחסנים —

פֿאַר דינע,

פֿאַר קאַלטע

פֿאַר קלוגע,

פֿאַר אייניאַמע שטילע יחסנים.

ווער באַרירט אונדז?

ווער גלעט אונדז?

ווער אָטעמט אויף אונדז מיט באַוואונדערונג? —

גלעט־גלאָט,

גלעט־גלאָט

אויפֿן גלאַטשטיין.

פֿײַערן־שׂרפֿות דערנעענטערן זיך,

דערנעענטערן זיך, דערווײַטערן זיך —

פֿאַלן צעפֿלאַקערטע שטיקער פֿון הימלען

אויף אונדזער אָפּגימהדיקער שאַרף:

ווערן צעשניטן אויף מילי־מיליאָנען פֿאַרבאָרגענע דינקייטן

אויף אונדזער פֿאַרחלומטער שאַרף. —

Transliteration

Un dos iz dos lid fun khalofim:

Ver shmidt undz?

Ver sharft undz?

Ver shpiglt zikh in undzer tsveyzaytikeyt?

Sharf din

sharf din

oyfn sharfshteyn.

Mir zaynen di printsn, der yikhes

fun ale kley-zayn,

bahaltn fun alemens oygn in sheydn fun samet,

in shvartsn farkishuftn samet —

shaynen mir, laykhtn mir;

ruen un khalemen

in shtoltsn, farglivertn bloy,

bloy, vi es past far yikhsanim —

far dine,

far kalte

far kluge,

far aynzame shtile yikhsanim.

Ver barirt undz?

Ver glet undz?

Ver otemt oyf undz mit bavunderung? —

Glet-glot,

glet-glot

oyfn glatshteyn.

Fayern-sreyfes derneeнtern zikh,

derneeнtern zikh, dervaytern zikh —

faln tseflakerte shtiker fun himlen

oyf undzer opgimhdiker sharf:

vern tseshnitn oyf mili-milionen farborgene dinkeуtn

oyf undzer farkhlumter sharf. —

English Translation

And this is the song of the slaughter knives:

Who forges us?

Who sharpens us?

Who mirrors himself in our two-sidedness?

Sharpen thin

sharpen thin

on the sharpening stone.

We are the princes, the lineage

of all weapons,

hidden from everyone's eyes in sheaths of velvet,

in black enchanted velvet —

we shine, we gleam;

rest and dream

in proud, stiffened blue,

blue, as befits nobles —

for thin ones,

for cold ones

for clever ones,

for lonely quiet nobles.

Who touches us?

Who strokes us?

Who breathes upon us with wonder? —

Stroke-smooth,

stroke-smooth

on the smooth-stone.

Fires-conflagrations approach,

approach, recede —

fall flickering pieces of heavens

upon our gleaming edge:

are cut into milli-millions of hidden thinnesses

upon our dreaming edge. —

TRANSLATOR’S NOTE

← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions

← PreviousTrees, our trees,

173 / 440

Next →Until we reveal —