אַ ווינט איז געקומען
A Wind Has Come
Work 320 of 440
Page 377. 'A vint iz gekumen' (A Wind Has Come): the wind 'vild un beyz' (wild and cruel) breaks the apple tree's branch — 'dem boyms rekhte hant' (the tree's right hand). The wound bleeds 'loyteridik blut' (pure blood). Other branches want to help 'nor zikh rirn nit gekent' (but couldn't move) — their 'mazl fun eybik on' (fate from eternity — Hebrew 'mazl') is to possess all but not motion. The poet props the wound 'mit shtrik un bret' (with rope and board), strokes it, speaks to it as to a person: 'nit veyn... vest vern gezunt' (don't cry, you'll become well). Night covers all; the world thinks: if wound is unseen, it's 'farfaln' (lost). But he tosses feverishly, asking: 'vi heylt men oys a brokh?' (how does one heal a break?). Morning reveals blood but also 'epes freydiks' (something joyful): 'an onzog oyf a tsunoyfvaksn tsurik' (a sign of growing together again). Allegory of trauma and healing.
אַ ווינט איז געקומען
אַ ווינט איז געקומען ווילד און בייז.
אַ בראָך געטאָן דעם עפּלבוים, און דערנאָך
אַוועקגעטראָגן זיך ווײַטער, — וואוהין? — ווער ווייס?
און דעם עפּלבוים איבערגעלאָזן מיטן בראָך.
דאָס איז געווען דעם בוימס רעכטע האַנט,
און אַ צעבראָכענע האַנט איז אויך פֿאַר אַ בוים ניט גוט:
דערצו האָט ניט אויפֿגעהערט צו טריפֿן נאָכאַנאָנד
פֿון דער אָפֿענער וואונד אַזאַ לויטערדיק בלוט.
די איבעריקע צווײַגן האָבן געוואָלט עפּעס טאָן,
געוואָלט קומען צו הילף, נאָר זיך רירן ניט געקענט:
אַזוי איז שוין זייער מזל פֿון אייביק אָן
צו פֿאַרמאָגן אין זיך אַלץ, נאָר ניט באַוועגונג פֿון הענט.
און אַז איך האָב די אָפֿענע וואונד דערזען,
איז פֿאַר גיכער הילף געווען שוין שפּעט, —
האָב איך געטאָן אַלץ, וואָס איז מעגלעך געווען,
און אונטערגעשפּאַרט דעם צווײַג מיט שטריק און ברעט.
און איך האָב אַרומגענומען מיט די פֿינגער און געגלעט
די פֿונאַנדערגעריסענע טיילן פֿון דער וואונד,
און ווי מען רעדט צו אַ מענטשן אַזוי האָב איך גערעדט:
— ניט וויין, ניט וויין, וועסט ווערן געזונט.
ס׳איז געקומען נאַכט. און אַז נאַכט קומט
ווערט אַלץ דאָך פֿאַרדעקט און אַלץ פֿאַרשטעלט:
און אַז מען זעט ניט די וואונד, מיינט מען: ס׳ע שטומט,
פֿאַרפֿאַלן. אַזוי פֿירט זיך שוין די וועלט.
אָבער אין אמת׳ן האָב איך קיינמאָל נאָך
אַזוי קראַנק ניט געשלײַדערט זיך אויף מײַן בעט:
— וואָס טוט מען? ווי היילט מען אויס אַ בראָך?
אַזוי האָב איך, ווי אין היץ, צו זיך גערעדט.
אין דער פֿרי, אַז איך בין אויפֿגעשטאַנען, האָב איך געזען
גענוג בלוט נאָך אויף דער ברעט און שטריק:
ס׳איז אָבער דורך דער נאַכט אויך עפּעס פֿריידיקס געשען:
אַן אָנזאָג אויף אַ צונויפֿוואַקסן צוריק.
A vint iz gekumen
A vint iz gekumen vild un beyz.
A brokh geton dem eplboym, un dernokh
avekgetrogn zikh vayter, — vuhin? — ver veys?
un dem eplboym ibergelozn mitn brokh.
Dos iz geven dem boyms rekhte hant,
un a tsebrokehene hant iz oykh far a boym nit gut:
dertsu hot nit oyfgehert tsu trifn nokhonond
fun der ofener vund aza loyteridik blut.
Di iberike tsvyagn hobn gevolt epes ton,
gevolt kumen tsu hilf, nor zikh rirn nit gekent:
azoy iz shoyn zeyer mazl fun eybik on
tsu farmogn in zikh alts, nor nit bavegung fun hent.
Un az ikh hob di ofene vund derzen,
iz far gikher hilf geven shoyn shpet, —
hob ikh geton alts, vos iz meglekh geven,
un untergeshtpart dem tsvayg mit shtrik un bret.
Un ikh hob arumgenumen mit di finger un geglet
di funandergrisene tayln fun der vund,
un vi men redt tsu a mentshn azoy hob ikh geredt:
— nit veyn, nit veyn, vest vern gezunt.
S'iz gekumen nakht. Un az nakkt kumt
vert alts dokh fardekt un alts farshtelt:
un az men zet nit di vund, meynt men: s'e shtumt,
farfaln. Azoy firt zikh shoyn di velt.
Ober in emesn hob ikh keynmol nokh
azoy krank nit geshlydert zikh oyf mayn bet:
— vos tut men? vi heylt men oys a brokh?
azoy hob ikh, vi in hits, tsu zikh geredt.
In der fri, az ikh bin oyfgeshtanen, hob ikh gezen
genug blut nokh oyf der bret un shtrik:
s'iz ober durkh der nakht oykh epes freydiks geshen:
an onzog oyf a tsunoyfvaksn tsurik.
A Wind Has Come
A wind has come, wild and cruel.
It broke the apple tree, and then
carried itself on farther, — where to? — who knows?
and left the apple tree with the break.
It was the tree's right hand,
and a broken hand is not good for a tree either:
moreover, there did not stop dripping continuously
from the open wound such pure blood.
The other branches wanted to do something,
wanted to come to help, but could not move:
so is their fate from eternity
to possess everything within, but not motion of hands.
And when I saw the open wound,
it was already too late for quick help, —
I did everything that was possible,
and propped up the branch with rope and board.
And I embraced with my fingers and stroked
the torn-apart parts of the wound,
and as one speaks to a person so I spoke:
— don't cry, don't cry, you'll become well.
Night came. And when night comes
everything is covered and everything is concealed:
and when one doesn't see the wound, one thinks: it's silenced,
lost. So goes the world.
But in truth I had never yet
so sickeningly tossed about on my bed:
— what does one do? how does one heal a break?
so I spoke to myself, as if in fever.
In the morning, when I got up, I saw
enough blood still on the board and rope:
but through the night something joyful also happened:
a sign of growing together again.
Page 377. 'A vint iz gekumen' (A Wind Has Come): the wind 'vild un beyz' (wild and cruel) breaks the apple tree's branch — 'dem boyms rekhte hant' (the tree's right hand). The wound bleeds 'loyteridik blut' (pure blood). Other branches want to help 'nor zikh rirn nit gekent' (but couldn't move) — their 'mazl fun eybik on' (fate from eternity — Hebrew 'mazl') is to possess all but not motion. The poet props the wound 'mit shtrik un bret' (with rope and board), strokes it, speaks to it as to a person: 'nit veyn... vest vern gezunt' (don't cry, you'll become well). Night covers all; the world thinks: if wound is unseen, it's 'farfaln' (lost). But he tosses feverishly, asking: 'vi heylt men oys a brokh?' (how does one heal a break?). Morning reveals blood but also 'epes freydiks' (something joyful): 'an onzog oyf a tsunoyfvaksn tsurik' (a sign of growing together again). Allegory of trauma and healing.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions